392.ปราณสีทองเต็มท้องฟ้า

อสูรขนาดมหึมานี้ดูเหมือนจะกำลังหลับใหลมันกรนเสียงดังตัวสั่นไหวเล็กน้อยขึ้นลงช้าๆเถาวัลย์สีแดงเหล่านั้นควรจะเป็นหนวดของเจ้าสัตว์ร้ายนี้

หลินเสวียนรับรู้ได้ว่าเขาไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายในตอนนี้ เขาจึงค่อยๆผ่อนคลายลงและเริ่มสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว

รอบกายเต็มไปด้วยต้นไม้สูงเสียดฟ้ามีเพียงบริเวณที่เขาอยู่เท่านั้นที่เป็นพื้นที่โล่ง

ทันใดนั้นหนวดของอสูรยักษ์ขยับขึ้นมามันสะบัดเบาๆแต่แรงพอจะทำให้หลินเสวียนถูกยกขึ้นตามไปด้วย

การเคลื่อนไหวกะทันหันนี้ทำให้เขาตกใจจนแทบจะอุทานออกมา

“กระบี่ มานี่!”

ทันใดนั้น กระบี่ก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าหลินเสวียน

เขายังคงอยู่ในโลกเดิมไม่ได้หลุดเข้ามิติหรือห้วงกาลเวลาอื่น

ปราณวิญญาณในที่แห่งนี้ก็ยังเหมือนกับปราณวิญญาณในอาณาเขตเหนือครามเขายังคงสามารถใช้ออกด้วยการเหินกระบี่ได้ส่วนวิชาของเขาคงไม่ได้ถูกจำกัด

หลินเสวียนหันไปมองอสูรที่ยังหลับอยู่

พลังของสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าน่าจะสามารถแผดเผาเจ้าสัตว์รูปร่างนี้ให้กลายเป็นเนื้อแดงได้เลยทีเดียว

แต่เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งในฐานะที่เป็นแขกใหม่ของสถานที่นี้ ไม่ควรสร้างความวุ่นวายเกินไป

เขาหันไปมองจุดที่ถูกพามาและพบว่าหลุมดำที่เคยฉีกทำลายมิตินั้นได้หายไปแล้ว

หลินเสวียนเหินกระบี่บินไปอย่างรวดเร็วและพบว่าพื้นที่บริเวณนั้นกลับคืนสู่สภาพปกติไม่มีร่องรอยของการแตกร้าวทางมิติหลงเหลืออยู่เลย

“ไม่จริงน่า ข้าอุตส่าห์พาตระกูลหลินก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นอันดับหนึ่งในอาณาเขตเหนือครามและใกล้จะโด่งดังไปทั่วทวีปสวรรค์อยู่แล้วแท้ๆ”

“ตอนนี้เจ้าจะบังคับให้ข้าเปลี่ยนเส้นทางชีวิตอีกงั้นรึ?”

หากเขากลับไปไม่ได้จริงๆคงได้โมโหจนกระอักเลือดแน่

หลินเสวียนควบคุมกระบี่วนค้นหาหลายรอบในรัศมีสิบลี้ก็ยังไม่พบหลุมดำหรือร่องรอยใดๆของการแตกร้าวทางมิติ

“ถ้าข้าทำลายพื้นที่นี้จะสามารถเปิดหลุมดำได้อีกครั้งไหมนะ?”

เขาเหินขึ้นสูงเพื่อสังเกตโดยรอบก่อนหน้านี้ระบบเคยบอกว่าเขาเปิดเศษเสี้ยวมิติขึ้นมาได้อาจเป็นไปได้ว่าการปรากฏตัวของเขาที่นี่เกี่ยวข้องกับทักษะที่ได้จากระบบ

รอบตัวเป็นผืนป่าอันกว้างใหญ่ต้นไม้แต่ละต้นสูงตระหง่านดั่งเสาหลักสวรรค์แม้หลินเสวียนจะบินขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ก็ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะสูงพอจะมองเห็นรอบๆได้

เมื่อเขาอยู่สูงมากพอก็พบว่าภายในระยะพันลี้รอบตัวมีเพียงต้นไม้สูงเสียดฟ้าเท่านั้น

หลินเสวียนยังลังเลว่าควรรอปาฏิหาริย์เกิดขึ้นหรือควรเลือกทิศทางหนึ่งเพื่อออกค้นหาว่ามีผู้ฝึกตนที่นี่หรือไม่

ถ้าเขาอยากออกจากที่นี่อย่างน้อยต้องรู้ก่อนว่านี่คือที่ใดกันแน่

ทันใดนั้น…

โฮกกก!

โฮกกก!

หลินเสวียนเรียกสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าออกมารวมไว้ในมือทันทีเขาระมัดระวังรอบด้าน

เสียงคำรามอีกชุดหนึ่งดังขึ้นตามมา

โฮกกก!

หลินเสวียนรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูราวกับเคยได้ยินที่ใดมาก่อน

เขาเพ่งสายตาไปยังทิศที่เสียงมาจาก

จากนั้นจึงเก็บกระบี่กลับไปและใช้ “เจ็ดก้าวย้อนสวรรค์” ทันที

เพียงชั่วพริบตาพายุปราณพัดโหมแรงร่างของเขาทะยานไปดั่งแสงวาบ

ยิ่งเข้าใกล้เสียงคำรามนั้นยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับพลังที่คุ้นเคยซึ่งกระตุ้นปราณในตันเถียนของเขาให้ปั่นป่วน

นับตั้งแต่มาอยู่ในโลกนี้หลินเสวียนไม่เคยรู้สึกถึงพลังเช่นนี้มาก่อนมันเป็นความปรารถนาอันรุนแรงที่ผลักดันเขาไปข้างหน้า

ไม่นานนักเขาก็มาถึงยังต้นตอของเสียงพลังปราณในร่างยิ่งทวีความปั่นป่วนมากขึ้นเรื่อย ๆ

“สวรรค์!”

“ข้าเข้ามาอยู่ในรังของมังกรแล้วหรือ?!”

สถานที่นี้ยังคงเป็นป่าอันสูงเสียดฟ้าแต่เบื้องล่างกลับมีมังกรซ่อนตัวอยู่

กลิ่นอายมังกรในที่นี้หนาแน่นยิ่งนักทุกมุมเต็มไปด้วยปราณสีทอง

หลินเสวียนมองดูเหล่ามังกรเบื้องล่างแล้วพึมพำกับตัวเอง

“เขาว่ากันว่ามังกรแท้ในทวีปสวรรค์สูญพันธุ์ไปแล้วไม่ใช่หรือ? มังกรแท้ไม่ใช่สัตว์ศักสิทธิ์โบราณรึ?”

แต่นี่กลับมีมังกรมากกว่าสิบตัวขดตัวอยู่ที่นี่หรือว่าสัตว์ศักสิทธิ์พวกนี้มักจะปรากฏตัวกันเป็นกลุ่มแบบนี้?

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาบุกคลังสมบัติของตระกูลไป่ของราชวงศ์เซียนสวรรค์เขาก็เคยเห็นมังกรแท้และได้ยินเสียงคำรามลันของพวกนั้น

ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงนี้ก่อนหน้านี้เขาจึงรู้สึกคุ้นเคย

และในตอนนี้มังกรที่อยู่เบื้องล่างก็ไม่ต่างอะไรจากมังกรแท้ของราชวงศ์เซียนสวรรค์เลย

สายเลือดเดียวกันแน่นอน!

หลินเสวียนมองมังกรเบื้องล่างแล้วคิดว่าหากสามารถพามังกรตัวหนึ่งกลับไปเสริมตระกูลหลินได้การครองทวีปสวรรค์คงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

ขณะที่เขายืนเหม่อมองอยู่นั้นจู่ๆก็สัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนของพลังปราณ

สัญชาตญาณทำให้เขารีบบินหลบออกจากจุดที่ยืนอยู่ทันที

ในพริบตาพื้นที่ที่เขาเคยยืนอยู่ถูกกลืนด้วยปราณสีทองอันหนาแน่นเป็นพลังที่ปกคลุมฟ้าดินพร้อมจิตสังหารอันหนักหน่วง

หากเขาหลบช้ากว่านั้นเพียงเสี้ยววินาทีคงกลายเป็นฝุ่นธุลีในอากาศไปแล้ว

“น่ากลัวเกินไปแล้ว! นี่คือพลังของสัตว์ศักสิทธิ์หรือ?!”

ไม่มีลูกเล่นใดๆทั้งสิ้นมีแต่พลังบริสุทธิ์ล้วนๆภายใต้พลังเด็ดขาดเช่นนี้ไม่มีอะไรต้านทานได้!

ขณะที่หลินเสวียนกำลังตกตะลึงมังกรทั้งหมดเบื้องล่างก็เคลื่อนไหวพร้อมกันมันทะยานออกจากใต้ต้นไม้ยักษ์ขึ้นสู่ท้องฟ้า

เสียงคำรามของมังกรดังกึกก้องสะท้านทั่วฟ้าดิน

เสียงคำรามนั้นเปี่ยมด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่เพื่อไม่ให้ถูกลูกหลงหลินเสวียนจึงต้องรีบหาที่หลบซ่อน

มังกรขนาดยักษ์บินวนอยู่บนท้องฟ้าเสียงคำรามสลับกันไม่หยุด

จากนั้นมังกรในฟ้าก็ดูเหมือนจะเรียงขบวนอย่างเป็นระเบียบมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งซึ่งดูคุ้นตาเขาอย่างประหลาด

แล้วพายุใหญ่ก็เริ่มก่อตัวท้องฟ้าอันปลอดโปร่งกลับกลายเป็นมืดครึ้มในพริบตา

“ให้ตายเถอะ! มังกรพวกนี้เรียกลมเรียกฝนได้ด้วยงั้นรึ? โลกนี้พึ่งพามังกรในการทำฝนจริงๆหรือ?!”

แทบจะในทันทีสายฝนก็โปรยปรายลงมา

เหล่ามังกรบนฟ้ายังคงบินวนอยู่ไม่แสดงท่าทีจะหยุด

ฝนโปรยโปร่งใสลอยวนอยู่ในอากาศจากนั้นพลังปราณก็ระเบิดออกทั่วทั้งท้องฟ้า ณ ขณะนั้นหยดฝนใสๆเหล่านั้นกลับกลายเป็นสีทอง!

หลินเสวียนยืนอยู่กับที่แม้จะอยู่ห่างจากมังกรเหล่านั้นมาก แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่าหยดฝนในฟากฟ้ากลายเป็นสีทองไปแล้ว

“หยดฝนสีทองพวกนี้คงเต็มไปด้วยปราณมังกรแน่!”

แค่เพียงดูดซับเพียงเล็กน้อยเขายังได้รับพลังอย่างมากมาย

แต่นี่กลับเป็นปราณมังกรสีทองที่คลุมทั่วทั้งฟ้า!

เขาแทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะโผขึ้นไปให้ฝนชโลมร่างเต็มที่!