372.บุตรศักสิทธิ์ของตระกูลอื่นช่างไร้ค่า!
372.บุตรศักสิทธิ์ของตระกูลอื่นช่างไร้ค่า!
นายพลขนนกผู้ถือหอกเอ่ยถามคนข้างกายด้วยความตกใจ “นี่มัน…”
“เจ้าเคยเห็นผู้คนมากมายบ่มเพาะผ่านด่านทัณฑ์สายฟ้าพร้อมกันเช่นนี้หรือไม่?”
คนข้างเขาส่ายหน้าดวงตาไร้แวว “ไม่เคยเลย!”
ในอาณาเขตเหนือครามอย่าว่าแต่ทัณฑ์สายฟ้าเยอะขนาดนี้แม้แต่จะมีทัณฑ์สายฟ้าสามสายพร้อมกันยังแทบเป็นไปไม่ได้
“แต่คุณความดีอันใดกันที่บุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหลินผู้นั้นได้สร้างไว้?”
ที่นี่คือสนามรบของทั้งสองฝ่ายยังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ตระกูลหลินกลับเลือกเวลานี้ในทะลวงด่าน? บรรลุขอบเขต? เรื่องเช่นนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อนหรือ?
“พวกเขาดูแคลนพวกเราจนเกินไปแล้วกระมัง! ราชวงศ์เซียนสวรรค์ของเราจะถูกดูแคลนได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
นายพลขนนกผู้ถือหอกบินทะยานขึ้นทันทีเหล่านายพลขนนกคนอื่นที่อยู่ด้านหลังก็รีบติดตามอย่างรวดเร็ว
‘พวกมันกล้าบรรลุขอบเขตพร้อมกันกลางสนามรบเช่นนี้ ไม่กลัวเราจะฉวยโอกาสสังหารหมู่พวกมันเลยหรือ?’
‘เมื่อบรรลุขอบเขตจะต้องเผชิญกับทัณฑ์สายฟ้าแถมยังไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ภายนอกได้จึงถือเป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด’
ผู้คนส่วนใหญ่มักจะเลือกบ่มเพาะในสถานที่ปลอดภัยหากไม่มีเวลาพอก็อย่างน้อยต้องมีผู้คุ้มกัน
แต่ในตอนนี้พวกตระกูลหลินกลับบรรลุขอบเขตพร้อมกันกลางสนามรบถือเป็นการแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เห็นราชวงศ์เซียนสวรรค์อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
แต่สำหรับพวกผู้ฝึกตนในตระกูลหลินพวกเขาไม่ได้คิดซับซ้อนขนาดนั้นนี้โอกาสคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของผู้ฝึกตน หากพลาดไปแล้วใครจะรู้ว่าจะได้โอกาสอีกเมื่อใด
ดังนั้นหากมีโชควาสนาแม้ต้องแลกด้วยราคาสูงลิ่วก็ต้องคว้ามันไว้ให้ได้!
นายพลขนนกผู้ถือหอกระดมพลังปราณเล็งหอกไปยังผู้ฝึกตนของตระกูลหลินที่กำลังทะลวงด่านสายรุ้งยาวเส้นหนึ่งพุ่งทะลุอากาศไปทันที
เบื้องหลังเหล่านายพลขนนกต่างระดมพลังปราณโจมตีใส่คนของตระกูลหลิน
โอกาสเช่นนี้ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือ!
พลังปราณพลันพุ่งออกมาเหมือนแสงสีขาวมันแฝงไปด้วยจิตสังหารที่หนักหน่วงจนแทบไม่อาจต้านทานได้
หลินเสวียนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารเขาหันศีรษะเล็กน้อยและเพียงพริบตาเดียวก็เห็นหอกทองคำพุ่งมาพร้อมกลิ่นอายเย็นเยียบ
พลังปราณในตันเถียนของเขาระเบิดออกทันที “เคล็ดวิชามังกรเพลิง!”
มังกรเพลิงพุ่งออกมาในพริบตาปะทะกับหอกทองคำกลางอากาศ
ในชั่วพริบตาเปลวเพลิงสีแดงและแสงสีทองจากหอกก็ระเบิดออกพลังปราณฟุ้งกระจายไปทั่วทะลุทะลวงออกไปเป็นคลื่นพลังอันเกรี้ยวกราด!
ทุกคนถูกแรงสะเทือนเล่นงานรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง
หลินเสวียนแสยะยิ้ม “คิดจะลอบโจมตีข้า? เจ้าก็ยังไม่คู่ควร!”
สิ้นเสียงของเขาแสงสีฟ้าพลันแวบผ่านและจิตสังหารที่พุ่งมาจากพื้นดินก็ทะยานขึ้นไปยังทัณฑ์สายฟ้า
เสียงฟ้าคำรามดังระงมฝุ่นดินลอยคลุ้งลมแรงพัดมาพร้อมไอเย็นยะเยือก
คนของราชวงศ์เซียนสวรรค์ไม่ได้หมายจะสู้กับหลินเสวียนโดยตรงพวกเขาแค่อยากทำลายทัณฑ์สายฟ้าเพื่อให้ผู้ฝึกตนที่เหลือล้มเหลวในการบรรลุขอบเขต
หากทำได้เช่นนี้คนในตระกูลหลินจะได้รับบาดเจ็บสาหัส กำลังรบลดลงอย่างมาก
แต่หลินเสวียนจะยอมให้เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?
เขาขี่กระบี่ลอยอยู่กลางอากาศลมแรงพัดจนผมปลิวว่อน แขนเสื้อสะบัดโบกสายตานิ่งสงบจ้องไปยังนายพลขนนกเหล่านั้น
เพียงพริบตากลิ่นอายของเขาเปลี่ยนไป “หนึ่งนิ้วกักขังสวรรค์ปฐพี!”
ปราณมหาศาลพุ่งออกมาราวกับกรงขังผู้ถูกโจมตีไม่อาจหลบหนีได้
เมื่อเห็นการโจมตีของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปกะทันหัน สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของนายพลขนนกทำให้เขารีบถอยหอกทองคำในมือฟาดออกสุดกำลังเพื่อสกัดพลังปราณนั้น
“ถอย!”
เมื่อทหารด้านหลังได้ยินก็รีบถอยตามทันที
แต่มันก็สายไปแล้วกรงขังได้มาถึงและหอกทองคำไม่อาจต้านทานพลังของหลินเสวียนได้แม้แต่น้อยเพียงชั่วอึดใจ หอกก็หักสะบั้นเป็นสองท่อน
นายพลขนนกถอยหนีด้วยความตื่นตระหนกแต่คนด้านหลังของเขาไม่โชคดีเช่นนั้นทุกคนถูกนิ้วของหลินเสวียนบดขยี้จนแน่นิ่ง
เสียงโหยหวนดังระงมกลบเสียงสายฟ้าเสียด้วยซ้ำ!
เมื่อเห็นอีกฝ่ายหนีไปอย่างทุลักทุเลหลินเสวียนเพียงแค่นเสียงเย็นชาเขาสะบัดแขนเสื้อยืนตระหง่านท่ามกลางสายลมมองไปยังราชวงศ์เซียนสวรรค์แล้วเอ่ยเย้ยอย่างเย็นชา
“หากมีความสามารถ ก็จงเข้ามา!”
“แม้แต่การลอบโจมตีก็ยังทำไม่ได้ ราชวงศ์เซียนสวรรค์ก็มีดีเพียงเท่านี้!”
หลินเสวียนยืนบนกระบี่อย่างโอหังรัศมีเปล่งปลั่งอย่างยิ่ง
ขณะนั้นเสียงฟ้าคำรามค่อยๆลดลงเมฆดำค่อยๆจางหาย เมฆมงคลลอยออกมาแทนกลายเป็นภาพอันมหัศจรรย์บนท้องฟ้า
แสงเจิดจ้าหลากสีปกคลุมทั่วฟ้าพลังปราณบริสุทธิ์ล้นหลาม
ที่นี่คือสนามรบซึ่งดูดกลืนปราณวิญญาณมหาศาลแต่เวลานี้พลังปราณกลับหนาแน่นจนแทบกลั่นตัวเป็นรูปเมื่อยื่นนิ้วออกไปยังเห็นพลังปราณรอบนิ้วอย่างชัดเจน
สีหน้าของผูฝึกตนจากตระกูลใหญ่ต่างๆล้วนเปี่ยมไปด้วยความยินดีถึงขีดสุด
บางคนถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจ
สองฟากหุบเขาเปรียบเสมือนสวรรค์กับนรก ด้านหนึ่งชื่นมื่นราวกับงานมงคล ด้านหนึ่งมืดครึ้มคล้ายงานศพ
บรรพชนตระกูลอู่ตบไหล่ผู้นำแดนศักดิ์สิทธิ์ลู่หยุนข้างตัว หรี่ตายิ้มแล้วเอ่ย “เจ้าก็ไวใช่ย่อยนะ แข้งขาไม่ธรรมดาเลย”
ผู้นำแดนศักดิ์สิทธิ์ลู่หยุนกับบรรพชนตระกูลอู่สบตากัน ต่างก็เข้าใจความคิดของกันและกันก่อนจะหัวเราะเบาๆแล้วตอบกลับ “เจ้าก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
เมื่อตอนที่หลินเสวียนปล่อยปราณมังกรสองคนนี้ก็เป็นกลุ่มแรกที่ฝ่าเหล่าผู้ฝึกตนมานั่งบ่มเพาะใกล้หลินเสวียนเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับเต๋า
พวกเขารู้ดีว่าแค่ได้อยู่ใกล้หลินเสวียนก็จะได้รับโอกาสและสามารถบรรลุขอบเขตได้โอกาสเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก
แม้ต้องทิ้งศักดิ์ศรีพวกเขาก็ยอมแลก
ขณะนั้นทั้งสองก็หันไปมองทิศทางของของหลินเสวียนพร้อมกัน
แสงหลากสีสันปกคลุมท้องฟ้าเมฆลอยฟุ้งหลินเสวียนยืนบนกระบี่ประหนึ่งเซียนเหินหาว
สตรีศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงหัวเราะเบาๆ“ไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนพูดกันว่าเขามีรัศมีของจักรพรรดิ บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลหลินผู้นี้คืออัจฉริยะที่อาจพบได้เพียงครั้งหนึ่งในหลายแสนปีของอาณาเขตเหนือคราม”
“แต่เหตุใดจึงต้องเป็นตระกูลหลินกันเล่า?”
เหล่าบรรพชนของแต่ละตระกูลพอได้ยินก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ นั่นสินะ!
ตระกูลหลินเคยช่วยชีวิตผู้คนนับร้อยล้านหรืออย่างไร? เหตุใดถึงได้รับพรให้มีบุตรศักดิ์สิทธิ์อันน่าอัศจรรย์เช่นนี้?
บรรพชนเหล่านี้ต่างก็หันไปนึกถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง
ก่อนที่บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลหลินจะถือกำเนิดพวกเขายังพอเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะ
แต่เมื่อหลินเสวียนถือกำเนิดบุตรศักดิ์สิทธิ์ของแต่ละตระกูลก็ไร้ค่าลงไปในพริบตา!