366.ปราณมังกรแ!

เพดานถล่มลงมาพร้อมกับพลังโจมตีอันมหาศาลแม้แต่หลินเสวียนยังไม่อาจหลบหนีได้ในทันที

หากมันถล่มลงมาแม้จะไม่ถึงตายแต่ก็คงต้องได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน

เมื่อหลินเสวียนได้ยินเสียงของเจ้าตัวเล็กเขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นยอดเขาขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าลมหายใจของเขาหยุดชะงักก่อนที่พลังสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะระเบิดออกโจมตีใส่ยอดเขานั้นทันที

เพดานขนาดใหญ่ระเบิดกระจายออกเศษหินที่แฝงพลังมหาศาลปลิวว่อนออกไปทุกทิศทางหลินเสวียนรีบหลับตาเพื่อป้องกันใบหน้า

ทว่าผ่านไปครู่หนึ่งเขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆเมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พบว่าทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณสีทอง ราวกับได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบ

สิ่งนี้…ดูเหมือนจะเป็นปราณมังกร

เดิมทีหลินเสวียนตั้งใจจะปราบพลังปราณมังกรนี้เสียเอง แต่ไม่คาดคิดว่ามันจะมาหาเขาเอง

ความหวาดกลัวในดวงตาของฮวงห่่าวกลับกลายเป็นความตะลึงเขามองหลินเสวียนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อถามออกมาว่า

“นี่มัน…กลิ่นอายปราณมังกรแท้งั้นหรือ?”

เขานิ่งงันทันทีมองหลินเสวียนที่ถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายปราณมังกรแท้ด้วยแววตาเลื่อนลอยโดยไม่สนใจอันตรายรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

การถล่มของพื้นที่โดยรอบยังคงดำเนินต่อไปอันตรายอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

เมื่อเห็นดังนั้นหลินเสวียนรีบคว้าตัวเจ้าตัวเล็กมากอดไว้ ก่อนจะใช้เจ็ดก้าวย้อนสวรรค์ทันที

ไม่ว่าจะอย่างไรเขาต้องรีบออกจากที่นี่ก่อน

ฝุ่นฟุ้งขึ้นใต้ฝ่าเท้าเขาพุ่งทะยานออกจากพระราชวังที่ถล่มครึ่งหนึ่งด้วยความเร็วราวสายฟ้า

หลังจากทั้งสองออกไปห้องเก็บสมบัติก็ถล่มลงทันที

เมื่อหลินเสวียนพาฮวงห่่าวออกจากห้องเก็บสมบัติแล้วหันกลับไปมองก็พบว่าห้องเก็บสมบัตินั้นได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้วมันไม่มีแม้แต่เค้าร่างเดิมหลงเหลืออยู่

เมื่อมองดูซากห้องเก็บสมบัติฮวงห่่าวอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ราชวงศ์เซียนสวรรค์จบสิ้นแล้วคราวนี้ไม่เพียงแต่สมบัติแม้แต่ห้องเก็บสมบัติก็หายไปด้วย!”

“อย่าว่าแต่สมบัติเลยแม้แต่ที่เก็บก็ยังหายไป!”

พูดจบเขาก็หันไปพูดกับหลินเสวียน “รีบเอาปราณมังกรแท้ออกมาให้ข้าดูเร็วนี่คือปราณของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ในตำนานเชียวนะ”

“แต่เหตุใดมันจึงยอมรับเจ้าว่าเป็นนายกัน?”

หลินเสวียนสะบัดมือเบาๆปราณสีทองหลากสีห้อมล้อมอยู่ที่ข้อมือของเขา

ทั้งสองต่างตกตะลึงไม่มีสิ่งใดในโลกจะงดงามเท่านี้อีกแล้ว

เมื่อปราณมังกรแท้รู้ว่าทั้งสองกำลังมองมันอยู่มันก็เหมือนจะมีจิตสำนึกตวัดตัวมาคลอเคลียที่ข้อมือของหลินเสวียน

เมื่อหลินเสวียนเห็นดังนั้นดวงตาของเขาก็สว่างวาบ “ปราณมังกรแท้นี้มีจิตสำนึกจริงๆข้าล่ะอยากเห็นใบหน้าของพวกตาแก่ในราชวงศ์เซียนสวรรค์นักว่าพวกมันจะกระอักเลือดแค่ไหนเมื่อรู้ว่าสมบัติประจำตระกูลของพวกมันอยู่ในมือข้า”

“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอนเมื่อพวกมันเห็นห้องเก็บสมบัติของราชวงศ์เซียนสวรรค์ที่เคยยิ่งใหญ่กลายเป็นฝุ่นผง คงตายทั้งเป็นแล้วไหนจะปราณมังกรแท้อีกล่ะ!”

ทั้งสองเติมเต็มแหวนเก็บของอย่างพึงพอใจและยังได้สมบัติประจำตระกูลของราชวงศ์เซียนสวรรค์มาอีกนี้ถือว่าคุ้มเกินคุ้ม

ในอีกด้านหนึ่งหม่านเช่อกำลังโกรธจัดพลังปราณรอบกายแทบจะระเบิดออก

เขาไม่เคยคาดคิดว่าแม้จะเผชิญหน้ากับมดตัวเล็กๆอย่าง หลินฮ่าวผู้มีพลังเพียงแค่ขอบเขตแก่นทองคำแต่กลับไม่สามารถบดขยี้ได้ตามต้องการซ้ำยังถูกต้านทานครั้งแล้วครั้งเล่า

มันราวกับว่าอีกฝ่ายไม่มีวันตายเรื่องนี้เกินความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง!

“เจ้าไม่ได้เรื่องนักมีกลเม็ดอะไรอีกก็เอาออกมาให้หมด!” หลินฮ่าวพ่นเลือดออกจากปากขณะตะโกน

เหล่ายอดฝีมือบนท้องฟ้าเหนือเมืองขนนกเห็นหลินฮ่าวสามารถทนต้านพลังขอหม่านเช่อได้ครั้งแล้วครั้งเล่าจากที่เคยทนได้เพียงเจ็ดถึงแปดส่วนกลับค่อยๆทนรับได้ทั้งหมด

ขณะนี้พลังโจมตีของหม่านเช่อที่เคยโจมตีใส่หลินฮ่าวกลับถูกสลายไปก่อนจะถึงตัว

ความสามารถในการเข้าใจเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้

“ตระกูลหลินของพวกเขาสยายปีกขึ้นอย่างแท้จริงแล้วในศึกนี้คงไม่มีตระกูลหลินอื่นใดในอาณาเขตเหนือครามอีกต่อไป”

ยอดฝีมืออีกคนพยักหน้า “ใช่ ข้านึกว่าในการสู้กับราชวงศ์เซียนสวรรค์จะทำให้ตระกูลหลินจะต้องเสียหายหนักต่อหนักต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บสาหัส”

“ไม่คิดเลยว่าพลังต่อสู้ของพวกเขาจะน่ากลัวถึงเพียงนี้”

“ผู้นำตระกูลหลินสามารถเผชิญหน้ากับหม่านเช่อตรงๆแล้วยังเป็นฝ่ายได้เปรียบพลิกสถานการณ์ศึกนี้...พวกเราคงต้องประเมินพวกเขาใหม่แล้วล่ะ”

บรรพชนของตระกูลต่างๆที่แอบมาดูต่างไม่ได้สิ่งใดกลับไป นอกจากได้ชมการต่อสู้อันน่าตกตะลึงและครั้งนี้พวกเขารู้แล้วว่า—ตระกูลหลิน ไม่อาจล่วงเกินได้!

ดวงตาตั้งตรงของหม่านเช่อปล่อยหมอกสีเขียวออกมา ร่างกายของเขาใหญ่ขึ้นทันทีพลังปราณระเบิดพวยพุ่ง

เขากำลังร้อนรนต้องการฆ่าหลินฮ่าวให้ได้

“มดเอ๋ย วันนี้วิญญาณเจ้าจะต้องถูกขังอยู่ที่นี่!”

หมอกสีเขียวระเบิดกลางอากาศพลังปราณพวยพุ่งพุ่งเข้าใส่หลินฮ่าวดั่งตาข่ายอากาศโดยรอบราวกับถูกดูดออกจนหมด

แรงกดดันจากมิติบีบอัดลงทันที

“ไม่ดีแล้ว หนีเร็ว! หม่านเช่อใช้พลังมิติแล้ว!” ยอดฝีมือคนอื่นๆที่ดูอยู่รีบหนีทันทีนี่เป็นการโจมตีที่ไม่แยกเป้าหมาย

แม้แต่พวกเขาก็ไม่สามารถต้านพลังของหม่านเช่อได้!

จิตต่อสู้ของหลินฮ่าวถึงขีดสุดพลังปราณในกายเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรงจนควบคุมแทบไม่ได้

เขาจำเป็นต้องหาทางระบายพลังและเป้าหมายนั้นคือ—หม่านเช่อ!

“สู้!”

“กลืนกิน!”

เมื่อมิติปะทะมิติผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด

พื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวพลังทั้งสองปะทะกันจนเกิดรอยแยกสีดำ

หลินฮ่าวทุ่มพลังทั้งหมดเขาเงยหน้าขึ้นช้าๆมองร่างยักษ์ของหม่านเช่อ “หม่านเช่อวันนี้คือวันตายของเจ้า!”

กล่าวจบเขาใส่พลังปราณทั้งหมดลงในหอกทองคำไม่เหลือไว้แม้แต่น้อย

หอกทองคำที่อาบด้วยพลังปราณเปล่งแสงระยิบระยับ ปลายหอกเปล่งประกายพลังปราณเชี่ยวกรากนี่คือสุดยอดพลังของหลินฮ่าว

“ไป!”

หอกทองคำพุ่งทะยานราวสายฟ้าเข้าหาอสรพิษยักษ์พลังกลืนกินขยายตัวออกทันที

ขณะหอกทองคำพุ่งออกจากมือแก่นทองคำของหลินฮ่าวก็แตกสลายฟ้าดินพลันเปลี่ยนสี

นี่คือจุดสำคัญของการทำลายแก่นพลังเพื่อก่อกำเนิดใหม่ เปลี่ยนร่างกลายเป็น ขอบเขตจิตวิญญาณ

เมื่อหม่านเช่อเห็นดังนั้นเขายิ่งเกรี้ยวกราดหน๊อย! เจ้าจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตจิตวิญญาณระหว่างการต่อสู้งั้นหรือ? เจ้ามดต่ำต้อยทำได้เช่นนี้ด้วยหรือ!?

ทันใดนั้นเองก่อนที่เขาจะทันคว้าเกราะป้องกันแสงสีทองก็พุ่งเข้าสู่ร่างของเขาร่างของเขาชะงักก่อนจะมองลงมาแสงสีทองแวบผ่านพลังปราณระเบิดร่างของเขาถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

เสียงระเบิดดังกึกก้องชิ้นส่วนร่างของหม่านเช่อกระจายไปทั่วที่นี่กลายเป็นขุมนรกเต็มไปด้วยเนื้อสด เลือดสดสาดกระเซ็นทุกทิศทาง

หอกทองคำกลับมาข้างกายหลินฮ่าวพร้อมเสียง เคร้ง!

ในการประลองกับหม่านเช่อหลินฮ่าวยิ่งสู้ก็ยิ่งกล้าแกร่งเขามีความเข้าใจในจิตแห่งเต๋า ได้รับโชควาสนา ทะลวงขอบเขตแก่นทองคำกลายเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตจิตวิญญาณอย่างแท้จริง

เขานั่งสมาธิ สงบนิ่ง สายฟ้าผ่าใส่เขาทันที

ใบหน้าของหลินฮ่าวยังคงแน่วแน่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว