362.จินอี้ผู้ถูกทรมาน

“ท่านจินอี้ช่วยข้าด้วย!” หวังถงเผชิญหน้ากับเสาแสงสีดำที่พุ่งทะลุฟากฟ้าสีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

พระราชวังของราชวงศ์เซียนสวรรค์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปราณอสูรสีดำแผ่กระจายไปในอากาศเสียงแหลมแทงหูดังก้องไปทั่วฟ้าดินทำให้จิตใจของผู้คนสั่นคลอน

จากนั้นไม่นานเสียงบางสิ่งแตกหักก็ดังขึ้นจากตำหนักแห่งหนึ่งมันถล่มลงมาพร้อมเสียงตูมฝุ่นคลุ้งไปทั่วฟ้าพร้อมกับกลิ่นอายชั่วร้ายเงาดำเล็กๆค่อยๆปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

ชายชราผมขาวในชุดคลุมสีโลหิตปรากฏกายใบหน้าซูบซีดอย่างที่สุดราวกับผิวหนังที่บางเฉียบหุ้มกระดูกไว้ดวงตาว่างเปล่าและเย็นชาเผยให้เห็นความรู้สึกประหลาดบางอย่าง

ชายชราผู้นั้นยืนอยู่กลางอากาศด้วยชุดคลุมสีโลหิตพลิ้วไหวก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างแปลกประหลาด

“เลือด!”

จินอี้กลืนหวังถงที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุดลงไปเขาเลียริมฝีปากพลางเผยสีหน้าพึงพอใจราวกับได้ลิ้มรสของอันล้ำค่า

หวังถงคงไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะตายด้วยน้ำมือตัวช่วยที่เขาเป็นคนเรียกมาเอง

เหล่าทหารองครักษ์ที่ยังมีชีวิตต่างก็รีบล่าถอยอย่างหวาดกลัว

บรรดาทหารเหล่านี้อาศัยอยู่ในพระราชวังตลอดปีจึงย่อมเคยได้ยินเรื่องของจินอี้แม้จะเห็นเขาในร่างมนุษย์แต่ข่าวลือเรื่องเขาชอบกินเนื้อมนุษย์นั้นพวกเขาคิดว่าเป็นแค่เรื่องตลกทว่าหลังจากได้เห็นกับตาในวันนี้มันกลับเป็นเรื่องจริงจังอย่างยิ่ง

บางคนที่จิตใจอ่อนแอยังถึงขั้นสลบไปในทันที

หลินเสวียนเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันทีเหตุใดราชวงศ์เซียนสวรรค์ถึงเลี้ยงสัตว์ประหลาดกินคนเช่นนี้ไว้?

ดูจากท่าทีแล้วราชวงศ์นี้คงเคยเลี้ยงเขาด้วยมนุษย์จำนวนมากแต่เดิมแค่สังเวยอัจฉริยะรุ่นเยาว์เพื่อเปิดเส้นทางเซียนก็ชั่วช้าเพียงพออยู่แล้วแต่ไม่คิดเลยว่าจะยังมีเรื่องเช่นนี้ซ่อนอยู่อีก

“พลังชีวิตเจ้าหนาแน่นขนาดนี้หากกินเจ้าคงทำให้ข้าพลังเพิ่มขึ้นมากถือว่าเป็นการช่วยกำจัดพวกเจ้าด้วยแล้วกัน” จินอี้จ้องมองเซียนหลิวสีหน้าเต็มไปด้วยความกระหาย

หลินเสวียนถึงกับเผยรอยยิ้มออกมาคิดจะกินเซียนหลิวรึ? เช่นนั้นเจ้าก็หาเรื่องตายเองแล้ว!

“แม้เจ้าจะมีสายเลือดของพญาวิหคปีกทองอยู่แต่ถึงเป็นพญาวิหคปีกทองก็ยังไม่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้เจ้ากล้าหยิ่งยโสถึงเพียงนี้เจ้ากำลังหาเรื่องตาย!” เซียนหลิวแค่นเสียงเย็นชากิ่งหลิวบนร่างแผ่ขยายออกแทงทะลุสู่ความว่างเปล่าพร้อมขับไล่พลังแห่งกฎเกณฑ์ไม่สิ้นสุด

ในยุคแรกเริ่มเหล่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ครอบครองโลกและเซียนหลิวเคยพบพวกมันมาทั้งสิ้นตอนนั้นแม้แต่บรรพชนสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ยังต้องก้มศีรษะให้แก่เขาต่อให้พลังศักดิ์สิทธิ์ในปัจจุบันจะไม่สมบูรณ์แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่สัตว์สายเลือดผสมอย่างพญาวิหคจะมาดูแคลนได้

“ข้าจะสั่งสอนเจ้าก่อน!” ทันทีที่กล่าวจบกิ่งหลิวทั่วท้องฟ้าพุ่งออกด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์อันน่ากลัวมุ่งหน้าเข้าใส่จินอี้

“เจ้าคิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นรึเจ้าแก่สวะเจ้าก็ไม่คู่ควร!” จินอี้ที่มีสายเลือดพญาวิหคในร่างพอโดนเหยียดหยามถึงบรรพชนก็บันดาลโทสะทันที

จินอี้อ้าปากดูดซับพลังปราณทั่วฟ้าเข้าไปในร่าง ร่างกายเขาพองโตเหมือนลูกโป่งทันทีปีกกระดูกโลหิตงอกออกจากแผ่นหลังมัดกล้ามทั่วร่างเต้นเร้าเขาแทบไม่เหลือเค้าชายชราผมหงอกผู้สั่นเทาในตอนแรกอีกต่อไป

ปราณสีดำมหาศาลพุ่งทะยานหายวับไปในพริบตา ความเร็วของเขารวดเร็วจนตามองไม่ทัน

“วิหคสังหารขั้วสุด!” จินอี้ใช้สายเลือดปีกกระดูกกระพือกลางเวหาราวกับจะฉีกฟ้า

“เร็วอะไรเช่นนี้!” หลินเสวียนตกใจจนพูดออกมาดวงตาเขาใช้งานถึงขีดสุดก็ยังจับภาพจินอี้ไม่ได้

ต่อให้เป็นหินก้อนหนึ่งหากเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ก็ย่อมปลดปล่อยพลังรุนแรงออกมาได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกตนขอบเขตจิตวิญญาณเช่นจินอี้

ทันใดนั้นเสียงแตกร้าวก็ดังขึ้นกลางสนามรบปีกกระดูกของจินอี้ขาดสะบั้นแสงสีสันไหลพุ่งกระแทกลงในซากปรักหักพังที่อยู่ห่างออกไปร้อยลี้

เวลานี้ร่างของจินอี้หายไปจากฟ้าเหลือเพียงเซียนหลิวในชุดขาวยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพร้อมกิ่งหลิวนับไม่ถ้วนล้อมรอบอยู่โดยรอบ

หลินเสวียนเห็นภาพนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ

เขาเคยคิดไว้แล้วว่าเซียนหลิวจะต้องแข็งแกร่งแต่ไม่คิดเลยว่าแค่ร่างแยกหนึ่งของเขาจะทรงพลังกว่าที่คาดไว้ถึงเพียงนี้เพียงแค่ชั่วพริบตาก็ทำให้จินอี้ที่อยู่ในขอบเขตจิตวิญญาณบาดเจ็บสาหัส

หากหลินเสวียนมีพลังเช่นนี้ราชวงศ์เซียนสวรรค์จะกล้าล่วงเกินตระกูลหลินหรือ?

เมื่อมีพลังสูงส่งต่อให้โลกวุ่นวายเพียงใดก็สามารถยืนหยัดได้หมื่นปีโดยไม่ล้มคลอน

พูดง่ายๆก็คือเขายังขาดพลังเท่านั้นเองโดยไม่รู้ตัวหลินเสวียนก็กำหมัดแน่น

จินอี้ที่กลับคืนร่างเดิมหลังถูกโจมตีหนักพยายามลุกขึ้นแต่ก็กระอักโลหิตออกมาอีกคำก่อนจะคำรามอย่างโกรธแค้น

จินอี้ไม่ได้ออกรบในราชวงศ์เซียนสวรรค์มากว่าพันปี อาหารที่ได้รับจากราชวงศ์ก็น้อยลงเรื่อยๆเดิมทีเขาหวังว่าจะได้ออกมาดูดพลังฟื้นฟูร่างกายเต็มที่แต่ใครจะคิดว่าจะโดนอัดจนเละตั้งแต่เริ่ม

เหล่าทหารที่เหลือรอดต่างหวาดหวั่นตั้งแต่จินอี้โจมตีจนพ่ายแพ้ใช้เวลาแค่สามลมหายใจเท่านั้นราชวงศ์เซียนสวรรค์ไปยั่วโทษทัณฑ์จากผู้ใดมากันแน่?

“ไอ้แก่ เจ้าทำเกินไปแล้ว!” แม้จินอี้จะเป็นลูกผสมระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรแต่ก็สืบทอดสายเลือดพญาวิหคได้อย่างสมบูรณ์แม้จะรู้ตัวว่าคงไม่รอดแต่เขาก็ไม่ยอมศิโรราบ

“ปากเจ้าช่างเหม็นนักบรรพชนของเจ้าไม่สอนหรือไร?” เซียนหลิวกล่าวเย็นชากิ่งหลิวนับพันพุ่งลงมาจากร่างพันด้วยกฎเกณฑ์มากมายดั่งกระบี่ของเทพเซียนเปล่งประกายแหลมคมพุ่งทะยานฟ้าดุจหมื่นศรพร้อมกระแทกใส่จินอี้

“อ๊ากก!” จินอีเพิ่งอ้าปากจะพูดก็ถูกกิ่งหลิวแทงทะลุจนกรีดร้องออกมากิ่งหลิวที่ดูเหมือนหักง่ายกลับแกร่งกล้าไม่อาจทำลายได้ทุกครั้งที่ฟาดลงบนร่างเขาเจ็บปวดแทบบ้าคลั่ง

โลหิตที่ไหลออกจากร่างค่อยๆซึมลงสู่พื้นแล้วหายไปอย่างลึกลับ

“ข้ายกหน้าที่นี้ให้ท่านผู้อาวุโสหลิวส่วนราชวงศ์เซียนสวรรค์แห่งนี้ยังมีของดีอีกมาก” หลินเสวียนเห็นจินอี้ถูกกดไว้ก็เผยรอยยิ้มเย็น

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไปพร้อมฮวงห่่าวมุ่งหน้าเข้าสู่อีกตำหนักหนึ่ง

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปกลับไม่พบสมบัติสวรรค์ตามที่หลินเสวียนคาดไว้แต่หากแต่มีเพียงความรู้สึกหนาวเย็นยะเยือก

“เย็นเหลือเกิน!” ฮวงห่่าวเพิ่งเดินเข้าไปก็ตัวสั่นทันที

หลินเสวียนระแวดระวังทันทีราชวงศ์เซียนสวรรค์มีโชคชะตามังกรคอยกดข่มไว้เหตุใดจึงสร้างตำหนักที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายเช่นนี้ขึ้นมา?

เมื่อเดินลึกเข้าไปด้านในเขาก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ลวดลายใต้เท้าน่าจะเป็นค่ายกลผนึกบางอย่างที่ดูดกลืนพลังปราณวิญญาณของสวรรค์และปฐพีลงสู่พื้นรอบตำหนักนี้มีเสาหินหลายต้นเดิมทีควรมีบางสิ่งอยู่บนนั้นแต่เวลานี้กลับหายไปหมด

“ใครน่ะ?” เสียงใสแว่วมาจากด้านหลังทำให้หลินเสวียนหันขวับโดยไม่ลังเลพลันเรียกสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าออกมาไว้ในมือ

ยังไม่ทันจะพูดจบเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังเสาหินเผยให้เห็นกลุ่มคนในชุดคลุมดำถือดาบยาวปรากฏกายออกมา