344.หลินชิงเทียนทะลวงขอบเขต

เสียงของเฒ่าเซี่ยเริ่มแหบพร่าดวงตาเต็มไปด้วยความชั่วร้ายขณะจ้องมองหลินชิงเทียน

"ท่านบรรพชนอย่ากลัวไปฆ่ามันต่อเถอะ!"

เสียงของหลินเสวียนดังแว่วเข้าหูของหลินชิงเทียนทำเอามุมปากของเขากระตุกเบาๆ

'เจ้านี่มันหลานแท้ๆของข้าจริงๆ!'

"ไม่เห็นหรือไรว่าข้าใกล้สิ้นลมหายใจแล้วหากคิดให้ข้าลงมืออีกก็ส่งไพ่ตายมาให้ด้วยเถิดไม่เช่นนั้นข้าคงได้ตายสมใจแน่!"

ด้วยวิชาผสานสายเลือดหลินเสวียนจึงรู้ได้ว่าหลินชิงเทียนคิดอะไรอยู่ในใจ

เมื่อเข้าใจความคิดของหลินชิงเทียนแล้วหลินเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ

'มีหลานที่เชื่อฟังอย่างข้าอยู่ทั้งคนจะปล่อยให้ตายได้อย่างไรอีกอย่างไหนเล่าจะมีอัจฉริยะผู้ใดมิได้รับการปกป้องจากบรรพชนแล้วทำไมกับข้าถึงกลับกันท่านถึงคิดจะใช้ข้าเป็นไพ่ตาย!'

"ท่านบรรพชน ท่านจงขึ้นไปก่อนแล้วค่อยทำตามที่ข้าบอก!" หลินเสวียนรีบตะโกนเร่งเร้า

"ก็ได้!"

ได้ยินเสียงเร่งเร้าของหลินเสวียนไม่หยุดหลินชิงเทียนจึงกัดฟันสะบัดดาบจักรพรรดิโลหิตพุ่งทะยานออกไป

คลื่นคมดาบกระหน่ำลงมาราวกับสายฝนแต่กลับไร้ซึ่งพลังดังเดิม

"รนหาที่ตาย!" เฒ่าเซี่ยแค่นเสียงเย้ยหยัน

ก่อนที่หลินชิงเทียนจะเข้าใกล้ก็ถูกหมัดเดียวของเฒ่าเซี่ยซัดกระเด็นไปไกลยังไม่ทันได้ตั้งหลักเสียงเร่งเร้าของหลินเสวียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

หลินชิงเทียนทำได้เพียงกัดฟันพุ่งเข้าใส่อีกครั้งผลลัพธ์ย่อมเดาได้ไม่ยาก

ตูม!

ภายในชั่วพริบตาหลินชิงเทียนถูกหมัดของเฒ่าเซี่ยกระแทกกระเด็นออกไปสามครั้งติดต่อกันแม้แต่ตั้งหลักก็ยังทำไม่ได้

หลินชิงเทียนเดือดดาลนี่มันกับดักชัด ๆ!

เหล่ายอดฝีมือขอบเขตแก่นทองคำจากตระกูลใหญ่ต่างๆก็พากันส่ายหน้าอย่างไม่อาจทนดูได้

"ถึงเวลาแล้ว!"

หลินเสวียนปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังหลินชิงเทียนพลางตะโกนก้อง —"อักขระตรัสรู้!"

【ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่บรรลุความสำเร็จครั้งแรกในการใช้อักขระตรัสรู้!】

【สรรพสิ่งล้วนมีวิญญาณ เส้นทางเดียวคือการเข้าใจ!】

【กำลังเปิดใช้อักขระมหาเต๋า!】

เสียงของระบบดังก้องในใจ

ในชั่วพริบตาปราณวิญญาณทั่วทั้งสวรรค์และโลกพลันหนาแน่นขึ้นหลายสิบเท่าเมฆหมอกที่ควบแน่นด้วยพลังปราณปกคลุมทั่วน่านฟ้าไกลนับพันลี้กว้างใหญ่นัก

ยอดฝีมือแก่นทองคำคนหนึ่งสูดหายใจเข้าลึกๆสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"บัดซบ! พลังปราณนี่บริสุทธิ์เกินไปแล้วเข้มข้นกว่าที่ข้าเคยดูดซับมาหลายสิบเท่า!"

"เดี๋ยว...นั่นมันบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหลินไม่ใช่หรือ?"

บางคนเริ่มสังเกตเห็น

"เต๋าถึงที่สุดย่อมย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้นเพียงหลุดพ้นจากโลกหล้าผสานตนกับเต๋าจึงจะสามารถทะลวงพันธนาการได้!"

"เมื่อแรกเริ่มแห่งสวรรค์โลกคือความโกลาหลไร้รูปร่าง เปรียบเปรยตนเองและเข้าใจมัน..."

หลินเสวียนหลับตากล่าวถ้อยคำลึกล้ำราวกับเสียงแห่งมหาเต๋าพุ่งตรงเข้าสู่หูของหลินชิงเทียน

หลินชิงเทียนที่เคยใช้เวลาสองปีทะลวงจากขอบเขตแก่นทองคำสูงสุดสู่ขอบเขตจิตวิญญาณสูงสุดแม้ดูเหมือนมั่นคงแต่ในความเป็นจริงยังมีจุดอ่อนซ่อนอยู่

ทว่าการต่อสู้กับศัตรูนับเป็นวิธีหล่อหลอมรากฐานที่ดีที่สุด

หลังจากสู้กับเฒ่าเซี่ยมาเนิ่นนานรากฐานของเขากลับมั่นคงแน่นหนายิ่งขึ้นและการถูกหมัดของเฒ่าเซี่ยซัดกระแทกสามครั้งนั้นกลับช่วยขจัดจุดอ่อนในกายพร้อมสะสมพลังไว้เพื่อก้าวสู่ขอบเขตก่อร่างวิญญาณ!

ในที่สุดหลินชิงเทียนเผยสีหน้าเข้าใจแจ่มแจ้งกลิ่นอายทั่วร่างปะทุขึ้นราวกับมังกรผงาดฟ้าเปี่ยมด้วยพลังไร้ขีดจำกัด

ตูมมม!

เสียงอื้อก้องดังขึ้นเหนือศีรษะกลุ่มเมฆดำมืดบดบังท้องฟ้า ประกายสายฟ้าม่วงแลบวาบไปมาพลังปราณที่หนาแน่นกลั่นตัวกลายเป็นหยดของเหลววิญญาณตกลงบนร่างของหลินชิงเทียนและถูกดูดซับเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

พลังของมหาเต๋าเริ่มก่อรูปร่างวนเวียนรอบตัวหลินชิงเทียน ราวกับกำลังเข้าใจแก่นแท้แห่งกฎเกณฑ์ของสวรรค์

เฒ่าเซี่ยเห็นดังนั้นดวงตาพลันหดแคบ

ขอบเขตก่อร่างวิญญาณในอาณาเขตเหนือครามแห่งนี้ มิได้มีผู้ใดก้าวข้ามไปถึงขอบเขตนี้เลยตลอดหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมาแม้แต่ตัวเขาเองก็ทะลวงได้ตั้งแต่หมื่นปีก่อนแล้วต้องอาศัยการหลับใหลต่อเนื่องถึงมีชีวิตยืนยาวมาจนทุกวันนี้

ณ เวลานั้นเอง

ทั่วทั้งทวีปสวรรค์เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ในพื้นที่ต้องห้ามแห่งต่างๆพลังแห่งกฎเกณฑ์ไหลบ่าราวกับน้ำหลากโลกทั้งใบสั่นสะเทือนรุนแรง

กำแพงโลกของทวีปสวรรค์เปล่งประกายสว่างเจิดจ้ารอยแตกร้าวที่เคยมีถูกซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์ขณะที่เขตต้องห้ามที่ใกล้กำแพงโลกที่สุดพลันสลายหายไปในพริบตา

บรรดาอสูรและสิ่งมีชีวิตต้องห้ามที่ซุกซ่อนอยู่เริ่มโหมกระหน่ำก่อจลาจลเหล่าผู้แข็งแกร่งที่หลับใหลมาเนิ่นนาน ต่างเริ่มตื่นขึ้นขึ้น

ณ อาณาเขตความลับสวรรค์

ภายในห้องลับของศาลาความลับสวรรค์

"ข้อห้ามของทวีปนี้...ถึงคราวสลายสิ้นแล้ว!"

ชายชราในชุดนักพรตลืมตาขึ้นดวงตาขุ่นมัวพลางคำนวณด้วยปลายนิ้ว

ไม่นานนักเสียงลึกลับอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากภายในห้องลับ...

"ผู้มาเยือนจากภายนอกได้ปรากฏตัวขึ้นแล้วเหล่าผู้สืบทอดแห่งศาลาความลับสวรรค์ จงออกมาพวกเราต้องตามหาเขาให้พบ!"

...

หลังจากสิ้นสุดยุคโบราณทั้งสามทวีปสวรรค์ก็ดูเหมือนจะเริ่มเสื่อมถอยแม้แต่ผู้ฝึกตนที่อยู่ในขอบเขตจิตวิญญาณยังไม่อาจฝ่าด่านได้และร่างแห่งเต๋าหรือร่างเซียนก็ยิ่งหายากยิ่งกว่าพันปีจึงจะปรากฏสักครั้งบรรดาบรรพชนผู้มีพรสวรรค์สูงส่งที่มีโอกาสก้าวสู่ความเป็นเซียนต่างก็ติดค้างอยู่ที่ขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงสุดเพราะขีดจำกัดนี้

ไม่นานเกินรอทวีปสวรรค์แห่งนี้คงจะเต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งระดับก่อร่างวิญญาณ

สายตาของเฒ่าเซี่ยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขณะจ้องมองไปยังหลินชิงเทียนการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อร่างวิญญาณย่อมดึงดูดความสนใจของสวรรค์กฎเกณฑ์แห่งเต๋าที่ไร้รูปจะประทับลงบนร่างของเขาหากมีพลังภายนอกเข้าแทรกแซงในช่วงเวลานี้ก็จะถูกสวรรค์ลงโทษด้วยทัณฑ์สวรรค์

เฒ่าเซี่ยเป็นผู้รอดชีวิตจากยุคโบราณย่อมรู้ดีถึงอันตรายนี้ จึงไม่กล้าลงมือบุ่มบ่าม

"ถึงจะทะลวงผ่านได้ก็แค่ขอบเขตก่อร่างวิญญาณขั้นหนึ่งเท่านั้นยังมีโอกาสล้มเหลวอยู่แล้วข้าจะต้องกลัวอะไร!" เฒ่าเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจไม่ถอยเพื่ออย่างน้อยจะได้มีข้อแก้ตัวเมื่อต้องกลับไปรายงาน

"ตู้ม"

หลินชิงเทียนแปรเปลี่ยนเป็นแสงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสายฟ้าดั่งจะสังหารเขาให้ดับสิ้น

"สายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจงปรากฏ!" เมื่อเสียงของหลินเสวียนดังขึ้นสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้แปรเปลี่ยนเป็นเกราะสีม่วงห่อหุ้มร่างหลินชิงเทียนไว้พลันปล่อยประกายสายฟ้าไหลเวียนไม่หยุด

เดิมทีทัณฑ์สายฟ้าที่โหมกระหน่ำดุจสัตว์ร้ายกลับสงบลงดั่งลูกแกะเชื่องๆสายฟ้าบางสายตกลงบนตัวหลินชิงเทียนอย่างอ่อนโยนช่วยขัดเกลากายาให้แข็งแกร่งขึ้นบางส่วนยังถูกสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากลืนกินเสียด้วยซ้ำ

จากนั้นทัณฑ์สายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวก็สลายหายไปราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน

เฒ่าเซี่ยเกือบล้มลงกับพื้นเมื่อเห็นภาพนี้ให้ตายเถอะตั้งแต่เมื่อไรทัณฑ์สวรรค์ถึงได้ใจดีขนาดนี้?

ทำไมดูเหมือนจะเอาอกเอาใจหลินชิงเทียนอย่างนั้นโลกนี้ยังมีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่ไหม?

"สลาย!" หลินชิงเทียนตวาดก้อง

เมื่อเขาทะลวงผ่านขุมพลังแห่งเต๋านานาชนิดพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์แผ่ซ่านล้อมรอบร่างของเขาทว่าด้วยคำบัญชานั้นปรากฏการณ์ทั้งหมดกลับสลายหายไปความเงียบสงัดกลับคืนมาอีกครั้ง

"บรรพชนตระกูลหลิน...ทะลวงถึงขอบเขตก่อร่างวิญญาณแล้วหรือ?" ยอดฝีมือขอบเขตแก่นทองคำผู้หนึ่งเอ่ยเสียงเหม่อลอยราวกับยังไม่อาจฟื้นจากความตกตะลึงเมื่อครู่ได้

"การทะลวงของบรรพชนตระกูลหลินดูท่าจะเกี่ยวข้องกับบุตรศักดิ์สิทธิ์ตระกูลหลินอย่างมาก"

"เขาเพียงกล่าวคำไม่กี่ประโยคแต่กลับช่วยให้บรรพชนตระกูลหลินทะลวงผ่านได้นี่หรือว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์ตระกูลหลินจะเป็นผู้ที่มาจากสถานที่สูงส่งยิ่งกว่า?"

เมื่อสติกลับคืนเหล่ายอดฝีมือทั้งหลายต่างหันขวับไปมองหลินเสวียนเป็นตาเดียว

ชื่อเสียงของหลินเสวียนอาจโด่งดังในอาณาจักรฉีซานทว่าในทั่วทั้งอาณาเขตเหนือครามนั้นยังมิได้แพร่หลายมากนัก

"หรือว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์ตระกูลหลินจะเกี่ยวข้องกับสวรรค์?"

ยอดฝีมือขอบเขตแก่นทองคำผู้หนึ่งเอ่ยคาดเดาอันน่าหวาดหวั่นพอสิ้นเสียงทุกคนก็รีบส่ายหน้าพร้อมถอยห่างออกมา

เรื่องเช่นนี้ไม่ควรนำมาล้อเล่น

หากเผลอกล่าวจาบจ้วงแล้วอาจทำให้สวรรค์พิโรธจนในยามตนทะลวงขอบเขตถูกทัณฑ์สวรรค์ลงโทษใครเล่าจะไปโต้แย้งได้?