300.หุบเขาหัวกระโหลก

หลินเสวียนพูดไม่ออกเขาคิดว่าเจ้าตัวเล็กเจออันตรายอะไรทำให้กังวลเปล่าๆ

ต่อมาทั้งสองค้นหาชั้นที่แปดหลายวันแต่ไม่พบสิ่งพิเศษใดๆในชั้นนี้

กลับกันอัจฉริยะจากตระกูลใหญ่ต่างๆกลับมีจำนวนมากขึ้นต่างคนต่างหงุดหงิดยิ่ง

“ผ่านไปสิบวันแล้วชั้นที่แปดนี้มีความลับอะไร?”

“ถ้าไม่เข้าชั้นที่เก้าเดี๋ยวนี้อยู่ต่อไปคงขึ้นรา”

อัจฉริยะบางคนทนความน่าเบื่อนี้ไม่ไหวเพราะในการปะทะด้วยวาจาและการต่อสู้เพิ่มขึ้นอัจฉริยะนับไม่ถ้วนตายเพราะเหตุนี้

ถึงแม้ว่าตั้งแต่ชั้นที่สี่เป็นต้นไปแต่ละชั้นจะมีสมบัติจากหอคอยสวรรค์เป็นรางวัลแต่นี่ไม่อาจทำให้พวกเขาสงบลง

เหมือนมีประตูสิบบานและบอกว่าสมบัติซ่อนอยู่ในบานที่สิบ ประตูเก้าบานแรกผลักเปิดง่ายแต่บานที่สิบเปิดไม่ได้นี่ไม่น่าหงุดหงิดหรือ?

หลินเสวียนและฮวงห่่าวจับอสูรได้อีกสองสามตัวกลิ่นหอมของเนื้อปิ้งย่างฟุ้งไปร้อยลี้อัจฉริยะบางคนได้กลิ่นแล้วรีบมาแต่เมื่อเห็นทั้งสองกำลังย่างเนื้อสีหน้าพวกเขาเขียวคล่ำ

ทั้งสองคือสัตว์ประหลาดสองตัวใครกล้าขโมยอาหารของพวกเขา? ทันใดนั้นรู้สึกว่าเนื้อปิ้งย่างนั้นไม่หอมอีกต่อไป

เวลาไหลผ่านไปโลกภายนอกผ่านไปสิบเอ็ดเดือนในแดนลับโบราณผ่านไปสองปีเก้าเดือนอัจฉริยะจากตระกูลต่างๆ เข้ามานับไม่ถ้วน

แต่ผู้อาวุโสที่รอนอกแดนลับโบราณกลับไม่รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเลย

สำหรับผู้ฝึกตนเมื่อหลับตาและลืมตาพันปีหรือหมื่นปีอาจผ่านไปเพียงพริบตาไม่กี่ปีนั้นเร็วมากสำหรับพวกเขาตอนนี้ยังไม่ถึงปีพวกเขาแทบไม่รู้สึกถึงการไหลของเวลา

แดนลับโบราณในทะเลไร้สิ้นสุดเปิดทุกช่วงเวลาอัจฉริยะนับไม่ถ้วนเข้าไปก่อนและหลังแต่สมบัติภายในไม่เคยหมด ราวกับปริศนา

ในเวลานานเช่นนี้อัจฉริยะบางคนเมื่อแรกเข้ามาอยู่เพียงขอบเขตหลอมลมปราณแต่หลังได้สมบัติมากมายก็เข้าสู่จุดสูงสุดของขอบเขตสร้างรากฐานหรือแม้แต่ขอบเขตหมุนเวียนปราณผลกำไรไม่น้อย

ทว่าวิญญาณที่ออกมาจากผู้ตายจำได้เพียงข้อมูลบางส่วนในแดนลับข้อมูลที่กระจัดกระจายทำให้ยอดฝีมือเก่าแก่เหล่านี้คาดเดาได้แต่ไม่อาจรู้ข้อมูลภายใน

“คราวนี้แดนลับโบราณเปิดนาน” ผู้อาวุโสในความว่างเปล่าลืมตาแสงสายหนึ่งพุ่งออก

ผู้อาวุโสจากตระกูลหยินหยางพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ แดนลับโบราณเปิดนานสุดแปดเดือนแต่คราวนี้นานถึงหนึ่งปีแล้วช่างผิดปกติ”

ผู้อาวุโสจากตระกูลเล็กขมวดคิ้วพวกเขาด้อยกว่าขุมอำนาจใหญ่อัจฉริยะที่เลี้ยงดูมีมากและเสียไปสองสามคนก็ไม่เป็นไร

แต่สำหรับตระกูลเล็กๆการมีอัจฉริยะหนึ่งคนก็นับว่าดีแล้ว

หากคราวนี้แดนลับมีปัญหาและพวกเขาตายในนั้นคนรุ่นใหม่จะขาดช่วงไปหลายสิบปีทำให้อดกังวลไม่ได้

“อ๊าก!”

เสียงร้องโหยหวนดังจากทางเข้าแดนลับโบราณแต่ถูกพลังประหลาดนั้นขวางไว้เสียงดังออกมาแต่วิญญาณไม่ออกมา

“เฒ่าซู่ เสียงนั้นเหมือนอัจฉริยะของเจ้านะ?” ชายชราผอมกล่าวยิ้มๆ

ผู้อาวุโสจากตระกูลซู่หน้าตาเขียวคล้ำ

“เจ้าแก่ อย่าก่อเรื่อง ข้าโกรธจะตบเจ้า” ผู้อาวุโสจากตระกูลซู่อยากลงมือตระกูลซู่ได้ข่าวช้าทายาทของตระกูลซู่บังเอิญฝึกใกล้ๆและถูกส่งเข้าไปบัดนี้เขาตายแล้วจะมีอัจฉริยะของตระกูลซู่ในนั้นได้อย่างไร?

ความรู้สึกไม่ดีผุดในใจของผู้อาวุโสแห่งอาณาจักรมังกร ทำไมรู้สึกว่าเป็นเสียงขององค์ชายห้า?

ทว่า เมื่อนึกถึงห้าองค์ชายที่เข้าไปพร้อมกันโดยเฉพาะองค์ชายใหญ่ที่มีอีกตัวตนเขาเชื่อว่าไม่มีใครทำให้พวกเขาขาดทุนได้ คิดถึงตรงนี้ เขาหลับตาลงอีกครั้ง

เสียงนี้ทำให้ยอดฝีมือมากมายถกเถียงกันว่าเป็นอัจฉริยะคนใด

ผู้อาวุโสบางคนถึงขั้นเกือบลงมือต่อสู้พูดไม่ชนะก็ยังสู้ไม่ชนะหรือ?

ในทางกลับกันผู้พิทักษ์ของราชวงศ์เซียนสวรรค์ที่ถูกเปลี่ยนตัวกลับยืนเงียบในความว่างเปล่าไม่กล่าวคำใด

บ้าเอ๊ย อัจฉริยะตายไปมากมายยังมีอารมณ์คุยกันอยู่นั่น

ในแดนลับโบราณสภาพแวดล้อมของชั้นที่แปดเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ภูเขาและแม่น้ำแตกสลายโลกพลิกผันจันทร์เสี้ยวเหนือศีรษะร่วงสู่พื้นอัจฉริยะนับไม่ถ้วนตายใต้จันทร์เสี้ยวนี้

ภูเขา แม่น้ำ พืช และแมลงหายไปในชั่วพริบตา

ก้อนหินขนาดมหาศาลผุดจากพื้น ระหว่างหินยักษ์สองก้อนหลุมศพบางครั้งปรากฏขึ้น

ด้านหน้าของชั้นที่แปดหุบเขารูปหัวกะโหลกปรากฏพร้อมเสียงคำรามราวประตูหมื่นผีมอบความรู้สึกเย็นยะเยือก

ใต้ลมหนาวอุโมงค์สีเขียวปรากฏทอดยาวสู่ปากหัวกะโหลก

อัจฉริยะนับไม่ถ้วนมองหุบเขาหัวกะโหลกที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเย็นยะเยือกอดรู้สึกหนาวสันหลังไม่ได้

ผู้ฝึกตนหญิงบางคนถึงขั้นซ่อนตัวหลังคู่หูไม่กล้าแม้มอง

เหตุใดชั้นที่แปดกลายเป็นนรกเช่นนี้?

ขณะนั้น อักษรใหญ่หกตัวปรากฏบนท้องฟ้า

“เข้าปากผี รู้ชะตา!”

คำเหล่านี้ดึงดูดสายตาอัจฉริยะนับไม่ถ้วนพวกเขาตกใจ

“ปราณหยินเข้มข้นยิ่ง!”

ผู้ฝึกตนที่เชี่ยวชาญสุสานโบราณเห็นฉากนี้อดขมวดคิ้วไม่ได้นี่คือลางร้าย

“ห่างจากชั้นที่เก้าเพียงก้าวเดียวแม้ข้างหน้าจะมีภูเขาดาบหรือทะเลเพลิงเราก็ต้องลอง” ผู้ฝึกตนคนหนึ่งไม่เชื่อและก้าวเข้าไป

ทว่ายังไม่ทันก้าวที่สองปราณดำในอุโมงค์ห่อหุ้มเขา กลายเป็นศพในพริบตา

ซี้ด! นี่คือผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานขั้น4 ภายใต้ปราณหยินนี้เขาไม่มีแม้พลังต้านทาน

“ข้าจะลอง!”

ผู้ฝึกตนขอบเขตหมุนเวียนปราณปลดปล่อยปราณกระบี่สะท้านฟ้าก้าวสู่อุโมงค์ปราณหยินราวปราณธรรมดาไม่เป็นภัยต่อเขา

ต่อมาผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสูงสุดสองคนเข้าไป พวกเขาไม่ได้เดินง่ายดายเหมือนผู้ฝึกตนขอบเขตหมุนเวียนปราณแต่ก็ปลอดภัย

ผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานขั้น5ก้าวเข้าไปตัวสั่นเขากระอักเลือดทันทีแต่ยังเดินต่อด้วยร่างสั่นเทา

ทุกคนตาเผยความตกใจผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานขั้น5 ในโลกภายนอกนับเป็นอัจฉริยะของตระกูลเล็กๆแม้ในสำนักใหญ่ก็เป็นศิษย์ภายในแต่ที่นี่พวกเขาแทบถึงเกณฑ์ขั้นต่ำในการเข้า

ขณะนั้นทุกคนเข้าใจว่าเหตุใดในหมื่นปีมีเพียงไม่กี่คนที่เข้าสู่ชั้นที่เก้าของหอคอยสวรรค์

สามชั้นแรกดูง่ายแต่ยิ่งใกล้จุดจบทุกก้าวอันตรายหากประมาทต้องตายที่นี่

ในชั่วพริบตาจากอัจฉริยะหมื่นคนเหลือเพียงสามพันกว่าคนผู้ฝึกตนจำนวนมากถูกคัดออกในรอบนี้