288.เม็ดยาอายุวัฒนะ

บาดแผลเก่าของเขายังไม่ทันฟื้นดีกลับมีแผลใหม่เพิ่มเข้ามาอีก

“พี่หลินเสวียน พี่ฮวงห่่าวเป็นยังไงบ้าง?” หนานหนานถามเสียงสั่นเครือพลางกัดเนื้อปิ้งในมือ

แต่ในตอนนั้นเองฮวงห่่าวที่นอนเจ็บกลับคว้าเนื้อปิ้งชิ้นโตขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย

“เจ้าเด็กน้อย ฝีมือทำอาหารของเจ้ายังต้องฝึกอีกเยอะ”

หลินเสวียนกลอกตา “แม้แต่อาหารยังปิดปากเจ้าไม่ได้เลยหรือ?”

“ดูเขาสิ ดูเหมือนจะป่วยตรงไหนกัน?” เขาหันไปยื่นเนื้อปิ้งให้หนานหนานพร้อมยิ้มเจื่อน

หนานหนานยิ้มออกมาในทันที

สายตาของหลินเสวียนแฝงความครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติเขาอยู่ในเหวลึกมาหลายวันถึงจะเดินทางไกลแค่ไหนแต่พวกหยิงเจาก็ควรตามมาทันแล้วทว่าจนบัดนี้กลับไร้เงาทำให้เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

สองวันผ่านไปหลินเสวียนป้ออเม็ดยาให้ฮวงห่่าวอีกเม็ด พลังฟื้นฟูค่อยๆซึมซาบเข้าไปในร่างกายฮวงห่่าวลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเสียงกระดูกดังกรอบแกรบ

“ในที่สุดก็ขยับได้แล้ว!” เขาหัวเราะอย่างโล่งใจ

“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านั่นวางกับดักข้าคนเดียวก็ล้มมันได้สิบคน!” ฮวงห่่าวพูดพลางกัดผลไม้วิญญาณคำโต

หนานหนานหัวเราะคิกเมื่อได้ยิน

หลินเสวียนเพียงส่ายหน้าถอนหายใจเบาๆ

“บาดแผลของพวกเราหนักเกินไปไม่ควรรีบร้อนสู้ต่อหากแดนลับโบราณปิดตัวก่อนร่างกายจะฟื้นบาดแผลภายในคงรักษาไม่ทัน”

ฮวงห่่าวทำหน้าบึ้งทันทีเขาเคยประทับใจในเคล็ดการรักษาของหลินเสวียนคิดว่าแค่สองวันก็หายดีแล้วใครจะไปคิดว่ายังไม่ฟื้นเต็มร้อยแบบนี้หมอคนอื่นจะเหลืออะไร?

ทันใดนั้นหลินเสวียนรู้สึกถึงบางสิ่งผิดปกติเขายกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

เขาค่อยๆเดินออกจากหุบเขากลิ่นคาวเลือดโชยมาตามลม ศพมนุษย์กับอสูรนอนเกลื่อนกลาดเลือดยังอุ่นอยู่แสดงว่าพวกเขาเพิ่งถูกสังหารไม่นาน

“ใครอยู่ตรงนั้น?” เขาตวัดสายตาคมกริบไปยังพุ่มไม้ข้างทางพลังถูกปลดปล่อยทันที

เงาร่างสามสายวูบผ่านอากาศปรากฏเบื้องหน้าพวกเขาในพริบตา

หลินเสวียนรีบถอนพลังกลับแววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ

“ข้าควรเรียกเจ้าว่า ‘ฮวงเสวียน’ หรือ ‘พี่หลินเสวียน’ ดี?” เป่ยเฉินหลานยิ้มพลางแซว

“เจ้ารู้หมดแล้วสินะ” หลินเสวียนเกาหัวอย่างเก้อเขิน

“ชื่อของเจ้าทำให้คนครึ่งทวีปหนาวสั่นถ้าเรายังไม่รู้ก็โง่เกินไปแล้ว” เหล่ยหยุนจื่อแหย่ต่อ

หลินเสวียนกำลังจะอธิบายแต่เป่ยเฉินหลานโบกมือ “ไม่ต้องพูดข้าเข้าใจ!”

เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาอีกฝ่ายเพียงหยอกล้อ—ในฐานะศิษย์จากสำนักอาณาเขตกลาง เป่ยเฉินหลานย่อมดูคนออก

เสียงประชดประชันแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉิงหูผู้เย็นชามาตลอดพอเห็นหนานหนานกลับเผยสีหน้าอ่อนโยนราวแม่พบลูก

“หายหน้าไปไม่กี่วันเจ้าลักพาตัวสาวน้อยจากตระกูลไหนมาอีกแล้ว?” นางลูบแก้มหนานหนานเบาๆก่อนหันไปมองหลินเสวียนอย่างจับผิด

“โอ้…” เป่ยเฉินหลานกับพวกส่งเสียงล้อเลียนพร้อมกัน ราวกับเข้าใจสถานการณ์

หลินเสวียนถึงกับพูดไม่ออกพวกเขาคิดว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่?

“พี่หลินเสวียนไม่ได้ลักพาตัวข้านะเขาดีกับข้ามากเขายังปิ้งเนื้อให้ข้ากินเลย!” หนานหนานรีบพูดแก้แทน

ยังไม่ทันที่หลินเสวียนจะเปิดปากหนานหนานก็พูดต่อทันที

“นางเป็นแค่น้องสาวของข้าแล้วข้าจะพาใครมาก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าสักหน่อย” เขาหันไปพูดกับฉิงหู

“ข้า…” ฉิงหูหน้าแดงก่ำไม่รู้จะตอบอย่างไร

หลินเสวียนโน้มตัวเข้าไปใกล้และยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือว่าเจ้าหลงข้าเข้าแล้วจริง ๆ?”

ฉิงหูยกมือตบแต่เขาหลบทัน

“ใครจะไปชอบเจ้ากันเล่า!?” นางกระทืบเท้าด้วยความเขิน ก่อนจะอุ้มหนานหนานเดินหนีไป

เป่ยเฉินหลานมองตามด้วยแววตาชื่นชม “สอนข้าหน่อยเถอะวิธีเข้าหาผู้หญิงข้ายังโสดอยู่เลย!”

“ข้าด้วย!”

“ข้าด้วย!”

เหล่ยหยุนจื่อกับฮวงห่่าวรีบผสมโรงหลินเสวียนถึงกับปวดหัว

เมื่อความวุ่นวายสงบลงเขาขมวดคิ้วแล้วถาม “ดูจากท่าทางร้อนรนของพวกเจ้าหรือว่าโดนใครตามล่า?”

เขาเริ่มไม่สบายใจคนมากมายรู้ว่าเป่ยเฉินหลานร่วมเดินทางกับเขาหากหยิงเจาส่งคนมาตามหาพวกเขาอาจตกเป็นเป้าล่อ

“ไม่ใช่หรอก” เป่ยเฉินหลานส่ายหน้า “เจ้ายังไม่รู้หรือ? มีเม็ดยาอายุวัฒนะโบราณปรากฏบนชั้นเจ็ด!”

ดวงตาของหลินเสวียนเบิกกว้างทันที

“หลังจากข้าจัดการพวกไม่รู้ที่ต่ำที่สูงได้ก็ตามมาบอกข่าวทันที” เป่ยเฉินหลานกล่าว

เมื่อรู้ว่าไม่ใช่อย่างที่คิดหลินเสวียนก็โล่งใจ

“ยาอายุวัฒนะ?”

“ใช่! ยาอายุวัฒนะอายุนับพันปี เพียงเม็ดเดียวก็ผลักดันให้ทะลวงขอบเขตได้!”

ไม่แปลกที่หยิงเจาจะยังไม่โผล่หน้าออกมา—ทุกคนคงเร่งมุ่งหน้าสู่ชั้นเจ็ดเพื่อแย่งชิงของล้ำค่านี้

“ไม่มีเวลาแล้วรีบไปชั้นเจ็ดกันเถอะของดีแบบนี้ใครช้าก็อด!” ดวงตาหลินเสวียนเปล่งประกายเขาชอบการแย่งสมบัติเป็นชีวิตจิตใจ

“ตกลง!”

…

บนชั้นเจ็ดกลางอากาศอสูรตัวเล็กรูปร่างเลือนรางแผ่ประกายเขียวเรืองรองดวงตากลมใสจ้องกลับอย่างไม่หวั่นเกรง

ห้าคนล้อมมันไว้ปลดปล่อยพลังจนบรรยากาศตึงเครียด ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภ

พลังของแต่ละคนแตะระดับสูงสุดของขอบเขตหมุนเวียนปราณแล้ว

เดิมทีพวกเขาเพิ่งอยู่แค่ขอบเขตสร้างรากฐานแต่หลังจากศึกหนักในชั้นสี่กลับถูกส่งมายังชั้นเจ็ดอย่างเหนือความคาดหมาย

ถึงรอบตัวจะเต็มไปด้วยค่ายกลขนาดใหญ่แต่พวกเขากลับพบโอกาสฟ้าประทาน

ใจกลางค่ายกลคือบ่อน้ำวิญญาณที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตเข้มข้นและปราณวิญญาณไหลเวียนไม่ขาดสาย

ใต้บ่อน้ำนั้นมีเศษใบของยาอายุวัฒนะ

แม้เป็นแค่เศษใบแต่พลังในนั้นก็สามารถผลักดันเข้าสู่ ขอบเขตตำหนักม่วงได้

อสูรตัวเล็กเบื้องหน้าก็คือวิญญาณของเศษใบนั้น

“พี่ใหญ่หากได้มันมาท่านต้องทะลวงเข้าสู่ขอบเขตตำหนักม่วงแน่!” ชายชุดแดงพูดด้วยแววตาตื่นเต้น

“ถูกต้องอาณาจักรมังกรของเราจะรุ่งเรืองอีกครั้ง!” องค์ชายใหญ่พยักหน้าสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อรู้ว่าพวกเขาคือห้าองค์ชายแห่งอาณาจักรมังกรเหล่าผู้คนที่เหลือก็รีบสลายความคิดแย่งชิงในทันที