286.ระบบ เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?
286.ระบบ เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?
หลินเสวียนยังคงเปี่ยมไปด้วยความยินดีทว่าในขณะนั้นเอง เสียงฟ้ากัมปนาทก็ดังก้องลงมาจากเบื้องบน
แสงสีโลหิตทะยานสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเมฆมืดที่แฝงพลังสายฟ้าปรากฏขึ้นอย่างน่าสะพรึงส่งเสียงครืนครั่นราวอสูรคำราม
ผู้คนที่ยืนอยู่รอบเหวเบื้องล่างพากันชะงักงันดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเสียงระเบิดดังเป็นระยะความว่างเปล่าสั่นสะท้านราวจะฉีกขาด
เมฆมืดภายในรัศมีห้าสิบลี้รวมตัวกันเหนือเหวไม่หยุดหย่อนแผ่พลังอำนาจแห่งการทำลายล้างออกมาจนสั่นไหวใจผู้คน
“หะ...หรือว่านี่จะเป็นเคราะห์สวรรค์?” ผู้ฝึกตนผู้หนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือร่างของเขาสั่นเทิ้มไม่หยุดก่อนจะทรุดเข่าลงโดยไม่อาจควบคุม
เฉียนถิงเฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเหรียญทองแดงในมือเปล่งแสงสีทองล้อมรอบร่างเขาปกป้องตนเองจากแรงกดดันจากฟากฟ้า “หรือว่าจะมีสมบัติวิเศษท้าทายเต๋าสวรรค์ปรากฏขึ้น?”
ตูม!
เคราะห์สายฟ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรงอัจฉริยะบางคนไม่ทันได้ตั้งรับร่างถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลีในชั่วพริบตาทำให้คนที่เหลืออกสั่นสะท้าน
“พาเด็กสองคนนั่นถอยไปเร็ว!” เฉียนถิงรีบออกคำสั่ง ร่างกายตึงเครียดหวั่นว่าเคราะห์สวรรค์จะหันมาเล่นงานเขา
ขณะนั้นเองเสาพลังปราณวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งขึ้นมาจากในเหวลึกเผยร่างเงาเลือนรางของผู้ที่ปรากฏถือดาบยาวสีโลหิตในมือมันดูดกลืนกลิ่นอายโลหิตโดยรอบอย่างบ้าคลั่ง
หลินเสวียนประเมินในใจหากดาบเล่มนี้ดูดกลืนพลังได้ถึงขีดสุดบางทีอาจวิวัฒน์กลายเป็นอาวุธวิญญาณชั้นสูงได้
“หลินเสวียน!” เฉียนถิงเบิกตากว้างอย่างตะลึงงันเมื่อเห็นร่างที่เขานึกว่าตายไปแล้วปรากฏตัวขึ้น
แต่ท่ามกลางพลังของเคราะห์สวรรค์เขาไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อยทำได้เพียงยืนรอดูอย่างระแวดระวัง
หลินเสวียนเงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้าที่กำลังรวมพลังเคราะห์สายฟ้าดวงตาเขามองดาบจักรพรรดิโลหิตในมืออย่างลุ่มลึก “เจ้ามีที่มาอย่างไรกันแน่? ถึงกับทำให้เต๋าสวรรค์ต้องการทำลายเจ้า”
“แต่ตอนนี้เจ้าเป็นอาวุธของข้าหากมันคิดจะทำลายเจ้าก็ต้องถามข้าก่อน!”
หลินเสวียนเงยหน้าจ้องมองฟากฟ้าดาบในมือสะบัดพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าแผ่กลิ่นอายกดขี่กระจายไปทั่ว
“เขาบ้าไปแล้วหรือ!? นั่นมันเคราะห์สวรรค์นะ!” ผู้ฝึกตนผู้หนึ่งร้องขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น
แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตก่อร่างวิญญาณยังต้องยอมจำนนต่อเคราะห์สวรรค์แล้วหลินเสวียนที่ยังอยู่เพียงขอบเขตหมุนเวียนปราณกลับกล้าท้าทายอย่างอุกอาจเช่นนี้...เขากำลังหาความตายหรือไร?
“พี่ฮวงห่่าว!”
“เจ้าหนู ระวังตัว!” ฮวงห่่าวและหนานหนานที่อยู่ห่างไกลตะโกนอย่างร้อนรนแต่หลินเสวียนที่อยู่ท่ามกลางพลังของสายฟ้าสวรรค์ไม่ได้ยินเสียงใดเลย
เมฆดำปกคลุมทั่วทั้งร้อยลี้สายฟ้าเริ่มพุ่งรวมตัวขึ้นเหนือศีรษะเขา
เมื่อพลังของเคราะห์สวรรค์ถึงจุดสูงสุดหลินเสวียนยืนอยู่กลางนภามือหนึ่งไพล่หลังจ้องมองสายฟ้าที่กำลังจะฟาดลง
“แค่นี้หรือ? เจ้ากล้าเรียกมันว่าเคราะห์สวรรค์?” เขาพึมพำเสียงเรียบทว่าเต็มไปด้วยความดูแคลน
แม้เสียงของเขาจะเบาแต่กลับดังก้องไปทั่วผู้คนที่อยู่เบื้องล่างล้วนได้ยินถนัดชัดเจน
ผู้ฝึกตนด้านล่างพากันหน้าถอดสีไม่อยากเชื่อว่าหลินเสวียนจะกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นต่อหน้าเคราะห์สวรรค์
“เขาหาเรื่องตายชัดๆ!” เฉียนถิงกัดฟันพูดขอบเขตหมุนเวียนปราณตัวเล็กๆจะเอาอะไรมารับมือกับเคราะห์สวรรค์?
“สายฟ้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้า!” หลินเสวียนเอ่ยเสียงเรียบ
ทันใดนั้นสายฟ้าสีม่วงก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเคราะห์สายฟ้าที่กำลังจะฟาดหยุดชะงักมันสั่นไหวคล้ายหวาดกลัวก่อนสายฟ้ากว่าครึ่งจะเบนทิศทางหลบหนีราวกับมีจิตสำนัก
“หึ...หากข้าปล่อยเจ้ารอดข้าจะมีหน้ากลับไปหรือ?” หลินเสวียนยิ้มเย็นชาดวงตาไม่ไหวติง
สายฟ้าสีม่วงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลืนกินเคราะห์สายฟ้าหกสายติดต่อกันส่วนที่เหลือรีบถอยหนีเข้าไปในเมฆมืดก่อนจะสลายตัว
เต๋าสวรรค์ราวกับไร้คำพูดตลอดนับหมื่นปีมันยังไม่เคยพบใครใช้สายฟ้าสวรรค์โจมตีมันตรงๆเช่นนี้มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่จะทำ
ผู้ฝึกตนเบื้องล่างถึงกับอ้าปากค้าง
“เคราะห์สวรรค์กลายเป็น...ขี้ขลาดแล้วหรือ?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงผู้ฝึกตนข้างๆก็ถูกฟ้าฟาดร่างเป็นเถ้าถ่าน คนที่เหลือรีบปิดปากเงียบกริบ
ราวกับเต๋าสวรรค์กำลังบ่นในใจ... “ข้ากลัวหลินเสวียนแต่ไม่ได้หมายความว่าจะกลัวพวกเจ้า!”
ทันใดนั้นเสียงระบบอันคุ้นเคยดังขึ้นในจิตใจหลินเสวียน ทำให้เขาชะงัก
[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ: เคราะห์สายฟ้าแรก!]
[ในโลกดั้งเดิมมีเทพนามว่าหวู่ มือซ้ายถือตะขอ มือขวาถือสมบัติ!]
[ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับการยกย่องโดยจักรพรรดิโบราณ สามารถผ่าสวรรค์ผ่าแผ่นดินเป็นต้นแบบแห่งกระบวนท่าศักดิ์สิทธิ์!]
[ได้รับพลังลี้ลับ: หกกระบวนท่าดาบโลหิต!]
ข้อมูลจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึกของเขา
“ระบบบ้า! เจ้าไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา? เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องกลับมาหรือไง?” หลินเสวียนโวยวายอย่างหัวเสีย
ถ้ารู้ว่าเจ้าระบบนี่ไม่เป็นมืออาชีพขนาดนี้เขาคงไม่เซ็นสัญญาด้วยแต่แรก
ระบบไออย่างกระอักกระอ่วน
[พี่ชายของข้า...ระบบรวยสุดยอด ดันไปพนันกับใครบางคนจนหมดตัวข้าจะปล่อยเขาตายได้อย่างไร?]
[ข้าขายสมบัติวิเศษไปกว่าสิบชิ้นเพื่อช่วยเขา! ข้าก็ต้องยุ่งบ้างเป็นธรรมดา!]
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลินเสวียนแทบเป็นลม
สมบัติวิเศษกว่าสิบชิ้น!? นี่มันทำบุญหรือไง!?
สมบัติวิเศษชิ้นเดียวก็เพียงพอจะทำให้ทั้งทวีปนองเลือด แต่มันกลับขายไปเหมือนผักปลาตลาดเช่นนี้?
หลินเสวียนไม่กล้าถามอะไรต่อเกรงว่าหัวใจจะรับไม่ไหว
ราวกับรับรู้ถึงความโกรธของโฮสต์ระบบรีบหายตัวไปอย่างเงียบเชียบ
หลินเสวียนมายืนอยู่ข้างเหวลึกสายตากวาดมองฉากเบื้องหน้าแววตาเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
จิตสังหารรุนแรงพลันแผ่พุ่งออกมากลิ่นอายแห่งการทำลายล้างฟุ้งกระจาย
“พวกเจ้าแซ่หาความตายกันเอง!”
เขาเห็นฮวงห่่าวและหนานหนานถูกมัดไว้กับต้นไม้บาดแผลเต็มร่างเลือดไหลรินไม่หยุดกลิ่นอายชีพจรแทบดับสูญ
เฉียนถิงสั่งให้คนวางดาบจ่อคอทั้งสองไว้แล้วตะโกนข่มขู่หลินเสวียน “ทำลายพลังฝึกตนของเจ้าซะไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าพวกมัน!”
แม้เขาจะเคยเห็นพลังของหลินเสวียนมาก่อนแต่เขายังไม่มั่นใจแม้จะมีผู้ฝึกตนขอบเขตหมุนเวียนปราณนับสิบอยู่ข้างกาย
แต่ขณะที่จิตสังหารของหลินเสวียนพลุ่งพล่านผู้ฝึกตนที่จ่อดาบอยู่ถึงกับสั่นสะท้านเหมือนถูกยมทูตจ้องมอง
เสียงดังสนั่นผู้ฝึกตนรอบกายฮวงห่่าวล้วนกระเด็นกระอักเลือด
เฉียนถิงหน้าซีดเผือกก่อนจะทันได้หยิบเหรียญทองแดงออกมาแต่หลินเสวียนก็มาถึงตรงหน้าแล้ว
ปราณดาบอันเกรี้ยวกราดปิดกั้นทุกทางหนี
“วันนี้ข้าจะใช้โลหิตของเจ้าลับคมดาบข้า!”
หลินเสวียนใช้กระบวนท่าเจ็ดก้าวย้อนสวรรค์ฟาดดาบใส่เฉียนถิงอย่างไร้ปรานีเหล่าผู้ฝึกตนที่พุ่งมาขวางหน้าเขา...เขาเพียงยิ้มเย็นชา
ในสายตาของหลินเสวียนมดปลวกพวกนี้...ไม่มีค่าพอให้เหลียวแล!