280.หนานหนาน

ไม่ว่าพวกมันจะค้นหาในชั้นที่ห้าอย่างสุดกำลังแต่ก็ไร้วี่แววของหลินเสวียน

เมื่อผนวกรวมกับเบาะแสบางส่วนจากเหล่าอัจฉริยะและข้อมูลที่ได้จากเคล็ดวิชาค้นหาก็ยิ่งชัดเจน—หลินเสวียนได้เข้าสู่ชั้นที่หกไปแล้วแน่นอน

ขณะนี้หยิงเจายังสลบไม่ได้สติเหล่าผู้ฝึกตนล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมขององค์ชายสาม

ทันทีที่ได้ข่าวองค์ชายสามก็ตะโกนสั่ง “ไปฆ่าหลินเสวียนซะ!”

...

สามวันผ่านไป

หลินเสวียนและฮวงห่่าวกำลังบ่มเพาะอยู่ในรอยแยกของหุบเขาบาดแผลบนร่างกายของทั้งคู่ค่อยๆฟื้นตัวภายใต้สถานการณ์ปกติคงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเดือนก็น่าจะหายสนิทแล้ว

ในชั้นที่หกของแดนลับโบราณมีสถานที่หนึ่งชื่อว่าขอบฟ้าแห่งความตายพื้นที่กว้างกว่าร้อยลี้โดยรอบคลุ้งไปด้วยปราณดาบแถมแต่ละสายยังรุนแรงเทียบเท่ากับการโจมตีเต็มพลังของผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐาน

ที่แห่งนั้นอันตรายยิ่งนักเพียงก้าวพลาดก็อาจจบชีวิตได้ทันที

บางคนลือกันว่าในขอบฟ้าแห่งความตายกำลังมีดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานปรากฏขึ้นนั้นเป็นเหตุให้เกิดปรากฏการณ์ปราณดาบปั่นป่วนเช่นนี้

อีกบางคนเชื่อว่าเป็นเพราะยอดฝีมือจากยุคโบราณผู้หนึ่งเคยถูกขังไว้ในหอคอยสวรรค์ผ่านกาลเวลาหลายหมื่นปี เขาสิ้นชีพลงในที่สุดแต่ก่อนตายนั้นเป็นผู้ใช้ดาบระดับสูง จึงทิ้งไว้เพียงสนามพลังอันรุนแรงพร้อมสมบัติมากมายซ่อนอยู่ภายใน

คำบอกเล่าหลากหลายแตกต่างกันแต่ไม่มีใครรู้แน่ชัด

...

หลังการบ่มเพาะมาสามวันกลิ่นอายของหลินเสวียนและฮวงห่่าวยิ่งเข้มข้นทั้งคู่ได้รับข่าวเกี่ยวกับขอบฟ้าแห่งความตายจากโลกภายนอก

“พลังปราณดาบหรือว่าจะเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์จริงๆ” หลินเสวียนพึมพำกับตัวเองทันทีที่ออกจากการปิดด่าน

จนถึงตอนนี้เขายังไม่มีอาวุธที่ถูกใจส่วนหอกนั้นทรงพลังดี แต่พกพายากส่วนกระบี่ก็แม้จะคมกริบแต่ทว่ากลับเบาเกินไปไม่เข้ากับสไตล์การต่อสู้ของเขา

แต่ดาบนั้นต่างออกไป

มันคือการผสานพลังของทั้งหอกและดาบเข้าด้วยกันและยังเหนือกว่าทั้งสองแบบในบางแง่มุม

ยามที่ใบดาบมหึมาฟาดฟันลงมาพลังอำนาจที่ระเบิดออกนั้นรุนแรงอย่างยากจะต้านทานฟันแนวตั้งแนวนอนก็เฉียบคมพอจะฉีกฟ้าแผ่นดินราวกับมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ในมุมลึกของจิตใจเขารู้สึกถึงการเรียกขานจากบางสิ่งในชั้นที่หก

แม้จะไม่เข้าใจสาเหตุแต่ความรู้สึกนั้นชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้

“ไปดูกันเถอะ!” หลินเสวียนหันไปพูดกับเจ้าตัวเล็กเขาเองก็ไม่ใส่ใจเรื่องอื่นเท่าผลวิญญาณอยู่แล้ว

“ตกลง!” ฮวงห่่าวตอบกลับทันควัน

...

ทันทีที่ทั้งสองออกจากถ้ำแต่ถูกเหล่าอัจฉริยะบางกลุ่มพบเข้า

“รีบแจ้งนายน้อยหยิงกับพวกนั้นเร็วพวกมันคือขุมทรัพย์เดินได้!”

สายตาของอัจฉริยะเหล่านั้นจับจ้องหลินเสวียนราวกับสมบัติล้ำค่าขอแค่ล่อพวกเขาไปได้สมุนไพรวิญญาณพันปี กับเคล็ดวิชาระดับมนุษย์ก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป

...

ระหว่างทางหลินเสวียนสะดุดตากับตุ๊กตาหยกตัวหนึ่ง

เด็กหญิงผู้มีรูปร่างหน้าตาราวกับเครื่องลายครามน่าทะนุถนอมทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบลงโดยไม่รู้ตัว

“น่ารักสุดๆ!” ฮวงห่่าวตื่นเต้นจนเผลอกระโดดออกมาเขาไม่ค่อยได้เจอใครวัยเดียวกันนักยกเว้นหลินเสวียน

เด็กหญิงเองก็มองกลับมาอย่างระแวดระวังแต่พอเห็นสายตาห่วงใยของทั้งคู่ก็ลดการป้องกันลงอย่างไม่รู้ตัว

“พวกเจ้าเป็นใคร?” น้ำเสียงนุ่มนวลของเด็กหญิงเอ่ยถาม ขณะกะพริบตาใสซื่อ

หลินเสวียนและฮวงห่่าวถอนเคล็ดวิชาปลอมตัวเผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงเป็นเด็กน้อยสองคนราวหยกสลัก

“เจ้าเปลี่ยนรูปร่างได้ด้วยหรือ!” เด็กหญิงร้องขึ้นมาทันที

หลินเสวียนอดหัวเราะไม่ได้ “เราถูกตามล่าเลยต้องปลอมตัวให้ดูโตกว่าเดิมนี่แหละตัวจริงของพวกเรา”

“เจ้าชื่ออะไร?” เขาถามอย่างสุภาพ

“หนานหนาน”

“หลินเสวียน”

“ฮวงห่่าว”

เมื่อได้ยินชื่อของหนานหนานหลินเสวียนรู้สึกคุ้นหูแปลกๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน

“เจ้านี่เองที่ชื่อหลินเสวียนคนพวกนั้นกำลังตามล่าเจ้าอยู่นะ” หนานหนานพูดอย่างไร้เดียงสา

หลินเสวียนถึงกับพูดไม่ออกเด็กหญิงตรงหน้าอายุเพียงหกเจ็ดขวบแต่บรรลุถึงขั้นที่5ในขอบเขตสร้างรากฐานแล้วไม่แปลกเลยที่เขาจะรู้สึกทึ่ง

“แต่ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนดีคนพวกนั้นน่ะแหละเลว!” หนานหนานพูดอย่างมั่นใจ

คำพูดนั้นทำให้หลินเสวียนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเด็กคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว

“เจ้ามาคนเดียวหรือ?” ฮวงห่่าวถามด้วยความอยากรู้

“ข้ายังมีพี่ชายอยู่แต่เขาไม่มีพรสวรรค์เท่าไรแต่เพราะมีคนหมายตาข้าเพราะร่างกายข้าแปลกประหลาดข้ากลัวเขาจะเดือดร้อนเลยหนีออกมาแบบไม่ตั้งใจ...” ยิ่งพูดยิ่งอัดอั้นน้ำตาของหนานหนานก็ไหลพราก

นางซบลงที่อกของหลินเสวียนโดยไม่รู้ตัว

ฮวงห่่าวลอบบ่นในใจ — เราก็เป็นมนุษย์เหมือนกันทำไมถึงซบแต่เขาไม่ซบข้าบ้าง?

แม้ตอนถูกล้อมด้วยคนนับพันหลินเสวียนยังไม่หวั่นแต่พอเจอเรื่องแบบนี้กลับทำตัวไม่ถูกได้แต่ลูบหลังปลอบโยน “ถ้าอย่างนั้น...เจ้าก็มีพี่ชายเพิ่มอีกคนและน้องชายอีกคนแล้ว”

ว่าแล้วเขาก็หันไปยิ้มให้ฮวงห่่าว

ฮวงห่่าวอยากร้องประท้วงเต็มที่แต่พอเห็นหนานหนานร้องไห้ก็ยอมจำนน

นี่มันตรรกะอะไรฟะ!?

หนานหนานอายุมากกว่าหลินเสวียนและหลินเสวียนก็อายุน้อยกว่าฮวงห่่าวแล้วไอ้พี่น้องนี่มันจัดอันดับกันยังไง!?

ในขณะนั้นเองหลินเสวียนสัมผัสได้ถึงพลังลึกลับในร่างของหนานหนานมันเป็นพลังอ่อนโยนกว้างใหญ่แต่แฝงความน่ากลัวเอาไว้หากระเบิดออกมาอาจปลิดชีพศัตรูได้ในพริบตา

เห็นชัดว่า...หนานหนานมีร่างกายพิเศษเพียงแต่ยังไม่ถูกกระตุ้น

หากกลับไปถึงตระกูลหลินเขาจะช่วยกระตุ้นร่างกายให้เธอได้แน่นอนหากสำเร็จนางอาจก้าวเข้าสู่ขอบเขตตำหนักม่วงได้ทันที

ความเร็วในการฝึกตนแบบนี้แม้แต่หลินเสวียนก็อดอิจฉาไม่ได้

ในขณะที่เขาต้องฝ่าฟันอย่างยากลำบากกว่าจะบรรลุ ขอบเขตหมุนเวียนปราณแต่เด็กหญิงตรงหน้ากลับมีศักยภาพก้าวกระโดดเพียงเพราะร่างกายที่แปลกประหลาดนี่มันจะเทียบกันได้อย่างไร?

...

ขณะที่พูดคุยกันอย่างอบอุ่นทันใดนั้นเสียงแหบห้าวก็ดังขึ้นจากไม่ไกล

“เฮ้ย เด็กสามคน?”

ชายร่างอ้วนผู้หนึ่งเดินมาพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายเขากวาดตามองพวกเขาราวกับล่าเหยื่อ

“ดูเหมือนเพิ่งหย่านมมาไม่นานแต่กล้าบุกมาถึงที่นี่?”

“ฆ่าเด็กผู้ชายสองคนนั่นซะส่วนเด็กหญิงคนนี้น่ารักดี...อีกไม่กี่ปีคงโตเป็นสาวสวย” ชายอ้วนหัวเราะเจือลามก

เพียงประโยคสุดท้ายดวงตาของหลินเสวียนพลันเย็นเยียบ จิตสังหารพุ่งพล่านพวกมันไม่เว้นแม้แต่เด็ก!

“เจ้าตัวเล็กพาเธอไปปิดตาไว้” เขากระซิบกับฮวงห่่าวก่อนจะดันหนานหนานไปอยู่ด้านหลัง

จากนั้นเงาร่างของเขาก็หายไปในพริบตา...

(นี้มันแก๊งเด็กชัดๆ555)