276.การไล่ล่า

“โจมตีเร็วเข้า!” หยิงเจาคำรามพลางกระโจนเข้าหาหลินเสวียนทันที

หลินเสวียนที่เพิ่งผ่านศึกหนักกับจ้าวจินซาย่อมอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสหากไม่รีบฉวยโอกาสตอนนี้เกรงว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

สำหรับจ้าวจินซาที่ตายไปแม้จะเป็นเพียงอัจฉริยะชั้นยอดแต่หลังจากฆ่าหลินเสวียนแล้วและหากนำสิ่งของไปชดเชยแก่อาณาจักรศิลาบ้างพวกนั้นคงไม่กล้าแตะต้องตระกูลหยิงแน่นอน

เมื่อเห็นหลินเสวียนฝ่าแนวปิดล้อมของขบวนได้สีหน้าองค์ชายสามกับหวังเถิงเฟยก็พลันเปลี่ยนไปพวกเขารีบเข้าร่วมการโจมตีทันทีเหล่าอัจฉริยะอีกสิบคนก็ไม่ยอมรั้งรอ

หยิงเจาทั้งตกใจทั้งโกรธเกรี้ยวเขาไม่คิดว่าหลินเสวียนจะฝ่าการล้อมของเหล่าอัจฉริยะได้แต่นึกวิธีรับมือใหม่ไม่ออก

บนหุบเขาสีเหลืองซีดอัจฉริยะทั้งสิบสามคนปลดปล่อยแรงกดดันออกมาเต็มที่หมายจะถ่วงการเคลื่อนไหวของหลินเสวียน

ด้านนอกหุบเขาเหล่าผู้ฝึกตนที่เฝ้าดูต่างรับรู้ถึงพลังอันน่าสะพรึงอัจฉริยะทั้งสิบสามล้วนทะลวงถึงขอบเขตหมุนเวียนปราณแล้วแต่ละคนยังอายุไม่ถึงห้าสิบปี!

ทว่าในหุบเขาเล็กๆกลับมีอัจฉริยะเช่นนี้รวมกันถึงสิบสามคน...ความรู้สึกหยิ่งผยองของใครหลายคนพลันสลายไปพวกเขายังมีคุณสมบัติอะไรให้หยิ่งผยองอีก?

“ยอมตายเสียดีๆแล้วเราจะทำให้เจ้าตายอย่างรวดเร็ว!” สิบสามคนตวาดพร้อมกันแรงกดดันมหาศาลม้วนเข้าหาหลินเสวียนใครจิตใจอ่อนแอคงสลบคาที่เพียงได้ยินเสียงคำราม

"เจ้าตัวเล็กถอยไป!”

สิ้นเสียงหลินเสวียนฮวงห่่าวก็หยุดทันทีคำรามเสียงข่มขวัญไล่พวกศัตรูก่อนจะรีบรุดกลับมาข้างหลินเสวียนด้วยใบหน้าซีดเซียวราวเพิ่งผ่านการต่อสู้อย่างหนัก

“ข้าไม่โง่เหมือนพวกเจ้า!” หลินเสวียนกล่าวเสียงเรียบกลิ่นอายแผ่ออกอย่างมั่นคงแม้ต้องเผชิญหน้ากับอัจฉริยะสิบสามคนเพียงลำพังแต่เขากลับดูสงบนิ่งราวไม่ใส่ใจ

“ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจะหนีรอดยังไงวันนี้!” หยิงเจาแสยะยิ้มร้ายกล่าวพลางลอยตัวขึ้นเหนือศีรษะหลินเสวียน

“เจ้าตัวเล็ก หลบ!”

หลินเสวียนตะโกนเสียงต่ำแต่เมื่อเห็นฮวงห่่าวถอยไปด้านหลังแล้วเขาก็ไม่ยั้งมือต่อไป

เขามีเคล็ดวิชาทรงพลังมากมายเพียงแต่ก่อนหน้านี้ยังใช้ไม่ได้เพราะระดับพลังยังไม่ถึงขั้นแต่เวลานี้เขาใกล้ทะลวงสู่ ขอบเขตตำหนักม่วงจึงสามารถใช้บางวิชาได้แล้ว

เสื้อคลุมสะบัดเบาๆแม้ไร้ลมมือข้างหนึ่งของหลินเสวียนค่อยๆยกขึ้นชี้ฟ้า

ลมกรรโชกดังสะท้านราวกับโลกกำลังกรีดร้องพลังปราณวิญญาณรอบตัวเริ่มไหลเวียนติดขัดสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนทันทีต่างเงยหน้ามองขึ้นฟ้าหวังจะมองหาต้นตอของความผิดปกติ

รัศมีพลังมหาศาลแผ่ออกจากตัวหลินเสวียนเป็นศูนย์กลาง

หยิงเจาและพรรคพวกหน้าเปลี่ยนสีทันควัน

"เจ้านี่...มันปีศาจอะไรกัน?"

การโจมตีเช่นนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนระดับหมุนเวียนปราณจะทำได้เลย!

ในชั่วพริบตาโลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่งทุกสรรพสิ่งสลายหายไปเหลือเพียงหลินเสวียนยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า

ริมฝีปากเขาขยับเปล่งถ้อยคำอันหนักแน่นออกมา

“หนึ่งนิ้วกักขังสวรรค์ปฐพี!”

เมื่อครั้งบรรพชนตระกูลหลินใช้วิชานี้ฟ้าดินยังต้องสั่นคลอนดวงตะวันและจันทราเปลี่ยนสีแม่น้ำภูเขากลับทิศ แม้แต่ยอดฝีมือจากยุคโบราณอย่างจ้าวแห่งหุบเหวมืดยังต้องพ่ายแพ้

แม้หลินเสวียนในตอนนี้จะอยู่เพียงขอบเขตหมุนเวรยนปราณแต่กลับมีร่องรอยของมหาเต๋าแฝงเร้นอยู่ในทุกการเคลื่อนไหว

ในเวลานี้เขาไม่ต่างจากราชันแห่งสวรรค์เป็นดั่งเจตจำนงแห่งสวรรค์!

บนชั้นที่ห้าของหอคอยสวรรค์ขุนเขาทั้งหลายพังทลายผืนดินแยกออกจนสั่นสะเทือนค่ายกลที่เสริมพลังไว้แน่นหนา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงซากหักพัง

ฟ้าดินถูกบดบังด้วยควันและฝุ่นไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้ชัดเจนอีกต่อไป

นานเนิ่นผ่านไปหยิงเจาและคนอื่นๆก็ร่วงลงจากฟ้าเลือดไหลอาบทั่วร่าง

“เจ้าเป็นใครกันแน่!?” หยิงเจาคำรามสุดแรงนี่เขาแพ้ให้กับเจ้าคนผู้นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่กลับไม่แม้แต่จะรู้ชื่ออีกฝ่าย!

“ข้าคือหลินเสวียน! เมื่อข้าสร้างแก่นทองคำได้เมื่อไรข้าจะไปเยือนตระกูลหยิงของเจ้าเพื่อสะสางบัญชีนี้!”

หลินเสวียนพาเจ้าตัวเล็กหายวับไปไกลเสียงตะโกนดังกังวานราวอยู่ตรงหน้าเขาใช้พลังปราณส่งเสียงพันลี้ตอกย้ำไว้ชัดเจน

ตอนนี้หวังเถิงเฟยรู้แล้วว่าเขาคือศิษย์ตระกูลหลินไม่จำเป็นต้องซ่อนอีกต่อไป

ราชวงศ์เซียนสวรรค์มีวิธีติดต่อโลกภายนอกหากปล่อยให้พวกนั้นตามตัวเขาไม่เจอจะยิ่งยั่วยุโทสะและอาจหันไปเล่นงานตระกูลหลินแทน

เขาจึงเลือกเปิดเผยตัวเองเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจดึงภัยทั้งหมดมาที่ตนเองให้ตระกูลมีเวลาตั้งหลักและเติบโต

“หลินเสวียน!”

หยิงเจาเค้นเสียงเอ่ยชื่อนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าความแค้นสุมอกจนอัดแน่นแนบลำคอ

“หรือว่ามันจะมีโชคชะตาของจักรพรรดิ?” หวังเถิงเฟยพึมพำด้วยสีหน้าตะลึงงัน

เด็กคนนั้นถูกเข้าใจว่าตายในครรภ์มารดาแต่เมื่อถือกำเนิด ปรากฏการณ์นานาชนิดก็เกิดขึ้นพลังปราณสีม่วงจากทิศตะวันออกฟุ้งกระจายและเสียงแห่งมหาเต๋าดังก้องทั่วท้องฟ้าแม้แต่คนทั้งเมืองยังได้รับพรจากมัน

แค่เพียงหนึ่งปีมันกลับแซงหน้าเหล่าอัจฉริยะทั้งหลายไปไกลแม้จะเป็นศัตรูแต่หวังเถิงเฟยก็ไม่อาจไม่ยอมรับพรสวรรค์ของหลินเสวียน

นี่มิใช่เพียงโชคชะตาแห่งจักรพรรดิ...หากมันไม่ตายย่อมจะต้องกลายเป็นมหาจักรพรรดิอย่างแน่นอน!

“พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่ไหมตอนนี้พวกมันบาดเจ็บสาหัสรีบค้นให้ทั่วทั้งหุบเขาและป่า!”

“ใครที่ช่วยฆ่าหลินเสวียนได้ข้าจะให้ตระกูลหยิงส่งยอดฝีมือมาหนุนเจ้าช่วยเสริมพลังให้เส้นทางการฝึกตนของเจ้าราบรื่นไปชั่วชีวิตข้าจะปกป้องตระกูลของเจ้าเอง!” หยิงเจาตะโกนลั่นหวังปลุกใจผู้ฝึกตนทั้งหลาย

“ข้าคือองค์ชายสามแห่งราชวงศ์เซียนสวรรค์ข้าก็ให้คำมั่นเช่นกัน!” องค์ชายสามลุกขึ้นตะโกนสนับสนุนด้วยสีหน้าเย็นเยียบ

หากปล่อยหลินเสวียนรอดไปผลกระทบจะร้ายแรงยิ่งกว่านี้!

“ให้ตายสิ...ใช้ชื่อเสียงของตระกูลหลอกล่อคนมาเสี่ยงตาย ช่างเจ้าเล่ห์นัก” มีอัจฉริยะบางคนที่มีพื้นเพไม่ด้อยกว่าตระกูลหยิงหัวเราะเยาะในใจ

สัญญาแค่ลมปากหากออกจากแดนลับโบราณไปแล้วพวกนั้นกลับคำแล้วใครจะไปรับผิดชอบ?

โลกนี้มีเพียงพลังเท่านั้นที่เป็นจริง

“คนตั้งพันไล่ล่าสองคนและยังปล่อยให้หนีได้...ตระกูลหยิงนี่ตกต่ำลงทุกวันจริงๆ” บางคนถึงกับถอนหายใจเมื่อเห็นสภาพของหยิงเจาในวันนี้ก็อดเสียดายบรรพชนของเขาไม่ได้

บรรพชนตระกูลหยิงเคยใช้โลหิตและจิตใจไม่ยอมแพ้ไต่เต้าขึ้นจากศูนย์แต่ลูกหลานรุ่นนี้กลับเป็นเช่นนี้...