274.อยู่ในปัญหา

ในยามนี้หากหลินเสวียนเผลอเพียงเสี้ยวลมหายใจเขาจะจมดิ่งสู่หายนะชั่วนิรันดร์

หลินเสวียนคำรามเสียงต่ำพลังปราณวิญญาณเข้มข้นพวยพุ่งจากร่างราวน้ำป่าไหลหลากชั่วพริบตาพื้นที่สิบลี้รอบกายกลายเป็นอาณาเขตของเขาเพียงผู้เดียวเท้าทั้งสองย่ำแน่นบนผืนดินปรากฏรอยแยกแผ่ขยายอย่างรวดเร็วราวแผ่นดินไหวสะเทือนฟ้า

“มังกรเขียว จงฟังคำสั่งข้า—ฆ่า!”

องค์ชายสามจ้องหลินเสวียนที่ยังคงยืนหยัดด้วยดวงตาแดงก่ำมือประสานมุทราแน่นตราสีเขียวพุ่งทะลวงเข้าใส่มังกรเขียวในพริบตามังกรที่เคยสงบนิ่งกลับกลายเป็นอสูรร้ายคลุ้มคลั่ง

ร่างยักษ์สูงตระหง่านนับพันจั้งสั่นสะท้านเกล็ดมังกรขยับไหวเปลวเพลิงลุกโชติช่วงหยดลงจากร่างดั่งหยาดฝนเพลิง หินภูเขาถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าธุลีในชั่วพริบตา ก่อนพุ่งโถมเข้าใส่หลินเสวียนดั่งคลื่นเพลิงบรรลัยกัลป์

“ไส้เดือนตัวน้อยดูข้าจะทุบเจ้าให้เละ!”

ทันทีที่มังกรเขียวจู่โจมร่างของเจ้าตัวเล็กปรากฏขึ้นเบื้องหลังหลินเสวียนฮวงห่่าวระดมพลังมหาศาลไว้ในหมัดเดียว โจมตีเข้าใส่มังกรเขียวอย่างไม่ลังเล

แรงปะทะของสองพลังสะท้านฟ้าดินคลื่นพลังที่แผ่กระจายทำให้ผู้ฝึกตนที่เพิ่งฟื้นตัวกระอักเลือดร่างโซเซราวใบไม้ปลิวกลางพายุแทบทรุดลงตรงนั้น

“เต่าดำ จงฟัง—ฆ่า!”

“นกเพลิง จงฟัง—ฆ่า!”

องค์ชายสามและหยิงเจากู่เปล่งเสียงพร้อมกันตราพลังพุ่งเข้าใส่อสูรศักดิ์สิทธิ์หลินเสวียนกับเจ้าตัวเล็กไม่อาจเสียสมาธิแม้แต่น้อยเต่าดำจากทิศตะวันออกและนกเพลิงจากทิศใต้ปลดปล่อยแรงกดดันที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าพยัคฆ์ขาวและมังกรเขียว

หินผายักษ์ในหุบเขาระเบิดแตกดังสนั่นมีชิ้นหินกระเด็นขึ้นฟ้าสะท้อนความน่าสะพรึงของการต่อสู้เบื้องล่าง

“ถ้ายังไม่ลงมือตอนนี้จะรอถึงเมื่อใด!”

หยิงเจากู่แผดเสียงเรียกผู้ฝึกตนที่ยังคงยืนตะลึงงัน

“บ้าชะมัด!”

หลินเสวียนกับฮวงห่่าวไม่มีทางเลือกต้องรับมือกับการโจมตีจากทุกทิศทุกทางมีเพียงการฝืนต้านเท่านั้นจึงจะมีทางรอด

ต่อให้หลินเสวียนเก่งกล้าสักเพียงใดก็ไม่อาจต่อต้านแผนร้ายที่วางล้อมมาอย่างรัดกุม

“เมื่อข้าบรรลุขอบเขตแก่นทองคำข้าจะไปชำระแค้นกับพวกมันทีละคน!”

หลินเสวียนเดือดดาลถึงขีดสุดครานี้เขามิได้เป็นฝ่ายยั่วยุก่อนเหตุที่เขาทำลายกองทัพนับล้านของราชวงศ์เซียนสวรรค์ก็เพราะอีกฝ่ายหมายจะทำลายตระกูลหลินเขาเพียงปกป้องสิ่งสำคัญของตนเท่านั้น

สำหรับหยิงเจาเขาไม่มีความแค้นแม้แต่น้อยแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับหาเรื่องใส่เขาเองเช่นนี้จะให้เขาทนนิ่งเฉยได้เยี่ยงไร?

ส่วนตระกูลหวัง…หากเขาทะลวงถึงขอบเขตแก่นทองคำเมื่อใดตระกูลนั้นจะเป็นเป้าหมายแรกที่เขาจะกวาดล้างจนสิ้น!

“เนตรหยินหยาง—เปิด!”

ยามนี้เขาทำได้เพียงลดความเสียหายให้เหลือน้อยที่สุด พลังจากเนตรหยินหยางแผ่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าพยัคฆ์ขาวสลายร่างกลายเป็นอากาศพุ่งเข้าต้านเงามังกรเขียวที่คลุ้มคลั่งอย่างดุดัน

“ร่างนักรบ—ปลดปล่อย!”

กล้ามเนื้อของฮวงห่่าวขมวดแน่นร่างกายแปรเปลี่ยนราวอสูรยักษ์โบราณหมัดเดียวระเบิดเต่าดำแหลกกระจายเต็มนภาเขาหันไปคว้าปีกของนกเพลิงแล้วตะปบฟาดลงกับพื้นจนหุบเขาสั่นสะเทือน

แรงกดดันอันมหาศาลนี้ทำให้สีหน้าของผู้ฝึกตนที่เพิ่งมาถึงชั้นห้าของหอคอยสวรรค์จากทางเข้าอื่นแปรเปลี่ยนฉับพลันพวกเขาเร่งปล่อยสัมผัสวิญญาณออกตรวจสอบโดยพลัน

บางคนเบิกตากว้างด้วยความตะลึงก่อนที่แววตาจะเปล่งประกายด้วยความคลั่งไคล้พวกเขาโผพุ่งด้วยเคล็ดวิชาท่าร่างมุ่งหน้าสู่หุบเขาอย่างไม่ลังเล

ผู้ที่ปรากฏในที่แห่งนี้ล้วนเป็นอัจฉริยะชั้นยอดจากสำนักและตระกูลต่างๆการได้เห็นเคล็ดวิชาระดับสูงปะทะกันเช่นนี้ช่างยั่วยวนใจเกินต้านทาน!

หยิงเจากวาดตามองเงาร่างที่ปรากฏรอบหุบเขาสีหน้ามืดครึ้มลงในทันใดเขารู้ดีว่าอีกไม่นานข่าวของสถานที่แห่งนี้จะต้องแพร่สะพัดออกไปแน่นอน

คนกว่าพันรุมสังหารเด็กสองคนแต่ไม่เพียงจับไม่ได้ยังถูกสังหารกลับไปเป็นจำนวนมากถ้าเรื่องนี้แพร่ไปถึงโลกภายนอกมันจะไม่กลายเป็นเรื่องตลกน่าขันหรือ?

“บัดซบ เด็กพวกนั้นมาจากสำนักไหนกันแน่?”

“ต้องเผชิญหน้ากับอัจฉริยะนับพันแต่สีหน้ากลับไม่ไหวติง จิตใจแน่วแน่ขนาดนี้นับว่าน่าชื่นชมยิ่ง!”

“ข้าเห็นเงามังกรเขียวกับนกเพลิงพวกนั้น…หรือว่าจะเป็นขบวนอสูรศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน?”

เมื่อทุกคนเห็นภาพตรงหน้าสีหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตาแค่อสูรศักดิ์สิทธิ์ตนเดียวก็ฆ่าพวกเขาได้ทั้งกลุ่มแต่เด็กสองคนกลับรับมืออสูรทั้งสี่ได้อย่างไม่หวั่นเกรงเลือดในกายของพวกเขาพลุ่งพล่านดั่งเป็นตนเองที่กำลังเข้าสนามรบ

พลังปราณวิญญาณอันหนาแน่นยังคงแผ่กระจายฮวงห่่าวที่แปลงร่างแล้วแม้ดูอิดโรยแต่ก็ไม่มีบาดแผลสาหัสส่วนหลินเสวียนยังคงยืนหยัดอยู่ภายใต้เกราะทองคำจากเคล็ดมหาวัชระบาดแผลที่ได้รับจึงมีเพียงเล็กน้อย

“เจ้าจะต้องตาย!”

สายฟ้าสีม่วงหมุนวนเหนือศีรษะหลินเสวียนพลังปราณวิญญาณเข้มข้นหมุนรอบร่างเขาลุกโชนด้วยเพลิงสีแดงฉานที่ระอุขณะที่มังกรเพลิงคำรามพุ่งขึ้นฟ้า

ดวงตาหลินเสวียนลุกวาบด้วยโทสะมือทั้งสองประสานมุทราไม่หยุดพลังปราณวิญญาณไหลทะลักราวภูเขาถล่ม

สายฟ้าสีม่วงก่อตัวขึ้นอย่างหนาแน่นอัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างพุ่งเข้าใส่กลุ่มผู้ฝึกตนตรงหน้าอย่างไม่ปรานี พร้อมเสียงลมกรรโชกดั่งพายุพัดกระหน่ำ

ตูม!

ผู้ฝึกตนกว่าร้อยร่างแหลกสลายกลายเป็นแอ่งเลือดพลังอันน่าสะพรึงกลืนกินหุบเขาจนทุกอย่างแทบมอดไหม้

ทั่วหุบเขาตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกสายตาตะลึงงันกับสิ่งที่หลินเสวียนกระทำเสียงกลืนน้ำลายดังเป็นระยะไม่ขาดสาย

“พลังทำลายล้างเช่นนี้…เกินมนุษย์ไปแล้ว…”

เหล่าผู้ฝึกตนที่เหลือรู้สึกขนลุกซู่ความเยือกเย็นไหลวาบไปถึงกระดูกหากเป็นพวกเขาที่ต้องเผชิญกับสายฟ้านั่นคงไม่มีทางรอด

“ฆ่ามัน!”

กลุ่มผู้ฝึกตนจากราชวงศ์เซียนสวรรค์ตะโกนลั่นพลังปราณวิญญาณมหาศาลถูกระเบิดออกพร้อมกันทำลายความเงียบในชั่วพริบตา

หลังบทเรียนอันเจ็บแสบไม่มีใครกล้าเผชิญหน้ากับหลินเสวียนเพียงลำพังอีกพลังของทุกคนถูกรวบรวมหลอมรวมเป็นหนึ่งกลายเป็นคลื่นพลังโจมตีอันสะเทือนฟ้าดินแฝงด้วยพลังอันน่ากลัวถึงขีดสุด

แม้แรงกดดันจะรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออกหลินเสวียนกลับยกมือขวาขึ้นอย่างสงบ

ตูม!

มังกรเพลิงที่แปรเปลี่ยนจากเคล็ดวิชามังกรเพลิงอันยิ่งใหญ่คำรามกึกก้องพุ่งออกมาพลังมหาศาลพุ่งเข้ากลืนกินหุบเขาราวกับไฟป่าลุกลาม

หลินเสวียนร่อนร่างหลบหลีกอย่างพลิ้วไหวรับมือการโจมตีของศัตรูรอบด้าน

แต่การลอบโจมตีเมื่อครู่ของหยิงเจาได้ทิ้งบาดแผลลึกเอาไว้ทั้งเขาและเจ้าตัวเล็กยังไม่อาจฟื้นพลังได้ทันทำให้พลังต่อสู้ของทั้งสองจึงอ่อนแรงลงอย่างมาก

ท้ายที่สุดหลินเสวียนก็ถูกอัจฉริยะตาเดียวขัดขวางไว้ที่มุมหนึ่งของหุบเขาฮวงห่่าวเห็นดังนั้นก็หมายพุ่งเข้าไปช่วย ทว่ากลับถูกผู้ฝึกตนนับร้อยรุมล้อมจนไม่อาจหลุดออกมาได้ในทันที

“ลองหนีดูสิข้าฆ่าอัจฉริยะมานักต่อนักเจ้าเป็นคนแรกที่ทำให้ข้ารู้สึกกลัวแต่สุดท้ายเจ้าก็ต้องตายอยู่ดี!” อัจฉริยะตาเดียวหัวเราะบ้าคลั่งดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าระห่ำ

“ข้าว่ามีปัญหาในหัวเจ้ามากกว่านะที่คิดจะสู้กับคนเป็นร้อยโดยไม่คิดหนีมีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่ทำแบบนี้!” หลินเสวียนสบถกลับอย่างเหลืออดเขาไม่เคยถูกต้อนจนมุมเช่นนี้มาก่อน

“งั้นเจ้าก็จงกลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบของข้าเถอะ!”

อัจฉริยะตาเดียวยกดาบขึ้นพลังปราณวิญญาณทะลักเข้าสู่คมดาบจนสั่นสะเทือนสายลมเย็นวาบกลายเป็นใบมีดลมกรีดผ่านอากาศทุกฝีก้าวเต็มไปด้วยจิตสังหาร