270.หุ่นเชิด

เมื่อเถาวัลย์อสูรอมตะถูกสังหารบางอัจฉริยะที่ยังไม่ทันตั้งตัวกลับเผลอถูกโจมตีโดยผู้ฝึกตนข้างกายเสียงกรีดร้องดังระงมไม่ขาดสายผู้ฝึกตนบางคนถึงกับเสียขวัญจนสติหลุดกระเจิงบดขยี้หอคอยเล็กในมือเพื่อยุติการเดินทางในหอคอยสวรรค์อย่างสิ้นหวัง

สุดท้ายอัจฉริยะที่หลงเหลืออยู่กลับมีเพียงสามพันคนเท่านั้น

ชั้นที่สี่คลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือดที่หนาแน่นยิ่งผู้ฝึกตนหญิงหลายคนถึงกับอาเจียนออกมาเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรงนั้น

ในเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรผู้แข็งแกร่งคือราชาผู้ที่อ่อนแอย่อมกลายเป็นเหยื่อมันไม่มีคำว่าถูกหรือผิดมีเพียงพลังเท่านั้นที่ตัดสินทุกอย่าง

หากหลินเสวียนไม่มีพลังมากพอวันนี้เขาคงถูกหยิงเจาและคนอื่นสังหารไปแล้วหรือไม่ก็ถูกอัจฉริยะเหล่านั้นลอบโจมตีหลังจากกำจัดเถาวัลย์อสูรอมตะได้ที่รอบกายเงียบสงบเช่นนี้ก็เพราะพลังของเขาเท่านั้น

“ผู้ฝึกตนทั้งหมดที่ผ่านชั้นที่สี่จะได้รับรางวัลลึกลับซึ่งจะเข้าสู่แหวนมิติของเจ้าโดยอัตโนมัติ!”

ทันทีที่เสียงไร้อารมณ์นั้นจางหายร่างของเหล่าอัจฉริยะก็ถูกส่งเข้าสู่ชั้นที่ห้าแสงแดดเจิดจ้าแทบทำให้พวกเขาลืมตาไม่ขึ้นสถานที่นี้ราวกับโลกอีกใบที่แทบไม่ต่างจากโลกภายนอกมีดวงอาทิตย์แขวนอยู่กลางเวหาพลังปราณวิญญาณที่ลอยในอากาศหนาแน่นเป็นสามเท่าของภายนอกแม้แต่พืชพรรณก็เติบโตเกินขอบเขตสามัญ

หญ้าธรรมดากลับเติบโตสูงดั่งต้นไม้ส่วนมดตัวหนึ่งซึ่งควรเล็กจ้อยกลับมีขนาดเท่าสุนัขป่าดุร้ายหากไม่เห็นกับตาคงไม่มีใครเชื่อ

หลินเสวียนมองไปรอบกายและพบว่าเหลือเพียงเจ้าตัวเล็กอยู่ด้วยส่วนเป่ยเฉินหลานและคนอื่นๆหายไปหมดเขาไม่รู้ว่าพวกเขาไปโผล่ที่ใด

ชั้นที่ห้านี้แปลกประหลาดนักมันไม่เหมือนชั้นใดในหอคอยสวรรค์หากมองให้ดีโลกนี้สมบูรณ์ในตัวเองมีแม้แต่เผ่าพันธุ์พื้นเมืองแตกต่างจากโลกเล็กๆในชั้นแรกโดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้นหลินเสวียนยังเห็นพระจันทร์เสี้ยวลอยอยู่เหนือดวงอาทิตย์และเมื่อเงยหน้ามองฟ้าเขากลับพบดวงอาทิตย์อีกหนึ่งดวงและพระจันทร์เสี้ยวอีกหนึ่งดวงเช่นกัน

โลกเล็กๆที่มีดวงอาทิตย์สองดวงและพระจันทร์สองดวง?

หลินเสวียนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อเขาพึมพำเบาๆ “นี่คือโลกใบเล็กจริงหรือ?”

“ทำไมครั้งนี้ไม่มีคำแนะนำ?” ฮวงห่่าวกล่าวพลางขมวดคิ้ว เพราะในสี่ชั้นก่อนหน้าวิญญาณหอคอยสวรรค์จะให้คำใบ้อยู่เสมอ

“ไปกันเถอะที่นี่ต้องมีบางอย่างรอเราอยู่แน่” หลินเสวียนกล่าวพลางก้าวออกไปฮวงห่่าวจึงรีบตาม

ทั้งสองเดินมาได้ครู่หนึ่งก็พบถ้ำแห่งหนึ่งจึงเข้าไปภายใน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาในหอคอยสวรรค์จิตใจของพวกเขาถูกขึงตึงอย่างหนักหากยังคงฝืนต่อไปจะส่งผลเสียต่อการฝึกตน

ทั้งสองเก็บเกี่ยวสมบัติมากมายจากสามชั้นแรกจึงตัดสินใจพักชั่วคราว

หลินเสวียนนั่งขัดสมาธิภายในถ้ำเริ่มบ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดวิชาลมหายใจปราณม่วงพร้อมหยิบหางมังกรที่ได้มาออกมาเตรียมกลั่นดูดซับ

ในเวลาไม่นานพลังปราณวิญญาณก็แผ่คลุมเต็มถ้ำ

ส่วนฮวงห่่าวกลับทะลวงขอบเขตอย่างแปลกประหลาดเขากินผลวิญญาณทีละลูกร่างปลดปล่อยเสียงอู้อี้และทะลวงขอบเขตได้ทุกครั้ง

แม้หลินเสวียนจะไม่ทะลวงง่ายเหมือนฮวงห่่าวแต่ด้วยร่างเซียนมหาเต๋าเขาไร้ซึ้งอุปสรรคตลอดทางการความเข้าใจก็เพิ่มขึ้นทุกขณะ

ก่อนจะเข้าสู่ขอบเขตจิตวิญญาณเขาแทบไม่พบคอขวดสิ่งเดียวที่เขายังขาดคือพลังปราณวิญญาณและประสบการณ์การต่อสู้จริง

หากเขาต้องการเขาสามารถบรรลุขอบเขตแก่นทองคำได้ในเวลาอันสั้นแต่ทว่าหากทำเช่นนั้นโดยข้ามประสบการณ์ไปก็จะทำให้พลังต่อสู้ของเขาเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนทั่วไปในระดับเดียวกันเท่านั้น

หนึ่งวันผ่านไป

เหตุการณ์ประหลาดมากมายเกิดขึ้นในชั้นที่ห้า

ผู้ฝึกตนบางคนต้องเผชิญสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงขณะแย่งชิงสมบัติ บ้างก็สูญเสียคุณสมบัติในทันทีแล้วถูกส่งออกจากหอคอยส่วนบางคนถึงกับเสียชีวิตโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานเหล่าอัจฉริยะจากตระกูลใหญ่กล่าวว่าตามบันทึกของตระกูลหอคอยสวรรค์ตั้งแต่ชั้นที่ห้าถึงแปดไม่เคยมั่นคงทุกครั้งที่เปิดใช้งานสี่ชั้นนี้จะเปลี่ยนแปลงตลอด

แต่ละชั้นคือโลกใบเล็กที่แยกขาดจากกันทว่าในบางครั้ง ชั้นที่ห้าถึงแปดจะรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวนี่จึงอธิบายได้ว่าทำไมถึงมีดวงอาทิตย์สองดวงและพระจันทร์สองดวงในที่เดียว

พระจันทร์ที่อยู่ห่างที่สุดคือของชั้นที่แปดส่วนดวงอาทิตย์และพระจันทร์ตรงกลางน่าจะเป็นของชั้นหกและเจ็ดและเมื่อผ่านทั้งหมดจะเข้าสู่ชั้นสุดท้าย...ชั้นที่เก้า

แม้ดูสงบแต่แท้จริงแล้วชั้นนี้อันตรายยิ่งหากประมาทแม้แต่น้อยก็อาจพบจุดจบได้ในพริบตา

ตูม!

จู่ๆถ้ำที่หลินเสวียนนั่งสมาธิก็ระเบิดออกเขาพลางเดินออกมาด้วยร่างที่เปื้อนฝุ่น

เดิมการกลั่นหางมังกรเป็นไปอย่างราบรื่นแต่กลับมีตราประทับมังกรทองห้ากรงเล็บซ่อนอยู่มันแปรเปลี่ยนเป็นเงามังกรสูงลิ่วแล้วจู่ๆก็ถามว่า “เจ้าเป็นใคร?”

สามคำนี้ทำเอาหลินเสวียนเกือบสิ้นใจด้วยความตกใจแต่กลับกลายเป็นโชคในเคราะห์เขาได้รับมรดกเผ่ามังกร… ร่างจักรพรรดิมังกร

หลังจากนั้นทั้งสองมุ่งหน้าไปตามทิศของดวงอาทิตย์ เพราะไม่มีเบาะแสใดให้ตามได้อีก

หลายวันผ่านไปพวกเขาไม่พบผู้ใดวิญญาณหอคอยก็ไร้ซึ่งคำใบ้พวกเขาเหมือนแมลงวันไร้หัวที่วิ่งพล่าน

ทันใดนั้นหลินเสวียนหยุดฝีเท้ากระชากเจ้าตัวเล็กถอยกลับ ทันใดนั้นจุดที่เคยยืนระเบิดออกเป็นจุณ

แววตาของหลินเสวียนหดลงพลังระเบิดนั้นไม่น้อยไปกว่าขอบเขตหมุนเวียนปราณขั้นสูงแต่จากที่เห็นไม่มีผู้ใดในหอคอยที่มีพลังถึงขั้นนั้น

“มีอะไรแปลกๆนั่น?” เจ้าตัวเล็กมองเงาดำที่ปรากฏขึ้นมันเคลื่อนไหวอีกครั้งทั้งสองประสานโจมตีเข้าที่เอวของมันจู่ๆมันก็แตกออกเป็นชิ้นโลหะ

“หุ่นเชิด!” หลินเสวียนอุทาน

ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีพลังชีวิตใดแผ่ออกมามันเป็นหุ่นเชิดระดับหมุนเวียนปราณแต่เนื่องจากถูกปล่อยทิ้งไว้นานนัก จึงอ่อนแอจนรับหมัดธรรมดาไม่ไหว

ในยุคโบราณศาสตร์หุ่นเชิดเคยรุ่งเรืองไม่แพ้นักปรุงยาถือเป็นแขนงหนึ่งของค่ายกลโดยแกะสลักลายค่ายลงในวัสดุพิเศษชะล้างวิญญาณอสูรแล้วผนึกไว้ในหุ่นเชิดโดยสั่งการให้ต่อสู้แทนตนได้

บางสำนักหุ่นเชิดสามารถสร้างหุ่นเชิดที่มีพลังฝ่าด่านเคราะห์ ศิษย์ระดับสร้างรากฐานยังได้รับการยกย่องจากทั่วทั้งโลกและไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกิน

หากสำนักเหล่านี้โยนหุ่นเชิดขอบเขตฝ่าด่านเคราะห์ออกมาเล่นๆก็เท่ากับส่งคนตายชัด ๆ

น่าเสียดาย... หุ่นเชิดเบื้องหน้าพังไปแล้วไม่เช่นนั้นหลินเสวียนคงได้ศึกษามันต่ออีกหน่อย