268.พ่ายแพ้

“มอบเคล็ดวิชาของเจ้ามาซะทำลายฐานฝึกตนและแขนขาตนเองเสียบางทีข้าอาจเมตตาผ่อนปรนและยอมให้เจ้าเป็นสุนัขรับใช้ข้างกายนายน้อยหยิงก็เป็นได้” จ้าวจินซากล่าวด้วยน้ำเสียงเหยียดหยันคล้ายหลินเสวียนตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกเขาเรียบร้อยแล้ว

เสียงหัวเราะดังกระหึ่มขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของทุกคน

“พวกเจ้าคิดจะรังแกกันด้วยจำนวนคนหรือ?” กลิ่นอายบนร่างของฮวงห่่าวแปรปรวนเขากำลังจะเข้าช่วยหลินเสวียน ทว่าเขาถูกเป่ยเฉินหลานและผู้อื่นขัดขวางไว้

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดเถาวัลย์อสูรอมตะนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาพวกเขาแต่เถาวัลย์เหล่านั้นขดตัวแน่นขนัดขวางเส้นทางไว้ทุกทิศทางทุกระยะหนึ่งยังมีผู้ฝึกตนยืนเฝ้าแน่นหนา

แท้จริงแล้วหวังเถิงเฟยล่วงรู้มานานแล้วว่าคนที่มากับหลินเสวียนล้วนไม่ธรรมดาแก่นเลือดของพวกเขายังดึงดูดเถาวัลย์อสูรอมตะได้เป็นอย่างดีเมื่อครู่ก่อนขณะที่หลินเสวียนกำลังต่อสู้เขาได้แอบส่งคนไปโปรยหญ้าโลหิตใกล้ฮวงห่่าว

แม้แต่ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายายังไม่คิดใช้หญ้าโลหิตเพื่อฝึกตนเพราะมันแทบไม่ต่างจากหญ้าธรรมดาแต่ทว่าหากถูกบดขยี้มันจะปล่อยกลิ่นเลือดออกมาและสามารถล่อเถาวัลย์อสูรอมตะให้จู่โจมได้

“เลวทราม!” ฮวงห่่าวสบถเสียงกร้าวทว่าก็จนปัญญา เถาวัลย์อสูรอมตะมีจำนวนมากเกินไปไม่อาจสังหารให้สิ้นได้ในเวลาอันสั้นส่วนเป่ยเฉินหลานกับพวกได้แต่กัดฟันทนกลั้นความโกรธไว้

“ขัดขวางพวกเขาไว้ให้หมดข้าจะให้รางวัลเมื่อออกจากที่นี่” องค์ชายสามกล่าวกับผู้ฝึกตนที่ควบคุมเถาวัลย์อสูรอมตะ

“ขอบคุณองค์ชายสาม!”

“ไม่ต้องกังวลข้าจะรับมือพวกมันเอง” หลินเสวียนส่งสายตาไปยังสหายเป็นเชิงให้วางใจได้

เขายกมือขวาขึ้นสีหน้านิ่งเฉยสายฟ้าคำรามเหนือท้องฟ้า พลังสายฟ้าที่ส่งเสียงเปรี๊ยะเปรี๊ยะตกกระหน่ำลงมา เถาวัลย์อสูรอมตะที่อยู่ใกล้เขาถึงกับแหลกสลายเป็นเถ้าธุลี

ฉากการต่อสู้ฝั่งหลินเสวียนดึงดูดสายตาอัจฉริยะจากทุกสารทิศอีกครั้ง

แม้อัจฉริยะหลายคนจะมัวแต่ห้ำหั่นกันเองเพื่อลดจำนวนคู่แข่งซึ่งกลายเป็นเรื่องปกติในหอคอยสวรรค์ทว่าไม่มีใครยอมละสายตาจากการต่อสู้ของหลินเสวียน

“เขาคิดจะรับมือคนพวกนั้นเพียงลำพังหรือ?” อัจฉริยะคนหนึ่งอุทานด้วยสีหน้าตกตะลึง

การต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกตนขอบเขตหมุนเวียนปราณเช่นนี้ นับว่ายากนักที่จะได้เห็นแต่ครั้งนี้กลับเป็นภาพที่น่าติดตามยิ่งนัก

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสายฟ้าสวรรค์จากเก้าชั้นฟ้าฟาดลงมาพลังทำลายล้างมหาศาลทำให้ผู้คนรอบด้านรู้สึกหัวใจสั่นสะท้าน

หยิงเจาและพรรคพวกพากันถอยกรูดสีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างพร้อมเพรียงแม้จะรุมล้อมกันหลายคนทว่ากลับไม่อาจได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย

“ประกายแสงเยือกเย็น!”

องค์ชายสามเป็นผู้ลงมือก่อนพลังปราณวิญญาณทั่วฟ้าดินถูกดึงเข้าหาเขาปราณกระบี่บนร่างเขาซ้อนทับเป็นชั้น ๆ ราวกับไม่ใช่องค์ชายสามแห่งราชวงศ์เซียนสวรรค์อีกต่อไป แต่เป็นดั่งกระบี่แห่งสวรรค์

กลิ่นอายกระบี่นั้นทำให้หวังเถิงเฟยและผู้อื่นรู้สึกสะท้านในใจ

“นี่คือเคล็ดวิชาลับที่ทำให้องค์ชายสามมีชื่อเสียงเด็กนั่นจะลำบากแล้ว” แม้หวังเถิงเฟยจะหลบซ่อนตัวมาเนิ่นนานแต่ย่อมมีความเข้าใจในราชวงศ์เซียนสวรรค์ไม่น้อย

“เก้าคำลับ รวม!”

หลินเสวียนมิได้หลบหลีกเขาใช้พลังสิบเท่าที่เสริมร่างเข้าเผชิญหน้ากับองค์ชายสามก้าวที่เข้าสู่ขอบเขตหมุนเวียนปราณแล้วเขาจึงต้องใช้พลังอย่างเต็มกำลัง

พลังทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงฟ้าดินแปรเปลี่ยนสีของโลกพลันมืดมัวพื้นที่นับร้อยลี้ถูกแรงสั่นสะเทือนห่อหุ้มจนไม่อาจมองเห็นสถานการณ์ภายในได้ถนัด

สีหน้าองค์ชายสามเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดพลังของเขาค่อยๆถูกสลายประกายแสงเยือกเย็นของเขามลายหายราวกับถูกกลืนกิน

หมัดของหลินเสวียนประหนึ่งดาวตกอานุภาพรุนแรงจนองค์ชายสามต้านทานแทบไม่ไหวทุกครั้งที่ปะทะกันร่างเขาพลันสะเทือนปราณโลหิตแปรปรวนรุนแรงดั่งต้องประมือกับอสูรโบราณ

“มัวรอสิ่งใดรีบลงมือ!”

องค์ชายสามตะโกนก้องพลางมองหยิงเจาและคนอื่นหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเขาจะต้องตายคามือหลินเสวียนแน่เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาย่อมไม่อาจอยู่เป็นสุขได้

หยิงเจาสะดุ้งรีบเร่งลงมือกระบี่ยาวในมือแทงตรงมายังหลินเสวียนดั่งอสรพิษร้ายบีบบังคับให้เขาต้องหันไปต้าน

หลินเสวียนเบนหมัดที่เกือบจะถึงตัวองค์ชายสามแล้วหันไปชกใส่กระบี่ของหยิงเจาแทนทำให้มันกระเด็นออกไป

“วิญญาณรวมเป็นหนึ่ง!”

หวังเถิงเฟยใช้เคล็ดวิชาบางอย่างและปราณวิญญาณทั่วฟ้าดินราวกับมีจิตสำนึกถูกดึงดูดเข้าสู่ร่างของเขาและเกาะติดแน่นกับแขนของเขาราวกับเป็นสมบัติวิเศษ

“ค้อนปฐพี!”

จ้าวจินซากระโดดขึ้นสูงยกค้อนยักษ์ที่ควบแน่นด้วยพลังไร้สิ้นสุดขึ้นทุบลงใส่หลินเสวียนอีกครั้ง

การโจมตีของผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานนับสิบเริ่มขึ้นพร้อมกันราวกับโลกจะล่มสลาย

“เจ้าเด็กนี้เป็นตัวประหลาดระวังตัวไว้!” องค์ชายสามที่เกือบถูกชกจมหายตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย

หยิงเจารู้ดีว่าหลินเสวียนน่าหวาดหวั่นเพียงใดเขาจึงตั้งใจจบศึกนี้ให้เร็วที่สุดหากยังยื้อต่อไปเขาเองคงถูกเด็กคนนี้สังหารไม่ช้าก็เร็ว

หนึ่งคนประจันหน้าหนึ่งคนทางซ้ายอีกหนึ่งทางขวาพวกเขาก่อตัวโจมตีบีบหลินเสวียนราวกับฟ้าดินประกบหากไม่ระวังย่อมประสบเคราะห์หายนะ

แต่ยิ่งพวกเขาร้อนรนหลินเสวียนกลับสงบนิ่งยิ่งขึ้นในยามนี้ ผู้ใดใจร้อนก่อนย่อมเผยจุดอ่อน

เขาลืมตาขึ้นสายตาแลเห็นทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายราวกับช้าลงจุดอ่อนนับไม่ถ้วนเผยออกต่อหน้าเขา

หลินเสวียนกำหมัดกลิ่นอายบนร่างแปรเปลี่ยนคล้ายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลกทุกครั้งที่ลงมือคล้ายเขาคือตัวแทนของฟ้าดิน

“นี่มัน...เจตจำนงหมัด!”

จ้าวจินซาร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกหลินเสวียนมีอายุเพียงสิบกว่าปีแท้ ไปแต่กลับสามารถใช้หยั่งรู้ถึงเจตจำนงหมัด

การหยั่งรู้เจตนาหมัดยังถือว่าไม่ยากแต่ทว่าเจตจำนงหมัดนั้นหมายถึงการหลอมรวมกับเต๋าแห่งฟ้าดินโดยสมบูรณ์ซึ่งมักจะพบในผู้อาวุโสตระกูลใหญ่หรือเหล่าผู้ฝึกตนจากยุคโบราณที่มีอายุนับพันนับหมื่นปีเท่านั้น

หากโลกภายนอกรู้ถึงการมีอยู่ของหลินเสวียนคงแย่งกันรับเขาเป็นศิษย์โดยไม่ลังเล

ยอดฝีมือคนอื่นๆยิ่งตกใจมากขึ้น

ตอนนี้พวกเขายังฝึกฝนเจตนาหมัดอย่างยากลำบากแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับหยั่งรู้เจตจำนงหมัดไปแล้วมันช่างเป็นภาพที่น่าอับอายเกินทานทน

“อย่าปะทะกับเขาตรงๆ!ถอยก่อน!”

ร่างของหยิงเจาถอยหนีอย่างรวดเร็วสีหน้าของทุกคนซีดเผือดต่างรู้ว่าหากยังฝืนอยู่ต่อมีแต่ตายสถานเดียวพวกเขาจึงได้แต่ถอนตัวไปชั่วคราวและรอหาโอกาสใหม่

เจตจำนงหมัดของหลินเสวียนถึงจุดสูงสุดแปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์เพลิงยักษ์คำรามพุ่งเข้าหาเหล่าศัตรู

หยิงเจาและพรรคพวกกลายเป็นลำแสงหลบหนีออกไปทิ้งเพียงอัจฉริยะขอบเขตสร้างรากฐานสิบกว่าคนไว้รับเคราะห์แทน

เจตจำนงหมัดบดขยี้คนเหล่านั้นพวกเขากระอักโลหิตและตายอย่างอนาถแม้แต่ร่างยังบิดเบี้ยวแหลกเหลว

หลังจากจัดการแล้วหลินเสวียนหันมองไปยังทิศทางที่พวกนั้นหลบหนีแต่ไม่คิดไล่ตาม

ทุกชั้นของหอคอยสวรรค์ต่างเป็นโลกอิสระหากอีกฝ่ายเลือกซ่อนตัวจริงๆเกรงว่าจะเสียเวลาไปกว่าครึ่งวันการไล่ล่าเช่นนี้ไม่มีความจำเป็นยังไงเสียคนพวกนั้นก็ไม่รอดมือเขาแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังอาจกลับไปยังชั้นที่สามเพิ่มความยากในการตามหาเข้าไปอีก

หลินเสวียนไม่ไยดีเขาก้าวเพียงหนึ่งก้าวก็ข้ามระยะพันลี้

เขามองไปยังผู้ฝึกตนที่ควบคุมเถาวัลย์อสูรอมตะเหล่านั้น แล้วมังกรเพลิงพันจั้งก็ปรากฏขึ้นทันที