260.จิตเต๋าสมบูรณ์แบบ

รุ่งเช้าวันถัดมาแสงอาทิตย์สาดส่องลงยังพื้นดินพร้อมเสียงกรอบแกรบปริศนาปรากฏขึ้นกลางความเงียบงันดึงดูดสายตาของทุกผู้คนให้หันมามอง

หอคอยสวรรค์ที่เดิมเล็กเท่าฝ่ามือกลับขยายใหญ่ในชั่วพริบตาสูงตระหง่านจนไม่อาจมองเห็นยอดทันใดนั้นเสียงไร้อารมณ์พลันดังออกมาจากภายในหอคอย

“การตายในหอคอยสวรรค์เปรียบเสมือนการตายในแดนลับโบราณที่นี่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์หอคอยสวรรค์จำลองจะปรากฏในมือของพวกเจ้าหากประสงค์จะยอมแพ้เพียงบดขยี้มันก็จะถูกส่งออกจากแดนลับโบราณโดยพลัน... ข้าหวังว่าเจ้าทั้งหลายจะออกมาได้อย่างปลอดภัย บัดนี้ หอคอยสวรรค์เปิดใช้งานแล้ว!”

เมื่อแสงลึกลับสาดส่องลงมาเป็นสายผู้ฝึกตนกว่าหมื่นคน พากันเข้าสู่หอคอยไปแล้วกว่าครึ่ง

“ข้าจะฆ่าเจ้าภายในหอคอยสวรรค์!”

องค์ชายสามเผยยิ้มเหี้ยมเกรียมพลางกล่าวกับหลินเสวียน ก่อนร่างจะค่อยๆเลือนหายไป

เป่ยเฉินหลานเหลือบมองสายตารอบข้างแล้วยิ้มล้อเลียน

“ดูเหมือนเจ้าจะเป็นที่หมายตาของใครหลายคนแล้วสิ”

“ผู้ที่โดดเด่นย่อมดึงดูดความริษยา” หลินเสวียนกล่าวอย่างหน้าด้านทำให้ผู้คนโดยรอบพากันหัวเราะ

เหล่ยหยุนจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“จงออกมาให้ได้อย่างมีชีวิต”

จากนั้นทุกคนถูกส่งเข้าสู่หอคอยสวรรค์พร้อมกัน

ชั้นแรกของหอคอยเต็มไปด้วยค่ายกลมายาทุกย่างก้าวคือบททดสอบทางจิตใจภาพลวงตาของคนใกล้ชิดหรือศัตรูที่ฝังใจจะปรากฏต่อหน้าหลอกล่อให้หลงผิดหากไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้ย่อมหลงทางไม่รู้จบ

ผู้ที่สามารถเข้าสู่แดนลับโบราณล้วนเป็นอัจฉริยะจากสำนักใหญ่พวกเขาผ่านบททดสอบทางจิตใจมานับครั้งไม่ถ้วนภายในเวลาไม่ถึงสิบเค่ออัจฉริยะกว่าหมื่นคนมีมากกว่าสองในสามฝ่าฝันเข้าสู่ชั้นที่สองได้สำเร็จ

เมื่อเข้าสู่ชั้นที่สองประตูเก้าบานจะปรากฏตรงหน้าหนึ่งในนั้นจะมีผู้เฝ้าประตูอยู่เสมอโดยพลังของเขาจะสูงกว่าผู้ท้าทายหนึ่งขั้นหากสามารถเอาชนะได้จึงจะผ่านเข้าสู่ชั้นถัดไป

สภาพแวดล้อมรอบตัวหลินเสวียนแปรเปลี่ยนไปชั่วครู่ก่อนจะกลับสู่ความสงบเขาอดขมวดคิ้วไม่ได้

“ชั้นแรกไม่ใช่ค่ายกลมายารึ? เหตุใดข้าถึงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด?”

ขณะนั้นเองคำสองคำก็พลันปรากฏต่อหน้าสายตาของเขา

“จิตเต๋าสมบูรณ์แบบ”

ค่ายกลมายาในชั้นแรกมีผลต่อผู้ที่จิตใจยังบกพร่องเท่านั้น พวกเขาจะได้เห็นภาพลวงตาอันมืดมิดที่สุดในใจตนทว่าหากจิตเต๋าสมบูรณ์แบบแล้วค่ายกลย่อมไร้ผล

เมื่อเข้าใจแจ่มแจ้งหลินเสวียนไม่เร่งเข้าสู่ชั้นถัดไปเขายังเดินทอดน่องพลางสำรวจโลกเล็กๆที่ดูเหมือนปกติแห่งนี้

ภูเขา แม่น้ำ หน้าผา พืชพรรณ ทุกสิ่งเหมือนโลกจริงทุกประการเพียงแต่ไร้สิ่งมีชีวิต

ระหว่างนั้นผู้ฝึกตนกลุ่มแรกเข้าสู่ชั้นที่สามแล้วส่วนผู้ที่ช้าหน่อยก็ล้วนอยู่ชั้นที่สองมีเพียงหลินเสวียนที่ยังคงอยู่ในชั้นแรก

“แปลกนักทำไมเด็กนั่นยังไม่ขึ้นมาอีก?”

เจ้าตัวเล็กกล่าวอย่างงุนงงพลางก้มมองหอคอยจิ๋วในมือ หอคอยนี้สามารถบันทึกอันดับและผลงานของแต่ละคนได้ คนสุดท้ายที่ถูกบันทึกไว้ก็คือหลินเสวียนอย่างไม่ต้องสงสัย

หยิงเจาในชั้นที่สามเมื่อเห็นภาพในหอคอยพลันหัวเราะเสียงดังใบหน้าเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

“ครั้งก่อนเจ้าคงใช้เคล็ดวิชาแปลกประหลาดฆ่าข้าสินะ? ถึงกับติดกับดักค่ายกลเล็กๆนี้ได้... ดูท่าข้าคงประเมินเจ้าสูงไป”

ในขณะเดียวกันมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสายในชั้นที่สองหลายคนเลือกบดขยี้หอคอยจิ๋วยอมสิ้นสุดการเดินทางในแดนลับนี้ด้วยตนเอง

ในบรรดาประตูเก้าบานมีเพียงหนึ่งที่มีผู้เฝ้าหากเลือกผิดอาจพบกับค่ายกลอันน่าสะพรึงซึ่งแม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตก่อร่างวิญญาณก็ยังมีสิทธิ์ดับสิ้นหากโชคดีอาจพบสมุนไพรวิญญาณแต่มีน้อยนักที่จะโชคดีเช่นนั้น

แท้จริงแล้วหลินเสวียนหาได้ติดอยู่ในชั้นแรกไม่ทว่าเขารู้ว่า หอคอยสวรรค์ย่อมซ่อนโอกาสอันลึกลับไว้มากมายจะผ่านไปง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร?

โลกเล็กๆนี้หากไร้ลายค่ายกลใดๆแล้วค่ายกลมายาจะเกิดขึ้นได้อย่างไร?

เขาหยุดลงหน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ้งมันแตกต่างจากต้นไม้อื่นๆลำต้นแผ่แสงสีม่วงจางๆออกมาราวกับสามารถกล่อมให้ผู้คนเข้าสู่ห้วงนิทราได้

หลินเสวียนง้างหมัดต่อยใส่ต้นไม้และทันใดนั้นมันก็ค่อยๆ เลือนหายไปกลายเป็นหินสีม่วง

“หินฝันร้าย!”

เขาหยิบหินขึ้นมาพลางยิ้มหินชนิดนี้นับเป็นสมบัติอันล้ำค่าสำหรับผู้ฝึกเคล็ดวิชามายาหากมีความรู้เพียงพอและใช้ร่วมกับค่ายกลของตระกูลหลินแม้แต่ยอดฝีมือระดับก่อร่างวิญญาณก็อาจหลงทางและสิ้นชีพได้

เมื่อพบแสงสีม่วงที่คล้ายคลึงกันในหลายแห่งหลินเสวียนพลันดีใจเขารีบเก็บเกี่ยวโดยไม่ลังเล

เมื่อเก็บหินฝันร้ายจนพอใจร่างของเขาก็พลันเลือนหายไปจากชั้นแรก ฃและปรากฏที่หน้าประตูทั้งเก้าของชั้นที่สอง

“ประตูเก้าบาน...”หลินเสวียนพึมพำเบาๆดวงตาเผยแววครุ่นคิด

ไม่นานนักเขายกเท้าเตะเปิดประตูบานหนึ่งทันทีรูปปั้นหินพลันแปรเปลี่ยนเป็นชายร่างสูงสง่าดวงตาคมกริบลืมขึ้นช้า ๆ

ในขณะเดียวกันเสียงไร้อารมณ์พลันดังขึ้นก้องไปทั่วหอคอยสวรรค์

“ฮวงเสวียนทำลายสถิติชั้นที่สองและพบผู้เฝ้าประตูในสองลมหายใจได้รับเคล็ดวิชากระบี่ระดับสวรรค์—กระบี่เก้าสูญ!”

หลินเสวียนถึงกับอึ้ง

“ข้าแค่เตะเปิดประตูก็ได้รางวัลงั้นหรือ?”

เขาหารู้ไม่ว่าผู้ที่เข้าสู่ชั้นนี้ล้วนไตร่ตรองอย่างรอบคอบกว่าจะเลือกประตูแต่ละบานไม่มีใครกล้าเตะเปิดมั่วเช่นนี้

เมื่อผู้ที่ฝ่าฟันถึงชั้นที่ห้าได้ยินประกาศรางวัลพวกเขาถึงกับแทบกระอักเลือดพวกเขามาถึงชั้นที่ห้าแล้วแต่แม้แต่สมุนไพรสักใบยังไม่เห็นด้วยซ้ำ!

ในยามนั้นชายรูปปั้นพลันกล่าวอย่างช้า ๆ

“เอาชนะข้าแล้วเจ้าจะเข้าสู่ชั้นถัดไปได้”

สิ้นคำดาบเหล็กหนักถูกดึงออกจากฝักหินเขาก้าวเข้าหาหลินเสวียนทีละก้าวมีกลิ่นอายของกาลเวลาราวกับแผ่ซ่านออกมาทุกฝีก้าว

“เหยียบ!”

หลินเสวียนเคลื่อนไหวในพริบตาเดียวปรากฏขึ้นด้านหลังอีกฝ่ายแล้วตบใส่ศีรษะของชายเฝ้าประตูเต็มแรง

เสียง “ปัง” ดังสนั่นร่างนั้นล้มลงทันทีดวงตาพร่าเลือนก่อนจะสิ้นสติและแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

“ง่ายขนาดนี้เชียว?” หลินเสวียนพึมพำกับตนเอง

หากผู้ที่ฝ่าฟันจนเกือบตายเพื่อผ่านชั้นนี้ได้มาเห็นคงลุกขึ้นมาทุบอกตัวเองด้วยความคับแค้น!