258.หอคอยสวรรค์

“ทวีปมังกรศักดิ์สิทธิ์?” หลินเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเขาเคยคาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่าทวีปสวรรค์อาจมิใช่ทวีปเดียวในโลกใบนี้และอาจยังมีแผ่นดินอื่นซุกซ่อนอยู่ในเวลานี้สิ่งที่เขาคิดก็ได้รับการยืนยันโดยสมบูรณ์

“นี่คือทวีปสวรรค์แน่นอนว่าย่อมมีมนุษย์” หลินเสวียนกล่าวด้วยใบหน้าสงบนิ่งแม้มังกรทองห้ากรงเล็บที่ปรากฏจากหางเพียงข้างเดียวจะทรงพลังถึงขั้นสามารถปลิดชีพเขาได้โดยง่ายทว่าเขากลับไม่แสดงความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

“แล้วเผ่ามังกรล่ะ?”

“ในทวีปสวรรค์ไม่มีแม้แต่มังกรตนเดียวแม้แต่อสูรศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่อาจพบเห็น”

มังกรทองห้ากรงเล็บที่แปรเปลี่ยนจากหางมังกรเผยแววโศกเศร้าจางๆออกมาแท้จริงแล้วมังกรตนนี้เคยพ่ายแพ้ในศึกใหญ่มันจึงตัดหางเพื่อหลบหนีเอาตัวรอดหลายหมื่นปีล่วงผ่านวิญญาณมังกรที่หลงเหลือจึงค่อยๆก่อตัวขึ้นเป็นจิตสำนึกอ่อนๆที่ยังมีสายใยเชื่อมโยงบางเบากับร่างหลัก

มันจ้องมองหลินเสวียนเนิ่นนานก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“ผ่านไปหลายหมื่นปีโลกเปลี่ยนแปลงไปมาก ข้าไม่อาจมองเจ้าให้ทะลุปรุโปร่งบางที...เจ้าอาจเป็นผู้ที่เหมาะสมจะรับ ‘กรรม’ นี้”

กล่าวจบเงาร่างของมังกรทองห้ากรงเล็บก็เริ่มเลือนหายไป หางมังกรที่เคยเปล่งแสงเรืองรองก็ค่อยๆมืดมนลงไม่อาจลอยอยู่กลางอากาศได้อีกและร่วงหล่นลงมา

“กรรมหรือ?ใครจะไปสน?หางมังกรนี้ล้ำค่าเพียงใดเก็บไว้ก่อนเถอะ”หลินเสวียนกล่าวพลางเก็บหางมังกรเข้าไปในแหวนมิติแล้วพึมพำกับตนเองเบาๆ

...

ณ สถานที่อันไกลโพ้นชายชราผมขาวผู้หนึ่งกำลังนั่งฝึกตนกลิ่นอายรอบกายของเขาอ่อนแอเป็นอย่างยิ่งแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอันเยียบเย็น

แต่แล้วทันใดนั้นเองร่างของชายชราก็เปลี่ยนเป็นชายวัยกลางคนอย่างรวดเร็วดั่งกาลเวลาไหลย้อนกลับและพลังชีวิตอันไร้ขอบเขตหลั่งไหลออกจากแม่น้ำแห่งกาลเวลา หล่อเลี้ยงร่างกายของเขาจนสั่นสะเทือนไม่เพียงแต่เขาทะลวงผ่านสู่ขอบเขตใหม่อายุขัยของเขายังเพิ่มขึ้นอีกพันปี

เมื่อชายผู้นั้นลืมตาขึ้นแม่น้ำแห่งกาลเวลาก็แตกสลายฟ้าดินพลิกผันพลังที่รั่วไหลเพียงเสี้ยวหนึ่งก็เพียงพอจะทำลายดาวเคราะห์ในห้วงจักรวาล

“อายุขัยของข้า... เพิ่มขึ้นจริงๆถึงพันปี!” ชายผู้นั้นตะลึงงัน เดิมทีเขาเหลือเวลาอีกเพียงครึ่งปีจะถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต

เขาแหงนหน้ามองนภาดวงตาลึกล้ำราวกับมองทะลุสรรพสิ่ง “ผู้ใดกัน...ที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของข้าได้?”

“ไม่ว่าเขาจะเป็นใครเขาคือผู้มีพระคุณของข้าเวลาพันปีนี้ย่อมเพียงพอให้ข้าทะลวงถึง ‘ขั้นนั้น’ ได้ถึงเวลานั้นข้าจะตามหาผู้มีพระคุณผู้นั้นให้พบ”

...

หลินเสวียนและฮวงห่่าวเดินออกจากส่วนลึกหลังจากได้สมุนไพรโบราณที่แม้จะไม่สมบูรณ์นักและหางมังกรทองอันหนึ่งหลินเสวียนก็มีความสุขยิ่งนักเมื่อกลั่นรวมกันแล้วคาดว่าพลังจะยกระดับขึ้นอย่างแน่นอน

ในหลายวันต่อมาหลินเสวียนเที่ยวสำรวจทั่วแดนลับโบราณสมุนไพรล้ำค่าถูกเก็บเกี่ยวไม่รู้กี่ชนิดเห็ดหลินจือพันปีสมุนไพรวิญญาณที่มีอายุนับหมื่นปีสมุนไพรคู่ของอสูรวิญญาณและแม้แต่อาวุธวิญญาณระดับสร้างรากฐานก็มีอยู่ไม่น้อย

แหวนมิติที่เคยว่างเปล่าถูกเติมเต็มด้วยสมบัตินานาชนิด แม้ของบางอย่างจะต่ำกว่าระดับที่เขาใช้งานได้แต่ก็สามารถมอบให้ตระกูลหลินหรือนำไปขายแลกเปลี่ยนได้ในภายหลัง

“อีกแล้วเห็ดหลินจือพันปีข้าไม่มีวาสนากับสมบัติชนิดอื่นบ้างหรือไง?” หลินเสวียนเดินออกมาจากถ้ำของอสูรด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

“ทั้งหมดเป็นผลวิญญาณระดับสร้างรากฐานข้าลืมไปแล้วว่าหน้าตาของผลวิญญาณระดับตำหนักม่วงเป็นเช่นไร” เจ้าตัวเล็กเดินออกมาจากอีกด้านพร้อมถอนหายใจ

หากมีผู้ใดมาเห็นฉากนี้คงอยากกระโจนเข้ามาและตีกระบานทั้งสองให้ยุบ

‘เห็ดหลินจือพันปีนะเจ้าหนู! เจ้าเห็นมันเป็นผักกาดขาวหรือไรถึงได้ทำหน้าเบื่อหน่ายเช่นนั้น?’

...

ตูม! เงาหมัดอันมหาศาลพุ่งออกมาปะทะใส่ผู้ฝึกตนจากราชวงศ์เซียนสวรรค์ราวกับสายฟ้าฟาดระเบิดร่างอีกฝ่ายกระเด็นกระจายเดิมทีคนจากราชวงศ์เซียนสวรรค์เกือบจะถูกหลินเสวียนสังหารหมดสิ้นอยู่แล้วแต่ระยะหลังกลับมีผู้ฝึกตนหน้าใหม่จากราชวงศ์ปรากฏตัวเพิ่มขึ้นอีก

หลินเสวียนได้รู้จากปากศิษย์ราชวงศ์ว่าหลังอัจฉริยะรุ่นก่อนสิ้นชีพยอดฝีมือของราชวงศ์ได้ส่งศิษย์รุ่นใหม่เข้ามาทางช่องว่างที่ไม่สมบูรณ์ของแดนลับโบราณ

แววตาของหลินเสวียนฉายแสงเย็นเยียบเมื่อมองสามคนที่เหลือเขากล่าวเสียงต่ำ“จากนี้ไปหากข้าเห็นคนของราชวงศ์เซียนสวรรค์อีกข้าจะฆ่าทิ้งให้หมดไม่เหลือซาก! ไสหัวไป!”

“หนีเร็ว!” สามอัจฉริยะจากราชวงศ์เซียนสวรรค์คลานหนีอย่างไม่คิดชีวิตหวั่นว่าหลินเสวียนจะเปลี่ยนใจไล่ฆ่าพวกเขาทิ้งเสียก่อน

ไม่นานทั้งสามก็วิ่งมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่งและพุ่งเข้าไปด้านในพร้อมเสียงร่ำไห้

“หืม? ข้ามิได้สั่งให้พวกเจ้าไปตามหาโชควาสนาของตัวเองหรือ? เหตุใดกลับมา?” องค์ชายสามแห่งราชวงศ์เซียนสวรรค์เอ่ยถามเสียงเรียบ

ทั้งสามทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างร้อนรน

“องค์ชายสาม! ขอท่านแก้แค้นให้พวกเราด้วย!”

“ใช่แล้ว! พวกเราเพิ่งเข้ามาในแดนลับก็ถูกสังหารจนเกือบหมดเหลือเพียงพวกเราเขายังประกาศว่าจะฆ่าทุกผู้ที่มาจากราชวงศ์เซียนสวรรค์!” ทั้งสามร้องไห้สะอึกสะอื้น พร้อมแต่งเรื่องเกินจริงหวังเพียงให้องค์ชายสามโกรธแค้นและออกไปสังหารหลินเสวียนทันที

“เขากล้าดูหมิ่นราชวงศ์เซียนสวรรค์ของพวกเรารึ?” ผู้ติดตามคนหนึ่งขององค์ชายสามก้าวออกมาคุกเข่าขอร้อง “องค์ชายโปรดอนุญาตให้ข้าสังหารมัน!”

องค์ชายสามนิ่งเงียบก่อนจะลุกขึ้นช้าๆพลังปราณอันหนาวเย็นแผ่กระจายออกจากร่างกลิ่นอายขอบเขตหมุนเวียนปราณปรากฏขึ้นอย่างน่าครั่นคร้าม

“ข้าไม่เห็นเด็กนั่นอยู่ในสายตาเพียงพลิกฝ่ามือก็สังหารได้แล้ว” เขากล่าวเยือกเย็น “เมื่อถึงเวลาข้าจะให้ทั้งโลกได้รับรู้ว่าผลของการต่อต้านราชวงศ์เซียนสวรรค์...เป็นเช่นไร!”

บรรดาผู้ติดตามต่างพากันคุกเข่าร้องพร้อมกันว่า “องค์ชายสามเป็นตัวจนไร้เทียมทาน! ขอให้ท่านขึ้นครองบัลลังก์และพิชิตโลกโดยเร็ว!”

ราชวงศ์เซียนสวรรค์ในปัจจุบันมีบุตรหกคนมีเพียงองค์ชายใหญ่และองค์ชายสามที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจะชิงบัลลังก์ ทว่าด้านการฝึกตนองค์ชายสามยังด้อยกว่าองค์ชายใหญ่ที่ใกล้ทะลวงสู่ขอบเขตแก่นทองคำเขาจึงรีบรุดเข้าสู่แดนลับโบราณหวังเพิ่มพลังทะลวงถึงขอบเขตตำหนักม่วงให้เร็วที่สุด

“องค์ชายสาม หอคอยสวรรค์คือสิ่งใดหรือ?” ผู้ติดตามคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย

องค์ชายสามขบคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างเคร่งขรึม “หอคอยสวรรค์เป็นสมบัติโบราณที่หลอมขึ้นโดยยอดฝีมือในอดีตกาลมันเทียบได้กับอาวุธเซียนและถือว่ามีจิตสำนึกของเซียนสถิตอยู่ภายในและไม่ด้อยไปกว่ายอดฝีมือใด ๆ”

“เพียงแต่หลังล่องลอยผ่านหมื่นปีพลังของมันได้เสื่อมถอย เหลือเพียงไม่ถึงสิบส่วนและมิใช่ของที่อยู่ในแดนลับโบราณ หากแต่เคลื่อนไหวไปทั่วทวีปเพื่อเสาะหาสิ่งหล่อเลี้ยงวิญญาณให้ฟื้นฟูและการที่มันปรากฏในแดนลับครั้งนี้นับว่าเป็นเรื่องบังเอิญโดยแท้”

“ในหมื่นสิ่งของในใต้หล้าเลขเก้าคือขีดสุดเพราะฉะนั้นหอคอยสวรรค์จึงมีทั้งหมดเก้าชั้นแต่ผู้ที่สามารถไปถึงชั้นที่เก้าได้...ตลอดหมื่นปีมีไม่ถึงห้าคน”

“ส่วนเรื่องอื่นๆข้าเองก็ไม่อาจทราบได้”

บรรดาผู้ติดตามต่างตกตะลึงสมบัติเช่นอาวุธเซียนมีแต่ในตำนานไม่นึกเลยว่าจะได้พบเห็นของจริงในแดนลับโบราณแห่งนี้