222.กำราบฉิงหู

"พลังของขอบเขตหมุนเวียนปราณ?"

หลินเสวียนมองไปที่เกราะสีขาวบนร่างของฉิงหูและอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย เพราะเขาสัมผัสได้ว่าเกราะนี้เป็นสมบัติในระดับหมุนเวียนปราณ อีกทั้งยังมีระดับไม่ต่ำเลย มิฉะนั้น มันคงไม่สามารถต้านทานสายฟ้าสีม่วงของเขาได้

ต้องรู้ไว้ว่าตอนนี้ฉิงหูยังอยู่แค่ขอบเขตสร้างรากฐาน เท่านั้น แต่กลับสามารถทนทานต่อสายฟ้าสีม่วงได้ นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าสมบัติวิเศษชิ้นนี้ไม่ธรรมดาเลย

"สมบัติวิเศษไม่เลวเลย... แต่ในสถานการณ์นี้มันจะช่วยอะไรได้งั้นหรือ?" หลินเสวียนพึมพำ จากนั้น เขาก็ทุ่มพลังทั้งหมดออกหมัดอีกครั้ง

"เปรี้ยง!"

เสียงแตกร้าวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ต้องเข้าใจว่าตอนนี้หลินเสวียนกำลังใช้พลังของ ขอบเขตหมุนเวียนปราณ แม้แต่ยอดฝีมือที่อยู่ในขอบเขตนี้จริงๆ ก็อาจจะไม่สามารถต้านทานได้ นับประสาอะไรกับสมบัติชิ้นนี้

เมื่อเสียงของเขาสิ้นสุดลง รอยร้าวก็เริ่มปรากฏบนเกราะสีขาว และเมื่อเวลาผ่านไป รอยร้าวเหล่านั้นก็ขยายตัวออกไปเรื่อยๆ

ในฐานะอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่มีชื่อเสียง ฉิงหูย่อมสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเกราะ นางหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้น นางจึงชักกระบี่ออกมาแล้วแทงตรงไปยังศีรษะของหลินเสวียน!

แต่เมื่อกระบี่เล่มนี้เข้าใกล้ศีรษะของหลินเสวียนเพียงหนึ่งนิ้ว มันก็ไม่สามารถเคลื่อนไปข้างหน้าได้อีก หลินเสวียนเพียงแค่ยื่นนิ้วสองนิ้วออกไปและจับกระบี่ของฝ่ายตรงข้ามเอาไว้

ต้องรู้ไว้ว่าถ้าเพียงแค่ดูจากรูปร่างของกระบี่เล่มนี้ ก็จะเห็นได้ถึงความคมของมัน มันเป็นกระบี่ที่มีคุณภาพสูงอย่างแน่นอน แต่ในขณะนี้ มันกลับถูกหลินเสวียนจับเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

ไม่เพียงแค่นั้น หลินเสวียนใช้สองนิ้วของเขากดกระบี่ของฝ่ายตรงข้ามจนขาดเป็นสองท่อน

เมื่อฉิงหูเห็นฉากนี้ นางตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร คนคนนี้คือใคร? เด็กน้อยกลับมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ฉิงหูรู้ดีว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง และแน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมแพ้ มิฉะนั้นเธอจะต้องตายแน่ๆ จากนั้นร่างของนางสั่นสะท้านอีกครั้ง และแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของนาง ในแสงสีทองนั้นมีสิ่งที่คล้ายเข็มทิศหมุนวนอยู่ ช่วงเวลาที่มันหมุน ทุกครั้งที่หมุนมันปรากฎพลังแห่งกาลเวลา ทุกสิ่งเหมือนจะหยุดนิ่งในชั่วขณะ

อย่างไรก็ตาม หลินเสวียนในขณะนี้ยังคงนิ่งเฉย ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย และไม่ได้มองแสงทองนั้นเลย เหมือนกับทุกสิ่งไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย พอแสงทองกำลังจะห่อหุ้มหลินเสวียน มันก็แตกสลายไป

มันไร้ประโยชน์

ฉิงหูไม่สามารถรับมือกับสิ่งนี้ได้อีกต่อไป นางแทบไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?

"เจ้าคือใครกันแน่?"

"ข้า...หลินเสวียน! เจ้าไม่รู้เหรอ? ข้าเคยบอกเจ้าแล้วนะ" หลินเสวียนยิ้มกว้างและพูดกับฝ่ายตรงข้าม

จากนั้น หลินเสวียนก็พลิกมือขวาของเขาและมีวังวนสีดำปรากฏขึ้นในมือของเขา วังวนหมุนช้าๆ และมันมืดสนิท ความมืดนี้ดูเหมือนจะสามารถกลืนกินทุกสิ่งในโลก ทำให้คนที่มองรู้สึกหนาวเย็น

"เข้ามาก่อน หลังจากข้ารวบรวมดอกบัวสวรรค์นี้เสร็จ ข้าจะจับคนที่อยู่ข้างบนมาให้เจ้าด้วย ตอนนั้นผู้ชายจะถูกขายเป็นทาส ส่วนผู้หญิงจะพากลับบ้านมาอุ่นเตียง!"

หลินเสวียนกล่าวอย่างช้าๆ จากนั้นวังวนสีดำก็ปล่อยแรงดูดที่ทรงพลังออกมา เพื่อดูดร่างของฉิงหูเข้าไป

ฉิงหูดิ้นรนอย่างต่อเนื่อง ใช้ทุกวิธีที่มี แต่เมื่อเผชิญหน้ากับวิธีการที่ทรงพลังเช่นนี้ ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์

ภายในเวลาไม่นาน ฉิงหูถูกดูดเข้าไปในวังวนดำจนหมด

"เสร็จแล้ว!" หลินเสวียนเก็บวังวนสีดำและพูดด้วยรอยยิ้ม

พลังนี้หลินเสวียนได้เรียนรู้เมื่อไม่นานมานี้ เมื่อเขาก้าวเข้าสู่ ขอบเขตหมุนเวียนปราณ

มันเรียกว่า ประตูกลืนดารา พลังนี้ทรงพลังเกินไป มันสามารถกลืนกินทุกสิ่งในโลก แม้แต่สิ่งมีชีวิตก็สามารถถูกเก็บไว้ในนั้นชั่วคราว ข้อเสียเดียวคือพื้นที่มันเล็กเกินไป มิฉะนั้นตอนนี้หลินเสวียนคงไม่ต้องพึ่งแหวนมิติ

ตอนนี้ปัญหาของฉิงหูก็ได้รับการแก้ไขแล้ว ขั้นตอนถัดไปคือการค้นหาบัวสวรรค์ที่เหลืออีกสองดอก หลินเสวียนเปิดเนตรหยินหยางของเขาและก็พบที่ตั้งของบัวสวรรค์ทั้งสองดอกทันที

นอกจากนี้ การจับครั้งนี้สำเร็จอย่างมาก เขาจับบัวสวรรค์ที่เหลือได้เกือบจะไม่มีอุปสรรค

"ในที่สุดก็ได้มันมา ตอนนี้ถึงตาของพวกเจ้าแล้ว รบกวนข้ามานานขนาดนี้ กำลังแย่งชิงสมบัติอะไรอยู่?"

หลินเสวียนจึงเปิดเนตรหยินหยางและมองไปที่คนที่กำลังสู้กันอยู่บนท้องฟ้าด้วยสายตา อยากรู้ว่าพวกเขากำลังสู้เพื่ออะไร

มันไม่ใช่โอกาสธรรมดาที่จะทำให้ยอดฝีมือมากมายมาต่อสู้แย่งชิงกันที่นี่

จากนั้นหลินเสวียนจึงสังเกตสิ่งแวดล้อมรอบๆ อย่างระมัดระวัง และในที่สุดก็พบสิ่งผิดปกติที่ฐานภูเขาแห่งหนึ่ง ที่ภูเขานั้น มีแท่นบูชาลึกลับที่มีร่องหกช่อง

ในขณะนี้ ช่องห้าร่องได้ว่างเปล่าไปหมดแล้ว และช่องที่เหลือดันกำลังลุกไหม้ ใช่แล้ว มันกำลังลุกไหม้

มีลูกไฟขนาดใหญ่ลอยอยู่ตรงนั้น และรอบๆ อวกาศเหมือนจะทนความร้อนจากมันไม่ได้ จึงเกิดคลื่นกระเพื่อม หลินเสวียนจึงหรี่ตาลงและมองอย่างละเอียด ก่อนจะพบว่า มันไม่ใช่ไฟจริงๆ แต่มันคือดอกไม้ที่ล้อมรอบด้วยเปลวเพลิง

"นี่...คือ เปลวเพลิงอมตะมังกรแดง หรือ?"

หลินเสวียนรู้สึกตกใจ นี่มันสมบัติล้ำค่า? ไม่แปลกใจเลยที่มันสามารถดึงดูดเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์มาสู้กันที่นี่

ทุกคนรู้ว่า หลังจากขอบเขตสร้างรากฐานแล้ว ก็จะเป็นขอบเขตหมุนเวียนปราณที่ถูกกล่าวถึง

สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป อาจจะไม่มีทางเข้าถึงขอบเขตหมุนเวียนปราณในชีวิตของพวกเขา แต่สำหรับพวกอัจฉริยะรุ่นเยาว์เหล่านี้ ขอบเขตหมุนเวียนปราณแทบจะอยู่ในกำมือพวกเขาแล้ว

อย่างไรก็ตาม ต้องรู้ไว้ว่าถึงแม้ว่ามันจะอยู่แค่เอื้อม แต่พวกเขาก็ไม่กล้าพลิกผันทะลวงเข้าไปง่ายๆ ถ้าพวกเขายังไม่มีความมั่นใจ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเหมือนหลินเสวียนที่สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตหมุนเวียนปราณได้ง่ายๆ

หากพวกเขาล้มเหลวในการทะลวงขอบเขต ก็จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตของพวกเขา ดังนั้นอัจฉริยะส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะระงับการฝึกฝนของตนเอง และหาสมบัติวิเศษที่ดีกว่าเพื่อช่วยในการบรรลุขอบเขตหมุนเวียนปราณ