212.การคืนชีพของกึ่งจักรพรรดิแมลง

"โอ้? จักรพรรดิแมลงถูกพาตัวไปแล้วอย่างนั้นหรือ? หรือว่า..."

หลินเสวียนกวาดตามองไปรอบ ๆ และจ้องมองพื้นดินที่ถูกย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงสด เขารู้ได้ทันทีว่าที่นี่เคยเกิดสงครามอันน่าสะพรึงกลัว

บนพื้นดิน นอกจากสีแดงเข้มแล้วยังมีแสงสีทองเรืองรองนั่นเป็นเพราะว่าแหล่งที่มาของโลหิตนี้ไม่ใช่สิ่งธรรมดา

แม้มันจะถูกปล่อยออกจากร่างไปแล้ว แต่พลังอันมหาศาลยังคงแผ่กระจายออกมา

เมื่อมองไปในระยะไกล เขาเห็นซากศพของอสูรปีศาจกระจัดกระจายเต็มไปหมด บางตัวยังมีลักษณะคล้ายซากศพแห้งเหี่ยว ราวกับถูกดูดกลืนพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น

ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งนี้ต้องเป็นฝีมือของเหล่าผู้แข็งแกร่ง ที่ใช้แก่นพลังของอสูรเหล่านี้เพื่อเติมเต็มพลังของตนเองในระหว่างการต่อสู้

หลินเสวียนค่อย ๆ ก้าวเดินต่อไป ระหว่างทางร่องรอยของการต่อสู้ก็ปรากฏให้เห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ

พื้นดินแตกร้าว ศพกระจัดกระจายไปทั่ว และในระยะไกลภูเขาห้าสีที่เคยตั้งตระหง่าน บัดนี้เหลือเพียงครึ่งเดียว ราวกับถูกตัดขาดด้วยดาบเพียงครั้งเดียว

รอบ ๆ ภูเขาห้าสีสามารถมองเห็นซากของค่ายกลที่ถูกทำลายและสมบัติวิเศษที่แหลกสลายได้อย่างชัดเจน

"สถานที่ดีจริง!" หลินเสวียนพึมพำขึ้น

ใจกลางของภูเขาห้าสีมีอาคารหยกจำนวนมาก สามารถมองเห็นได้ว่าภายในต่าง ๆ ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์

อย่างไรก็ตาม ค่ายกลป้องกันของแต่ละหลังถูกทำลายจนหมดสิ้น และภายในกลับว่างเปล่า

หลินเสวียนค่อย ๆ เดินเข้าไปในกลุ่มอาคารก่อนจะเปิดใช้งานเนตรหยินหยางของเขา ไม่นานนัก เขาก็พึมพำอย่างสงสัย

"นั่นอะไร? แผ่นศิลาขนาดเล็ก? หืม? มีตัวอักษรสลักอยู่?"

หลินเสวียนพบแผ่นศิลาขนาดฝ่ามือจำนวนมาก ซึ่งสลักอักขระแห่งมหาเต๋าโบราณเอาไว้

"มีทั้งหมด 99 แผ่น และสามารถรวมเป็นหนึ่งเดียวได้…หรือว่าแผ่นศิลานี้จะมีความหมายพิเศษอะไรบางอย่าง?"

เขานับจำนวนและขมวดคิ้ว ขณะที่ครุ่นคิดอยู่

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นแนวเทือกเขาหรืออาคารต่าง ๆ ล้วนมีแสงดำเรืองรองอยู่ แม้ว่าจะถูกทำลายจากการต่อสู้ของเหล่าอัจฉริยะ แต่ก็ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ

ไม่ต้องพูดถึงว่าที่แห่งนี้ได้ผ่านกาลเวลามานับไม่ถ้วน มันย่อมไม่ใช่สถานที่ธรรมดาแน่นอน

ทันใดนั้น หลินเสวียนหันศีรษะไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดเนตรหยินหยางของเขาแล้วตะโกนลั่น

"ออกมา!"

ในระยะไกล กลุ่มผู้ฝึกตนหลายคนตัวสั่นสะท้านขึ้นทันที พวกเขาเผยสีหน้าตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อว่าถูกค้นพบจากระยะไกลขนาดนี้!

"อย่าได้โกรธเลยนายน้อย เรามิได้มีเจตนาร้าย พวกเราเพียงแค่รอให้ท่านจากไปแล้วค่อยเข้ามาเก็บของเท่านั้น โปรดอย่าถือโทษ!"

เหล่าผู้ฝึกตนเดินออกมาจากที่ซ่อนก่อนจะโค้งคำนับหลินเสวียนด้วยความเคารพ

พวกเขารู้ดีว่าคนตรงหน้าต้องไม่ใช่บุคคลธรรมดาแน่

แต่แล้ว พวกเขากลับต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม เพราะเมื่อครู่พวกเขามองเห็นเพียงเงาราง ๆ เท่านั้น

ตอนนี้เมื่อมองดูชัด ๆ คนที่พวกเขาหวาดกลัวกลับเป็นเพียงเด็กที่ดูแล้วไม่น่าจะเกินสามหรือสี่ขวบ! ช่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ!

อย่างไรก็ตาม เหล่าผู้ฝึกตนเหล่านี้ล้วนมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง พวกเขาจึงไม่กล้าดูถูกอีกฝ่ายเพียงเพราะเขาเป็นเด็ก สีหน้าของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความเคารพ

ความฉลาดของพวกเขาช่วยรักษาชีวิตเอาไว้

"นายน้อยอย่าได้โกรธ พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ขอโทษที่รบกวน!"

เหล่าผู้ฝึกตนเหล่านี้ล้วนมีพลังไม่ธรรมดา แต่พวกเขาก็ไม่อาจเทียบได้เลยกับเหล่าอัจฉริยะที่เคยต่อสู้กันที่นี่

ต้องรู้ว่า การต่อสู้เมื่อครู่นี้ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ พวกเขาทำได้เพียงแค่ซ่อนตัวอยู่ห่างไกลและไม่กล้าเข้าไปใกล้เลย

หากไม่ใช่เพราะอัจฉริยะเหล่านั้นจากไปแล้ว พวกเขาก็ยังไม่กล้าเข้าไปแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าพวกเขามีท่าทีเคารพ หลินเสวียนจึงไม่ทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้น เขาเพียงแค่ถามอย่างช้า ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่

สีหน้าของพวกเขาดูแปลกประหลาดเป็นพิเศษ เพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กเท่านั้น การถูกเด็กตั้งคำถามเช่นนี้ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อย

แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง สัญชาตญาณที่พวกเขาฝึกฝนมาก็ทำให้พวกเขาไม่กล้าประมาท

"จักรพรรดิแมลงปรากฏตัวแล้ว!" พวกเขาตอบตามความจริง

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลินเสวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย นี่มันเป็นไปตามที่เขาคิดไว้จริง ๆ

"อันที่จริง จะเรียกว่าจักรพรรดิแมลงก็คงไม่ถูกต้อง หากพูดให้ถูกต้อง มันควรจะเป็นเพียง ‘กึ่งจักรพรรดิแมลง’ เท่านั้น หากได้รับการเลี้ยงดูที่เหมาะสม มันก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิแมลงได้!" หนึ่งในพวกเขาอธิบายเพิ่มเติม

เมื่อฟังจนจบ หลินเสวียนก็เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด

เมื่อการต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดนี้ ทุกคนพบว่ามีเก้าเขตแดนแยกจากกัน

ในแต่ละเขตแดนมีศิลาจารึกสิบเอ็ดแท่น โดยแต่ละแท่นบันทึกข้อมูลของ ‘ราชาแมลง’ หนึ่งตัว

แต่ในบรรดาราชาแมลงสิบเอ็ดตัวนี้ มีเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่อยู่รอด!

"นั่นหมายความว่าที่นี่มีราชาแมลงทั้งหมด 99 ตัว ถูกแบ่งออกเป็นเก้าเขตแดน และในแต่ละเขตมีเพียงราชาแมลงตัวเดียวที่รอดชีวิต…ไม่ใช่ว่านั่นหมายถึง ที่นี่มีสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับจักรพรรดิแมลงถึงเก้าตัวงั้นหรือ!?"

หลินเสวียนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

เหล่าผู้ฝึกตนพยักหน้าด้วยสีหน้าขมขื่น

ความจริงแล้วมันเป็นเช่นนั้น ทุกเขตแดนทั้งเก้าได้มี ‘กึ่งจักรพรรดิแมลง’ ฟื้นคืนชีพขึ้นมา และในขณะที่มันฟื้นตัว ก็เกิดคลื่นปราณโลหิตมหาศาล

สิ่งนี้ดึงดูดให้ผู้คนจำนวนมากเข้ามาแย่งชิงกันอย่างดุเดือด

สุดท้าย มีผู้หนึ่งกลับมาจากส่วนลึกที่สุดของซากโบราณ และได้นำข่าวสำคัญกลับมา ทำให้ทุกคนเข้าใจสถานการณ์

แท้จริงแล้ว อดีตยอดฝีมือจากยุคโบราณผู้หนึ่งได้ทำการบ่มเพาะราชาแมลงจำนวน 99 ตัวด้วยตัวเอง พูดได้ว่าราชาแมลงเหล่านี้คือแก่นแท้ของแดนแมลงแห่งนี้

ในที่สุด ยอดฝีมือผู้นั้นได้แบ่งพวกมันออกเป็นเก้าเขตแดน และปล่อยให้พวกมันต่อสู้และกลืนกินกันเอง จนก่อกำเนิด ‘กึ่งจักรพรรดิแมลงแมลง’ ทั้งเก้าตัว แผนการสุดท้ายของยอดฝีมือผู้นี้ คือการหลอมรวมกึ่งจักรพรรดิแมลงทั้งเก้าเข้าด้วยกัน เพื่อบ่มเพาะจักรพรรดิแมลงที่แท้จริง

แต่อนิจจา ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามแผน…

ก่อนที่ก้าวสุดท้ายจะถูกดำเนินการ คนผู้นั้นกลับล้มเหลวในการเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและใกล้จะสิ้นใจ

ก่อนจะสิ้นชีพ เขาได้ทำการผนึกแดนแมลงแห่งนี้โดยสมบูรณ์ แต่เขาไม่มีเวลาได้ดำเนินแผนสุดท้ายให้เสร็จสิ้น…

เห็นได้ชัดว่า ความสำคัญของกึ่งจักรพพรดิแมลงเหล่านี้ไม่อาจสงสัยได้เลย อดีตยอดฝีมือผู้นี้แม้แต่เวลาจะทิ้งมรดกของตนยังไม่มี แต่กลับเลือกที่จะปกป้องกึ่งจักรพรรดิแมลงเหล่านี้เป็นอย่างดี

พูดได้ว่านี่เป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของคนผู้นี้ เขาหวังว่ากึ่งจักรพรรดิแมลงเหล่านี้จะถูกส่งต่อไปยังคนรุ่นหลัง

"ในตอนนั้น พวกเราอยู่ไกลมากและไม่กล้าเข้าไปใกล้ แต่ก็ได้เห็นแมลงเหล่านั้น แทบทั้งหมดอยู่ในช่วงตัวอ่อน บางตัวยังเป็นเพียงรังไหมด้วยซ้ำ แต่ข้ากล้าพูดได้เลยว่า แต่ละตัวล้วนมีศักยภาพที่จะกลายเป็นจักรพรรดิแมลงได้!" ผู้ฝึกตนคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอิจฉา

"ขุมอำนาจจากอาณาจักรศิลาได้รับไปหนึ่งตัว และราชวงศ์เซียนสวรรค์จากอาณาเขตเหนือครามก็ได้รับไปอีกหนึ่งตัว" อีกคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างช้า ๆ

ทุกครั้งที่กล่าวถึงชื่อ ผู้ที่ถูกเอ่ยถึงล้วนเป็นบุคคลระดับสูงแทบทั้งสิ้น…

แทบทุกตัวของ ‘กึ่งจักรพรรดิแมลง’ ต่างถูกผู้ยิ่งใหญ่ครอบครอง และขุมอำนาจที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็ย่อมไม่อาจมองข้ามได้!