131.การขอยืมสมบัติ ความทุกข์ของหลายตระกูล!

"พี่ชาย วันนี้ท่านได้ช่วยเหลือพวกเราอย่างมาก ตระกูลหลินของเราจะจดจำบุญคุณนี้ไว้ ต้องขออภัยอย่างยิ่งสำหรับเรื่องก่อนหน้านี้" ศิษย์ตระกูลหลินคนหนึ่งกล่าวขณะดื่มชา พร้อมกับมีคนส่งสมบัติที่เขาต้องการมาให้ สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความกระดากใจ

"ไม่ๆ ได้ช่วยเหลือตระกูลหลินถือเป็นวาสนาของพวกเรา! ราชวงศ์เซียนสวรรค์นั้นช่างอำมหิตนัก หากพวกเรามีความสามารถมากกว่านี้ คงได้ออกไปร่วมสู้ด้วยแล้ว!" ผู้นำตระกูลเซินกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าสลด ราวกับโทษตัวเองที่ไม่มีพลังพอ

"พี่ชาย! แค่ท่านมีน้ำใจเช่นนี้ก็น่าชื่นชมแล้ว! ข้าขอรับ 'ศิลาอัสนีวายุสวรรค์' อายุหมื่นปีนี้ไปละกัน!"

"เดินทางดี ข้าไม่ส่งแล้ว!" ผู้นำตระกูลเซินหัวเราะ ทว่าภายในใจกลับเจ็บปวดราวกับเลือดไหล

'บัดซบ! ตระกูลหลินของพวกเจ้าจะไปต่อต้านราชวงศ์เซียนสวรรค์ ก็เป็นเรื่องของพวกเจ้า แล้วเหตุใดต้องมายุ่งกับคลังสมบัติของพวกเราด้วย?!'

ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ตระกูลหลินก็ส่งคนไปขอยืมสมบัติจากตระกูลต่างๆ มากมาย

แม้ว่าทุกคนจะรู้ว่าการตั้งค่ายกลในช่วงเวลานี้แทบไม่มีประโยชน์ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมให้ยืม

จำนวนสมบัติล้ำค่าที่ถูกใช้ไปกับค่ายกลขนาดใหญ่นี้ ทำให้หลินเสวียนถึงกับตื่นตระหนก

ต้องบอกเลยว่าสิ่งนี้สมกับเป็นค่ายกลที่สืบทอดมาจาก 'ยุคแรกเริ่ม' ในตำนานจริงๆ ต่อให้เป็นเพียงส่วนเสี้ยวของมัน ก็น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

สมบัติล้ำค่าที่ตระกูลหลินสะสมมาหลายหมื่นปี กลับแทบไม่เพียงพอสำหรับค่ายกลนี้!

เพื่อให้สามารถเปิดใช้งานค่ายกลนี้ได้ ผู้ฝึกตนทุกคนในตระกูลหลินต้องถูกส่งออกไปค้นหาสมบัติล้ำค่าตามธรรมชาติ ตราบใดที่พวกเขาไม่มีภารกิจสำคัญต้องทำ

คราวนี้ไม่ใช่แค่ตระกูลหลินที่รู้สึกเจ็บปวด ตระกูลและกองกำลังอื่นๆ ในอาณาจักรฉีซานก็รู้สึกขมขื่นเช่นกัน จนถึงขั้นอยากจะสาปแช่ง

"บัดซบ!! ตระกูลหลินเป็นอะไรไป? สมองพวกเขามีน้ำเข้าหรือไง?! ศัตรูกำลังจะมาถึงแล้วนะ การตั้งค่ายกลตอนนี้มันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด เข้าใจไหม!?"

"ข้าอดรู้สึกไม่ได้เลยว่าค่ายกลนี้จะมีประโยชน์อะไร!"

"พวกเขาแค่ทำไปเพื่อปลอบใจตัวเอง ข้าไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะมีค่ายกลอะไรที่สามารถหยุดกองทัพนับล้านและทหารองครักษ์ขนนกทมิฬอีกเป็นหมื่นได้!"

เมื่อเหล่าตระกูลและกองกำลังต่างๆ ในอาณาจักรฉีซานเห็นสมบัติล้ำค่าของตนไหลออกไปอย่างกับน้ำ พวกเขาก็แทบจะกระโดดด้วยความร้อนใจ ทว่าต้องกัดฟันทนต่อไป

ไม่ใช่เพียงเพราะตระกูลหลินแข็งแกร่งมากในตอนนี้ และมีผู้ฝึกตนระดับจิตวิญญาณอย่างบรรพชนหลิน แต่ยังเป็นเพราะตระกูลหลินอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างความเป็นและความตาย พวกเขากลัวว่าหากไม่ให้สมบัติเหล่านี้ ตระกูลหลินอาจหันมาเล่นงานพวกเขาแทน ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น พวกเขาคงถึงจุดจบอย่างแท้จริง

และเมื่อพวกเขาได้รู้ว่าค่ายกลนี้ถูกจัดวางโดยเด็กน้อย หลินเสวียน พวกเขาก็แทบอยากจะร้องไห้!

"อะไรนะ!? เด็กคนนั้นอายุแค่ครึ่งปีเอง! แล้วจะมาวางค่ายกลได้ยังไง!? ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องใช้สมบัติล้ำค่ามากมายขนาดนี้อีก!"

"เป็นอัจฉริยะแล้วอย่างไร!? กองทัพของราชวงศ์เซียนสวรรค์ยกมาเต็มกำลัง ทั้งทหารและยอดฝีมือมหาศาล ค่ายกลเดียวจะไปทำอะไรได้!?"

ในขณะเดียวกัน หลายๆ ตระกูลก็เริ่มสงสัย

"เดี๋ยวนะ… ไม่ใช่ว่าตอนนั้นเด็กคนนั้นถูกราชวงศ์เซียนสวรรค์นำไปสังเวยแล้วหรอกหรือ? แล้วทำไมเขายังมีชีวิตอยู่ล่ะ?"

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่บางตระกูลในอาณาจักรและเมืองอื่น ๆ ของอาเขตเหนือครามได้รับรู้ถึงสถานการณ์นี้ พวกเขาก็แอบเย้ยหยันและหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

ค่ายกลอะไรกันที่สามารถจัดตั้งขึ้นได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ แถมยังจะหยุดยั้งกองทัพของราชวงศ์เซียนสวรรค์ได้? ช่างเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ โดยแท้!

แต่ตรงกันข้ามกับคนเหล่านั้น บางตระกูลที่เคยถูกบีบบังคับให้สังเวยลูกหลานและอัจฉริยะของตน และถูกราชวงศ์เซียนสวรรค์โจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเขายอมจ่ายราคามหาศาลเพื่อส่งสมบัติล้ำค่ามีประโยชน์ไปให้ตระกูลหลินอย่างลับ ๆ ผ่านช่องทางต่าง ๆ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่กล้าลุกขึ้นต่อต้านราชวงศ์เซียนสวรรค์โดยตรง แต่ความแค้นที่สุมอยู่ในใจพวกเขานั้นยากจะระงับได้ พวกเขาทำได้เพียงช่วยเหลือตระกูลหลินด้วยวิธีนี้ เพื่อสนับสนุนการต่อต้านราชวงศ์เซียนสวรรค์

เมื่อเหล่าคนในตระกูลหลินรับรู้ถึงสิ่งที่ตระกูลเหล่านี้ทำ พวกเขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

ทว่าหลังจากที่กองทัพของราชวงศ์เซียนสวรรค์ได้ยินถึงการกระทำของตระกูลหลิน พวกเขาก็หัวเราะเยาะออกมาในทันที

ตั้งค่ายกลงั้นหรือ? คิดจะรับมือกับกองทัพของพวกเขาที่มีเป็นล้านนาย? น่าขันสิ้นดี!

องครักษ์ขนนกทมิฬของพวกเขาคือยอดนักฆ่าผู้ชำนาญการสังหารโดยเฉพาะ และยังเป็นกองทัพที่ผ่านสนามรบมาแล้วทั่วทุกทิศ สมาชิกทุกคนล้วนมีพลังที่ไม่ธรรมดา!

ยังไม่นับกองทัพหลักที่มีจำนวนถึงหนึ่งล้านนาย และยอดฝีมือระดับตำหนักม่วงอีกนับร้อยที่สวมอาภรณ์ทองขาว!

ยิ่งไปกว่านั้น ราชวงศ์เซียนสวรรค์ไม่ได้ประมาทตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย พวกเขารู้ดีว่าบรรพชนหลินได้ก้าวสู่ระดับจิตวิญญาณแล้ว ดังนั้น ราชวงศ์เซียนสวรรค์จึงส่งผู้ฝึกตนระดับจิตวิญญาณมาเป็นแม่ทัพโดยเฉพาะ พวกเขาต้องนำเตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาตสวรรค์กลับคืนมาให้ได้!

ค่ายกลเพียงหนึ่งเดียวจะหยุดยั้งกองทัพอันน่าสะพรึงกลัวนี้ได้อย่างไรกัน?

พูดตามตรง สำหรับการจัดการกับตระกูลหลินครั้งนี้ ราชวงศ์เซียนสวรรค์ให้ความสำคัญอย่างมาก

พวกเขาส่งองครักษ์ขนนกทมิฬมานับหมื่น ยอดฝีมือระดับตำหนักม่วงกว่าร้อยคน ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำอีกสิบคน และยังมียอดฝีมือระดับจิตวิญญาณอีก!

ด้วยขุมกำลังเช่นนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะโจมตีฝ่ายใดในอาณาเขตเหนือครามก็นับว่าเป็นชัยชนะที่แน่นอน!

แต่ถึงแม้ว่ากองทัพของพวกเขาจะทรงพลังแค่ไหน ก็ยังมีปัญหาหนึ่งที่ต้องเผชิญ นั่นก็คือระยะทาง

เพราะราชวงศ์เซียนสวรรค์ตั้งอยู่ในอาณาจักรเซียเต๋าขณะที่ตระกูลหลินอยู่ในอาณาจักรฉีซาน ระยะทางระหว่างทั้งสองฝ่ายไม่ต่ำกว่าล้านลี้ การเดินทางของกองทัพขนาดใหญ่นี้ย่อมต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล

ดังนั้น เพื่อแก้ไขปัญหานี้ ราชวงศ์เซียนสวรรค์จึงใช้ศิลาวิญญาณนับไม่ถ้วนในการกระตุ้นสมบัติล้ำค่าทางมิติที่ตกทอดมาตั้งแต่ยุคโบราณ เพื่อเร่งการเดินทางและข้ามระยะทางกว่าล้านลี้ไปอย่างรวดเร็ว!

ผ่านสมบัติล้ำค่าทางมิติที่เปรียบเสมือนประตูสู่โลก กองทัพของราชวงศ์เซียนเหินใช้เวลาเพียงสามถึงสี่วันก็จะไปถึงอำเภอฉีซาน

"พูดตามตรง ข้ายังรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่หลินเสวียนสามารถกลับไปถึงอาณาจักรฉีซานได้อย่างปลอดภัย ในกรณีนี้ ข้ากลัวว่าเตาหลอมคงจะอยู่ในมือของตระกูลหลินจริง ๆ!" ผู้ฝึกตนระดับจิตวิญญาณของราชวงศ์เซียนสวรรค์กล่าวอย่างเฉยเมย

"เราไม่จำเป็นต้องคิดมาก มันก็เป็นแค่ข่าวลือเท่านั้น เดินหน้าต่อไปเถอะ"

ขณะเดียวกัน ทุกคนในตระกูลหลินยังคงยุ่งอยู่กับการจัดตั้งค่ายกล

แม้ว่าศิษย์ตระกูลหลินหลายคนจะไม่เชื่อมั่นในประสิทธิภาพของค่ายกลนี้ แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่จะรับมือกับกองทัพของราชวงศ์เซียนสวรรค์ ทำได้เพียงพยายามอย่างสุดความสามารถ และแกะสลักลวดลายค่ายกลนี้ให้เสร็จสมบูรณ์เท่านั้น