122.ตระกูลหลินเดือดดาล!
122.ตระกูลหลินเดือดดาล!
ไม่นานนัก บรรพชนหลินก็ได้รับทราบข่าวนี้
ด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น ถ้ำที่บรรพชนหลินใช้ปิดด่านบำเพ็ญเพียรพังทลายกลายเป็นเศษซาก วังวนความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นเหนือเมืองต้าเยียน ลมเมฆปั่นป่วน สายฟ้าฟาดกระจายไปทั่ว ตำแหน่งของวังวนนี้อยู่เหนือตระกูลหลิน มันขยายตัวรวดเร็วตามกระแสลม และสุดท้ายก่อตัวเป็นพายุที่น่าหวาดหวั่นถึงขีดสุด!
“เกิดอะไรขึ้น? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“หรือว่า บุตรศักสิทธิ์ของตระกูลหลินจะทะลวงพลังขึ้นอีกขั้น? แต่ปรากฏการณ์ครั้งนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
...
เนื่องจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่จะจินตนาการ เหล่าผู้ฝึกตนในเมืองต้าเยียนต่างตกตะลึง พลังอันรุนแรงนี้ปรากฏขึ้นโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือนล่วงหน้า
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เพียงสะบัดแขนเสื้อ ปรากฏการณ์ที่ดูราวกับจะทำลายโลกก็พลันบังเกิดขึ้น!
วังวนสีดำยังคงขยายตัว มันเชื่อมโยงระหว่างสวรรค์และยมโลก!
กลิ่นอายของร่างในวังวนดำกว้างใหญ่ดุจขุนเขาและมหาสมุทร ราวกับสามารถสยบทุกสรรพสิ่งและกวาดล้างโลกหล้า!
ปราณวิญญาณพลุ่งพล่านราวกับน้ำทะเลเดือดพล่าน พุ่งขึ้นสู่ท้องนภา เสียงคำรามดังกึกก้องจนทำให้เหล่าผู้ฝึกตนในเมืองต้าเยียนถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง วิญญาณปั่นป่วนจนแทบเสียสติ!
ท้ายที่สุด เสียงอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังก้องออกมาจากวังวนสีดำ ทุกคนสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ตื่นตกใจและโทสะอันรุนแรง!
“ราชวงศ์เซียน! พวกเจ้ากล้าดียังไง!”
ภายในวังวนอันน่าสะพรึงกลัวที่เชื่อมโยงระหว่างฟ้าดิน บรรพชนหลินได้กระตุ้นค่ายกลโบราณขึ้นโดยตรง
ในชั่วพริบตา ค่ายกลโบราณนี้ได้เชื่อมต่อไปถึงราชวงศ์เซียน!
“หลินชิงเทียน!”
ก่อนที่บรรพชนหลินจะทันได้กล่าวสิ่งใด หญิงสาวชุดแดงอันงดงามปรากฏขึ้นจากราชวงศ์เซียน บนบ่าของนางมีขนนกดำปกคลุม สายตาเย็นเยียบแฝงด้วยจิตสังหาร แม้ว่ากลิ่นอายรอบตัวนางจะดูอ่อนแอลงไปบ้าง แต่กระแสเสียงของนางกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา
“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงกระตุ้นค่ายกลนี้?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลหลินของเจ้าทำเรื่องอันใดไว้?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงชุดแดง บรรพชนหลินถึงกับโกรธจนร่างสั่น ราชวงศ์เซียนเป็นฝ่ายวางกับดัก วางแผนใช้บุตรศักสิทธิ์ของตระกูลหลินเป็นเครื่องสังเวยให้กับ "เตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาตสวรรค์" เขายังไม่ได้กล่าวโทษพวกมัน แต่พวกมันกลับบิดเบือนความจริง กล้าถึงขั้นตั้งคำถามต่อหน้าเขาอย่างอวดดี!
“เสวียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?” บรรพชนหลินกำหมัดแน่น โทสะพุ่งพล่าน เสียงของเขาสั่นสะท้านด้วยความเกรี้ยวกราด
“เพราะเจ้าเด็กนั้นของตระกูลหลินของเจ้า องค์ชายของพวกเราได้สิ้นชีพแล้ว! เจ้าไม่คิดว่าควรให้คำอธิบายพวกเราหรือ?” หญิงชุดแดงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา จิตสังหารพวยพุ่งออกมาจากดวงตาของนาง
แม้ว่าภายนอกหญิงชุดแดงแห่งราชวงศ์เซียนจะดูราวกับอายุยี่สิบต้นๆ แต่แท้จริงแล้ว นางเป็นยอดฝีมือจากยุคโบราณที่มีอายุยืนยาวมานับพันปี สายตาของนางเย็นเยียบและทรงอำนาจ นางจ้องมองไปยังบรรพชนหลิน ร่างของนางพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับสายฟ้าสองสายที่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น
ทันใดนั้น แสงเจิดจ้าสาดประกายขึ้น กระบี่จำนวนมากปรากฏขึ้นภายในค่ายกลและพุ่งเข้าใส่บรรพชนหลินอย่างดุเดือด!
สตรีชุดแดงแห่งราชวงศ์เซียนถึงกับใช้ค่ายกลข้ามระยะทางนับล้านลี้เพื่อโจมตีบรรพชนหลิน!
บรรพชนหลินยื่นมือขวาออกไปตรงๆ ฝ่ามือของเขาสัมผัสกับกระบี่จนเกิดเสียงกระทบโลหะดัง เคร้ง! เขาคว้ากระบี่ไว้แน่นก่อนจะบดขยี้มันจนแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างง่ายดาย!
“แค่ระดับครึ่งก้าวจิตวิญญาณ ยังกล้าทำตัวโอหังถึงเพียงนี้?” น้ำเสียงของบรรพชนหลินเย็นเยียบ สายตาของเขาแฝงไปด้วยโทสะที่แทบเผาผลาญทุกสิ่ง กำปั้นที่กำแน่นของเขาส่งเสียงลั่นดัง กร๊อบแกร๊บ
ทว่า สตรีชุดแดงกลับหยิ่งผยองเป็นอย่างยิ่ง นางอยู่เพียงระดับครึ่งก้าวจิตวิญญาณ แต่กลับไม่เกรงกลัวบรรพชนหลินที่อยู่ในระดับจิตวิญญาณเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความดุร้ายก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีอย่างไม่ลังเล!
พฤติกรรมเช่นนี้ทำให้บรรพชนหลินไม่อาจอดกลั้นโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจได้ วังวนสีดำเหนือฟากฟ้าของเมืองต้าเยียนพลันปั่นป่วนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าบรรพชนหลินกำลังจะระเบิดโทสะออกมาเต็มที่แล้ว! แต่เพื่อหลินเสวียน เขาฝืนระงับความโกรธในใจเอาไว้
“เจ้าถูกหลินฮ่าวกับเสวียนอวี่ทำร้ายอย่างนั้นหรือ? แล้วเสวียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?” เสียงของบรรพชนหลินต่ำลึกเย็นชา ราวกับถูกหล่อหลอมจากน้ำแข็ง สายตาของเขาก็คมกริบไม่แพ้กัน
“ไอ้พวกไร้ค่าอย่างหลินฮ่าวกับเสวียนอวี่ยังมีชีวิตรอดกลับไปได้งั้นรึ? ดูท่าแล้วเจ้าคงรู้เรื่องทั้งหมดแล้วสินะ!” สตรีชุดแดงแค่นเสียงเย็นชา ดวงตาของนางฉายแววเย็นยะเยือก ขัดแย้งกับใบหน้าที่งดงามราวเทพธิดาของนางอย่างสิ้นเชิง
“ดี! ดี! ดี!” ได้ยินคำพูดของสตรีชุดแดง บรรพชนหลินโกรธจัดจนเอ่ยคำว่า ดี ถึงสามครั้งติดกัน
พวกของราชวงศ์เซียนคิดจะใช้บุตรศักสิทธิ์ของตระกูลหลินเป็นเครื่องสังเวย นี่ก็ไร้ยางอายมากพออยู่แล้ว แต่สตรีผู้นี้กลับยังกล้าทำตัวมั่นอกมั่นใจเช่นนี้ นางไร้ยางอายถึงขั้นที่ไม่อาจจินตนาการได้เลยจริงๆ!
“อย่ามาอาละวาดที่นี่! รีบคืน เตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาตสวรรค์ ของราชวงศ์เซียนมาเสีย อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้เรื่อง เจ้าต้องเป็นคนขโมยไปอย่างลับๆ แน่!”
ทันใดนั้นเอง ชายชราผมขาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขายืนขวางอยู่หน้าค่ายกล มุมปากยังมีร่องรอยโลหิต สีหน้าของเขาเย็นเยียบและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คืน เตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาตสวรรค์ มาซะ แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดี หากไม่คืน ก็จงรอให้ตระกูลหลินถูกกวาดล้างให้สิ้นซาก เมืองต้าเยียนจะเต็มไปด้วยซากศพ!”
หลังจากพูดจบ ชายชราผมขาวก็มองบรรพชนหลินเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“ต่อให้พวกมันคืน เตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาตสวรรค์ มา เราก็ต้องฆ่าพวกมันให้หมดอยู่ดี! แค่พวกบ้านนอกจากโลกภายนอก ยังกล้าลบหลู่ราชวงศ์เซียนของพวกเรา!” สตรีชุดแดงแค่นเสียงเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลนและเย้ยหยัน
“ข้าถามว่า เสวียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหน!!”
แม้ว่าคนพวกนี้จะยั่วยุเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และบรรพชนหลินก็โกรธจนแทบระเบิด แต่เขายังฝืนระงับโทสะในใจไว้ และตะคอกถามเสียงต่ำ
“เจ้ามาถามข้า? ข้าต่างหากที่ต้องถามเจ้าว่า เตาหลอมเก้าทมิฬพิฆาตสวรรค์ ของราชวงศ์เราอยู่ที่ไหนกันแน่! ในภารกิจครั้งนี้ ราชวงศ์ของเราต้องสูญเสียองค์ชายไปโดยตรง พวกเจ้าต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ให้ได้! อย่าคิดลองดีเป็นครั้งสุดท้าย มิเช่นนั้นพวกเจ้าจะต้องชดใช้ในสิ่งที่รับไม่ไหวแน่!” ในค่ายกล ชายชราผมขาวกล่าวประณามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ขณะนั้นเอง เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหลินจำนวนมากก็บินออกมาจากด้านล่าง พวกเขาได้เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ายกล และต่างเดือดดาลจนร่างสั่นเทา
ราชวงศ์เซียนช่างหยิ่งผยองและกดขี่ข่มเหงอย่างถึงที่สุด มิหนำซ้ำยังไร้ยางอายยิ่งนัก!
พวกมันไม่เพียงต้องการใช้บุตรศักสิทธิ์ของตระกูลหลินเป็นเครื่องสังเวย แต่เมื่อเรื่องถูกเปิดโปง ยังกล้าทำตัวโอหังและเต็มไปด้วยความมั่นใจเช่นนี้!