92.ความเป็นอมตะและไร้เทียมทาน เป็นความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของข้า!
92.ความเป็นอมตะและไร้เทียมทาน เป็นความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของข้า!
หยู่ตู้เฟ้ยเงยหน้าขึ้น มองด้วยแววตาจริงใจอย่างที่สุด
"สหายหลิน ข้าขอถามตรงๆ ท่านจะยอมให้บุตรศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหลินร่วมมือกับราชวงศ์เซียนเพื่อเปิดห้วงมิติของแดนลับหรือไม่?"
ดินแดนลับที่ปิดผนึกมานับล้านปี กำลังจะเปิดออกภายในสองปีนี้ ราชวงศ์เซียนมีวิธีเปิดแล้ว แต่ต้องอาศัยพลังของเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ร่วมกัน!
"ให้เสวียนเอ๋อร์ไป..."
บรรพชนหลินขมวดคิ้วแน่น กล่าวตามตรง เขาไม่ได้อยากให้หลินเสวียนออกเดินทาง
หลินเสวียนคือความหวังของตระกูลหลิน และอาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้กำหนดชะตาของตระกูลเลยก็ว่าได้ ในศึกที่ผ่านมา หลินเสวียนได้เปลี่ยนกระแสชะตาสองครั้ง ช่วยชีวิตทุกคนในตระกูลไว้!
เสวียนอวี่ที่อยู่ข้างๆ เองก็ไม่เต็มใจ นางไม่ต้องการให้บุตรชายต้องรับภาระหนักเช่นนี้ และต้องเผชิญกับความเสี่ยงครั้งใหญ่ในวัยเยาว์
หยู่ตู้เฟ้ยที่นั่งอยู่ตรงข้าม เข้าใจความกังวลของพวกเขาเป็นอย่างดี เขาทำได้เพียงยิ้มขื่น ที่ผ่านมาก็เคยไปขอความร่วมมือจากตระกูลอื่นเช่นกัน และถูกปฏิเสธมาไม่น้อย
เขากัดฟัน ก่อนจะเอ่ยอย่างหนักแน่น "ข้าขอบอกตามตรง ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก หากสหายหลินยินดีตอบรับคำขอของข้า ข้าจะเป็นผู้คุ้มกันเสวียนเอ๋อร์ด้วยตัวเองในแดนลับ!"
"ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อเป็นหลักประกันในความปลอดภัยของเสวียนเอ๋อร์ ข้า หยู่ตู้เฟ้ย ยินดีมอบสามในสิบของวิญญาณของข้าให้แก่ท่านไว้เป็นประกัน!"
"ไม่เพียงเท่านั้น ในแดนลับที่ปิดผนึกมานับล้านปี ตระกูลหลินสามารถส่งศิษย์เข้าร่วมได้ห้าคน และยังจะได้รับส่วนแบ่งห้าเปอร์เซ็นต์จากผลประโยชน์ทั้งหมดที่ราชวงศ์เซียนได้รับจากแดนลับนี้!"
เมื่อได้ยินคำว่า 'สามในสิบของวิญญาณ' ทุกคนในห้องรับรองพิเศษของตระกูลหลินต่างตกตะลึง
สามในสิบ ของวิญญาณ หมายถึงครึ่งหนึ่งของชีวิตของผู้ฝึกตน! สำหรับยอดฝีมือระดับสูงแล้ว นี่เป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง
ต้องไม่ลืมว่า หยู่ตู้เฟ้ยคือใคร? เขาเคยเป็นอัจฉริยะของราชวงศ์เซียน หลังจากผ่านไปหมื่นปี เขาก็บรรลุระดับเก้าของขอบเขตแก่นทองคำ และอาจอยู่ห่างจากระดับจิตวิญญาณเพียงก้าวเดียว! อีกทั้งยังมีอำนาจล้นฟ้า เป็นผู้มีชื่อเสียงระดับแนวหน้าของอาณาเขตเหนือคราม!
แต่ตอนนี้ เขากลับยอมมอบสามในสิบของวิญญาณของตนให้ผู้อื่นถือครอง!
"แดนลับนั้นสำคัญถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ถึงกับต้องเดิมพันถึงเพียงนี้?" บรรพชนหลินอดถอนหายใจไม่ได้
"ข้าต้องเดิมพันด้วยชีวิตแน่นอน" หยู่ตู้เฟ้ยกล่าวอย่างเคร่งขรึม "แม้มันจะถูกคาดการณ์ว่าเป็นแดนลับที่มีอายุล้านปี แต่แท้จริงแล้ว ระยะเวลาที่มันดำรงอยู่นั้น แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในราชวงศ์เซียนก็ไม่สามารถสืบค้นได้อย่างละเอียด ล้านปีเป็นเพียงการประเมินอย่างต่ำเท่านั้น!"
"ภายในนั้นย่อมต้องมีสมบัติล้ำค่าอยู่นับไม่ถ้วน หากข้าสามารถพบของเพียงไม่กี่ชิ้น บางทีอาจช่วยลดเวลาบำเพ็ญนับพันปี และทำให้ข้าทะลวงเข้าสู่ระดับจิตวิญญาณได้!"
ขณะกล่าวถึงตรงนี้ ดวงตาของหยู่ตู้เฟ้ยก็เปล่งประกายขึ้นมา "สหายหลิน ท่านถือว่าเป็นสหายของข้า ข้าไม่มีเหตุผลจะปิดบัง นี่เป็นหนึ่งในเรื่องสำคัญอันดับต้นๆ ของราชวงศ์เซียนในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ไม่ใช่เพียงแค่ตระกูลหลินเท่านั้นที่ได้รับเชิญ แม้แต่ตระกูลใหญ่อื่นๆ ในอาณาจักรต่างๆ ก็จะถูกเชิญเช่นกัน!"
หยู่ตู้เฟ้ยเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่จากข้อมูลที่เรารวบรวมได้จนถึงตอนนี้ อัจฉริยะของตระกูลอื่นๆ ล้วนเทียบไม่ได้กับบุตรศักสิทธิ์ของพวกท่านเลย!"
"เช่นนั้น สหายหลินคิดว่าอย่างไร? ข้ามอบให้ท่านห้าสิทธิ์เข้าไปในดินแดนลับ และยังแบ่งผลประโยชน์ให้ห้าเปอร์เซ็นอีกด้วย!"
"นอกจากนี้ ข้าต้องบอกท่านว่า มีเพียงห้าสิบคนเท่านั้นที่สามารถเข้าสู่แดนลับนี้ได้ อีกทั้งยังมีข้อกำหนดว่า ผู้ที่เข้าไปต้องไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งเกินไป ที่นั่งแต่ละที่ล้วนมีค่ามหาศาล! และราชวงศ์เซียนยังยอมแบ่งผลประโยชน์ให้ถึง ห้าเปอร์เซ็นต์ ท่านลองคิดดูให้ดี"
บรรพชนหลินพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าครุ่นคิด หลินเสวียนที่อยู่ในอ้อมแขนของเสวียนอวี่ก็มองบรรพชนหลินด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
บรรพชนหลินเข้าใจความหมายของหลินเสวียนดี แต่เขาไม่ได้รีบให้คำตอบ หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ จึงกล่าวกับหยู่ตู้เฟ้ย...
"ข้ายอมรับข้อเสนอนี้ได้ แต่ราชวงศ์เซียนต้องรับประกันว่าเสวียนเอ๋อร์จะปลอดภัย! ส่วนเรื่อง สามในสิบ ของวิญญาณ หากเสวียนเอ๋อร์กลับมาอย่างปลอดภัย ข้าจะคืนให้ท่านด้วยตัวเองอย่างแน่นอน!"
"เมื่อดินแดนลับเปิดออกแล้ว เสวียนเอ๋อร์จะไม่อยู่ในรายชื่อผู้เข้าไปสำรวจ เขาจะกลับออกมาทันทีที่เปิด!"
เมื่อได้ยินคำของบรรพชนหลิน หยู่ตู้เฟ้ยก็หัวเราะเสียงดังด้วยความยินดี
"แน่นอนอยู่แล้ว! เราจะให้ทารกตัวเล็กๆ ไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร! อีกอย่าง แม้ว่าท่านจะไม่เสียดาย แต่เราก็ต้องเสียดายที่นั่งอันมีค่าเหล่านั้น!"
"ส่วนเรื่องวิญญาณ ข้าหวังว่าสหายหลินอย่าใส่ใจมากนัก"
"ข้าเข้าใจ! หากเป็นอัจฉริยะของราชวงศ์เซียน ข้าก็คงทำเช่นเดียวกัน!" หยู่ตู้เฟ้ยดีใจมาก เขาหัวเราะเสียงดัง ลุกขึ้นยืนก่อนประสานมือและกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อีกครึ่งปีข้าจะมาเยือนท่านอีกครั้ง!"
"ถึงเวลานั้น เราจะเปิดดินแดนลับพร้อมกัน และรอคอยยุคทองที่กำลังจะมาถึง!"
...
ร่างสีทองพุ่งเข้าไปในวังแห่งเต๋า ก่อนจะหายไปในแสงและหมู่เมฆมงคล วังแห่งเต๋าค่อยๆ ลอยห่างออกไปจนลับสายตา
เมื่อมองเห็นร่างนั้นจากไป บรรพชนหลินก็ถอนหายใจเบาๆ "เสวียนเอ๋อร์ ที่จริงเจ้าไม่จำเป็นต้องรับปากก็ได้ มันไม่สำคัญหรอกว่าเราจะไปหรือไม่ไป"
"บรรพชน มันจะไม่สำคัญได้อย่างไร?"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเสวียนที่อยู่ในอ้อมแขนของมารดาก็ขมวดคิ้วเล็กๆ แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะนุ่มนวลและน่ารัก แต่คำพูดของเขากลับหนักแน่นและจริงจัง
"ผู้บำเพ็ญเต๋าเช่นพวกเรามุ่งหวังชีวิตนิรันดร์และแสวงหามหาเต๋าอันยิ่งใหญ่ เพราะพวกเราต้องต่อสู้กับสวรรค์และโลก!"
"หากบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญไร้ซึ่งอุปสรรคหรืออันตราย และบรรลุความเป็นอมตะได้อย่างง่ายดาย เช่นนั้นก็เท่ากับเป็นการดูแคลนมหาเต๋า!"
หลินเสวียนกำหมัดเล็กๆ ของเขาแน่น ใบหน้าแสดงออกถึงความมุ่งมั่น
"หากข้าพบภูเขา ข้าจะผ่าแยกมัน! หากข้าพบทะเล ข้าจะถมมัน! ข้าจะไม่หวาดกลัวต่อเส้นทางข้างหน้า!"
"ผู้บำเพ็ญเต๋าเช่นพวกเรา ไม่เพียงต้องการอายุขัยที่ยืนยาว แต่ยังต้องต่อสู้เพื่อสิ่งที่เป็นของเรา!"
"หากข้าหวาดกลัวต่อทุกสิ่งที่ข้าพบเจอ เช่นนั้นข้าจะสามารถมีชีวิตเป็นอมตะนิรันดร์และไร้เทียมทานได้อย่างไร?"
"การเป็นอมตะและความไร้เทียมทานที่แท้จริง ต้องอาศัยความกล้าหาญและความมุ่งมั่นที่ไม่หวั่นไหว!"
"ด้วยเพียงหนึ่งหมัดหรือหนึ่งกระบี่ ข้าจะให้สรรพชีวิตทั้งหมดได้รู้ว่า ภายใต้เต๋าสวรรค์ยังมีสิ่งใดที่ต้องหวาดกลัวอีกหรือไม่!"
ดวงตาของ หลินเสวียน เป็นประกายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กำปั้นเล็กๆ ของเขาก็กำแน่น ขณะที่ร่างน้อยๆ แกว่งไปมาในอากาศ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และให้ความรู้สึกฮึกเหิม!
อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หลินเสวียน ก็พบว่า เหล่าผู้อาวุโส รวมถึง เสวียนอวี่ ที่อยู่รอบตัวเขา กลับมองเขาด้วยรอยยิ้ม
"ความหวาดกลัวต่อเต๋าสวรรค์? ความเป็นอมตะ? ไร้เทียมทาน? เสวียนเอ๋อร์น้อยน่ารักเสียจริง!"
หลินเป่า หัวเราะเสียงดัง ก่อนจะยื่นมือออกไปบีบจมูกของ หลินเสวียน
สีหน้าของ หลินเสวียน มืดครึ้มลงทันทีราวกับก้นหม้อ เขาปัดมือของ หลินเป่า ออกด้วยความหงุดหงิด
'ข้ากำลังพูดเรื่องจริงจังอยู่! แล้วทำไมพวกท่านถึงทำหน้าแบบนั้น? นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? ให้ความเคารพข้าสักหน่อยไม่ได้หรือ?!'