บทที่ 154: หอยเป๋าฮื้อคือบาป

"คุณแม่ครับ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?" เซียวเหยียนจ้องมองหนิงซู "เป็นไปตามคาด ซูหรั่น ใจของคุณมันอำมหิตเหมือนงูพิษจริงๆ ที่ไม่แม้แต่จะปรานีเด็กๆ"

"ทั้งหมดเป็นเพราะนังผู้หญิงคนนี้อยากจะกินหอยเป๋าฮื้อ ในที่สุด ตอนมื้อเที่ยง เด็กทั้งสองคนก็อาหารไม่ย่อยเพราะกินมากเกินไป พวกเขาเลยต้องมาโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษา" ฮูหยินเซียวจ้องมองหนิงซู

ท่านผู้เฒ่าเซียวเห็นด้วย "ต่อไปนี้ ห้ามมีหอยเป๋าฮื้อในบ้านอีก"

หนิงซู: แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน คนพวกนี้มันบ้ากันไปหมดแล้ว

เซียวเหยียนเหลือบมองไปยังหนิงซูด้วยความรังเกียจ

หนิงซูหัวเราะอย่างเย็นชา "มันไม่ใช่ว่าฉันไปบอกให้พวกเขากินเสียหน่อย หรือว่าฉันไปบังคับอ้าปากพวกเขาแล้วยัดมันลงคอพวกเขา หรือว่าฉันไปวางยาพิษในปลาหรือไง?"

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ?

"เธอยังกล้าเถียงอีกหรือ? ถ้าเธอไม่ทำให้เสี่ยวเป่าตกใจจนร้องไห้ แล้วเด็กๆ จะอาหารไม่ย่อยได้อย่างไร?" ฮูหยินเซียวแค่นเสียง

หนิงซู: ...

หัวใจของเธอรู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆ อา~~~ ทำไมคนในโลกนี้ถึงได้โง่เขลากันขนาดนี้? ตรรกะมันอยู่ที่ไหน ศีลธรรมมันอยู่ที่ไหน? ความผิดทั้งหมดถูกโยนมาให้เธอโดยไม่มีเหตุผล แต่คนพวกนี้ก็ยังคงทำราวกับว่าตนเองถูกต้องชอบธรรมนักหนา

สมองของคนพวกนี้มันเอาไว้ใช้ทำอะไรกันแน่?

หนิงซูพอจะเดาสถานการณ์ออกแล้ว เด็กๆ คงจะพยายามกินหอยเป๋าฮื้อทั้งหมดเพื่อที่เธอจะได้ไม่ได้กินหลังจากที่เธอพูดขึ้นมาว่าอยากจะกินหอยเป๋าฮื้อ

เดิมที เด็กๆ ก็อาหารไม่ย่อยง่ายอยู่แล้ว ดังนั้นเด็กพวกนี้จึงลงเอยด้วยการต้องมาโรงพยาบาล

หอยเป๋าฮื้อบริสุทธิ์โดยสิ้นเชิง และเธอก็บริสุทธิ์เช่นกัน แต่ไม่มีใครมองเห็นเจตนาที่ซุกซนและแฝงไปด้วยความมุ่งร้ายเล็กน้อยเบื้องหลังการกระทำของเด็กๆ เลย

สำหรับการกระทำที่ทำลายตนเองเช่นนี้ หนิงซูแสดงความเห็นว่า พวกเขาก่อเรื่องเอง

"ซูหรั่น ผมจะไม่อนุญาตให้คุณทำร้ายลูกๆ ของผม" เซียวเหยียนมองหนิงซูแล้วพูด "ผมจะหย่ากับคุณ"

ฝันไปเถอะ เธอตายเสียยังดีกว่าที่จะยอมหย่า