บทที่ 152: ถูกตีตราว่าร้ายกาจ

"ใช่ ผมมันหน้าไม่อาย แล้วมันผิดตรงไหนที่ผมจะทำแบบนี้กับภรรยาของผม?" เซียวเหยียนมองซูเหมิงด้วยความจริงใจในดวงตา "คุณคือภรรยาคนเดียวของผมในชาตินี้"

ซูเหมิงนิ่งไป เธอมองขึ้นไปยังเขา "คุณโกหกฉัน คุณยังมีลูกพี่ลูกน้องของฉันอยู่ไม่ใช่หรือ? จำไว้นะ เราไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย ไม่มีเลยแม้แต่น้อย! ไม่สิ นั่นมันไม่ถูกต้อง เรามีความสัมพันธ์กัน คุณคือสามีของลูกพี่ลูกน้องฉัน"

"คุณคือภรรยาคนเดียวของผม นี่จะเป็นความจริงเสมอไป ส่วนซูหรั่น ผมจะจัดการกับเธอเอง" เซียวเหยียนพูดอย่างมืดมน "ไม่ใช่แค่ซูหรั่น ผมจะจัดการกับตระกูลซูด้วย ผมจะเอาคืนพวกเขาสำหรับความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่พวกเขาทำให้คุณต้องเผชิญ และจะแก้แค้นให้พ่อตาแม่ยายของผมด้วย"

แก้มของซูเหมิงแดงระเรื่อขึ้น เธอรู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็พูดอย่างซึนเดเระ "ใครที่คุณเรียกว่าพ่อตาแม่ยายของคุณกัน? คุณจะมาเรียกพวกเขาตามใจชอบไม่ได้นะ ฉันไม่เคยคิดอยากจะแต่งงานกับคุณเลยแม้แต่น้อย"

เซียวเหยียนให้คำมั่นสัญญามากมายกับซูเหมิง และบรรยากาศก็พลันหอมหวานราวกับน้ำผึ้งในไม่ช้า อย่างไรก็ตาม ก็มีเงาเล็กๆ ในใจของเซียวเหยียนเนื่องจากอัญมณีประจำตระกูล(อวัยวะเพศชาย) ของเขา

หลังจากออกจากอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของซูเหมิงแล้ว เซียวเหยียนก็มุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันที เมื่อใดก็ตามที่เขานึกถึงเรื่องนี้ เขาก็จะนึกถึงผู้หญิงที่น่ารังเกียจคนนั้นซึ่งเป็นภรรยาในนามของเขา

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อหมอบอกว่าเขาไม่ได้พิการ จากนั้นก็ถามว่าทำไมมันถึงเจ็บปวดมากนักเวลาที่มันมีปฏิกิริยา

หมอบอกว่าเขาต้องระมัดระวังและให้เวลามันฟื้นตัว ในอีกสองเดือนข้างหน้า เขาไม่ควรจะ 'ทำกิจกรรมเข้าจังหวะ' เพื่อความรัก

ซูหรั่น... ซูหรั่น นังสารเลวคนนั้น!

ระหว่างทางกลับบ้านตระกูลเซียว เซียวเหยียนเหยียบคันเร่งอย่างแรง แต่หนิงซูก็ยังคงกลับมาถึงก่อนเขา

เมื่อหนิงซูกลับมาถึง ข้างในบ้านเงียบสงัดอย่างสิ้นเชิง ท่านผู้เฒ่าและฮูหยินเซียวต่างก็ไม่อยู่ และซูต้าเป่ากับซูเสี่ยวเป่าก็ไม่อยู่ที่นั่นเช่นกัน

หนิงซูดึงคนรับใช้คนหนึ่งมาแล้วถาม "ทุกคนไปไหนกันหมด?"

เมื่อคนรับใช้เห็นว่าเป็นคุณผู้หญิงน้อย สีหน้าที่ดูแคลนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ผมไม่ทราบครับ"

หึ ตอนนี้แม้แต่คนรับใช้ในตระกูลเซียวก็ยังกล้าแสดงท่าทีดูแคลนเธอ หนิงซูคว้าข้อศอกของคนรับใช้ไว้แน่นแล้วซักถามเขาอย่างเย็นชา "พวกเขาไปไหนกัน? ฉันกำลังถามนายอยู่นะ"

คนรับใช้ตกใจกับสีหน้าเย็นชาของหนิงซูและกำลังจะตอบเมื่อถูกขัดจังหวะด้วยเสียงคำราม

"ซูหรั่น..."

หนิงซูแคะหู เสียงนี้มันฟังดูคุ้นๆ อา เธอหันกลับไปและพบว่าเซียวเหยียนกำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ ใบหน้าของเขายังคงมีรอยฟกช้ำอยู่

เซียวเหยียนเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วแล้วตะโกน "ซูหรั่น คุณมันผู้หญิงใจร้าย! คนรับใช้ทำอะไรผิดคุณถึงได้ทารุณเขา!?"

หนิงซูแค่นเสียง เธอไม่อยากจะลืมตามองไอ้บ้าคนนี้ด้วยซ้ำ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ตอนนี้เขามาตีตราว่าเธอร้ายกาจงั้นหรือ? แล้วถ้าเธอร้ายกาจแล้วมันจะทำไม? ถ้าเธอไม่ร้ายกาจ แล้วเธอจะเป็นตัวเปรียบเทียบให้รักแท้ที่แสนวิเศษของคุณได้อย่างไร?

ดวงตาของเซียวเหยียนเต็มไปด้วยความชิงชังและความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบังขณะมองไปยังหนิงซู เมื่อใดก็ตามที่เขานึกถึงสิ่งที่หมอพูด เขาก็จะรู้สึกอยากจะฉีกหนิงซูออกเป็นชิ้นๆ

ผู้หญิงที่เขารักต้องมาทนทุกข์ทรมานเพราะผู้หญิงที่ร้ายกาจ โลภมาก และเสแสร้งคนนี้ คนแบบนี้เทียบไม่ได้แม้แต่กับเส้นผมเส้นเดียวของซูเหมิง

เมื่อคนรับใช้เห็นเซียวเหยียน เขาก็รีบพูด "คุณชายครับ คุณชายน้อยกับคุณหนูถูกพาไปโรงพยาบาลครับ ตอนนี้ท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินกำลังรออยู่ที่โรงพยาบาลครับ"