บทที่ 142: พี่สาวคนนี้กล้าฆ่าคนด้วยซ้ำ

"ซูหรั่น ทางที่ดีคุณควรจะทำตัวมีเหตุผลหน่อยและอย่าไปยุ่งกับซูเหมิงอีก ไม่อย่างนั้นผมสาบานเลยว่าจะทำให้คุณอยากตาย" สีหน้าของเซียวเหยียนเย็นชาและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ ดูเหมือนเขาอยากจะกำจัดเธอทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาก็กำลังกังวลเกี่ยวกับผลที่ตามมาบางอย่าง

หนิงซูเลิกผ้าห่มขึ้น จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังเซียวเหยียน เซียวเหยียนเพียงแค่หัวเราะอย่างเย็นชาเป็นการตอบสนอง "ซูหรั่น คุณควรจะยอมแพ้เสียเถอะ ผมไม่มีวันตกหลุมรักผู้หญิงที่ร้ายกาจและเสแสร้งอย่างคุณหรอก"

เมื่อหนิงซูเดินเข้าไปใกล้เซียวเหยียน เธอเพิ่งจะค้นพบว่าเขาสูงทีเดียว ไหล่ที่กว้างและเอวที่สอบของเขาเป็นรูปร่างสามเหลี่ยมคว่ำที่สมบูรณ์แบบ ชุดสูทที่เขาสวมใส่ช่วยเสริมใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาได้อย่างยอดเยี่ยม

เขาหล่อและมีเงินมากมาย ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังมีความสามารถอันทรงพลังที่จะทำมันได้เจ็ดครั้งในคืนเดียว สิ่งดีๆ ทั้งหมดในโลกล้วนมารวมอยู่ที่ตัวเขา เขามีทุกสิ่งที่ผู้หญิงเพ้อฝันถึง

ให้ตายสิ! หนิงซูไม่เคยเห็นใครโง่เท่านี้มาก่อน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นฝ่ายนอกใจ แต่เขากลับยังมีหน้ามาทำเป็นคนดีมีคุณธรรมอีกหรือ? หนิงซูไม่เห็นร่องรอยของความรับผิดชอบที่คนเราควรจะมีต่อครอบครัวและคู่ครองในตัวผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย เขาไม่มีสำนึกในหน้าที่ที่ผู้ชายควรจะมีเลย ตรงกันข้าม เขากลับปฏิบัติต่อภรรยาของตนเองราวกับเป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเส้นทางความรักของเขา

ในที่สุด เขาก็ยังสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้โดยไม่รู้สึกผิดงั้นหรือ? โลกของเหล่าพระเอกนางเอกนี่มันช่างเป็นสิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเรามิอาจเข้าใจได้จริงๆ

หนิงซูหัวเราะอย่างเย็นชา จากนั้นก็ยกเข่าขึ้นแล้วส่งมันไปยังช่วงล่างของเซียวเหยียน เธอใช้กำลังทั้งหมดเพราะเธอทนฟังเขาพล่ามต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ!

เซียวเหยียนไม่เคยคิดฝันเลยว่าหนิงซูจะส่งแรงกระแทกที่หนักหน่วงเช่นนี้ไปยังจุดสำคัญของเขาโดยไม่มีการพูดจาใดๆ ทั้งสิ้น เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันทีและใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็บิดเบี้ยว เขาใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้เพื่อพยุงตัวเองขณะที่ใช้มืออีกข้างกุมเป้าของตนเองไว้ เข่าของเขากดชิดกันขณะที่เขางอตัวลงด้วยความเจ็บปวดทรมาน

"คุณ..." สูดหายใจเข้าอย่างแรง เซียวเหยียนจ้องมองหนิงซูด้วยดวงตาที่แดงก่ำ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดคิดว่าผู้หญิงคนที่ปกติแล้วรักเขามากขนาดนี้จะทำกับเขาเช่นนี้ได้

มันช่างปวดไข่เสียจริงๆ ในหลายๆ ความหมาย (ผู้แปล: อาหนิงซูค่อนข้างจะสถบหยาบอยู่หลังจากนี้ผมว่าจะกลับไปใช้แบบเดิมเลยละกัน เพราะมีเรื่องการเล่นคำด้วย)

หนิงซูหัวเราะอย่างเย็นชาขณะตบไหล่ของเซียวเหยียน "เจ็บมากเลยใช่ไหม? เหมือนความเจ็บปวดมันแทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณเลยล่ะสิ? ไม่รู้สึกเหมือนกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ หรือไง? ความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึกตอนที่เสียลูกไปมันมากกว่านี้เป็นแสนเท่าเลยนะรู้ไหม ชิชะ..."

"ซูหรั่น..." เสียงของเซียวเหยียนถูกเค้นออกมาจากไรฟัน และมันก็ฟังดูมืดมนและน่ากลัวอย่างมาก เมื่อรวมกับดวงตาที่แดงก่ำของเขาแล้ว เขาก็ดูเหมือนอยากจะฉีกหนิงซูออกเป็นชิ้นๆ เขาเอื้อมมือออกมาแล้วคว้าข้อมือของหนิงซูไว้แน่นราวกับต้องการจะบดขยี้มัน

สีหน้าของหนิงซูไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ทนความเจ็บปวดจากมือของตนเอง เธอรวบรวมกำลังทั้งหมดไว้ที่มืออีกข้างแล้วตบหน้าเขา เสียงดัง 'เพียะ' ดังขึ้น ใบหน้าของเซียวเหยียนถูกตบจนหันไปด้านข้าง

หนิงซูพูดเบาๆ "ปล่อย"

ดูเหมือนเซียวเหยียนจะตกตะลึงกับการตบครั้งนี้ หลังจากนั้น ความโกรธแค้นที่ถูกกระตุ้นด้วยความรู้สึกว่าถูกหยามเกียรติก็ท่วมท้นหัวใจของเขา เขาไม่เคยถูกใครตีมาก่อน และครั้งนี้ยังโดนตบหน้าอีกด้วย

จมูกของเซียวเหยียนบานออกตามลมหายใจที่ถี่กระชั้นและโกรธเกรี้ยวขณะที่เขาหันกลับมาจ้องมองหนิงซู เขาดูราวกับต้องการจะกินเธอทั้งเป็น

สีหน้าของหนิงซูไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าจะถูกจ้องมองอย่างน่าเกรงขาม พี่สาวคนนี้กล้าฆ่าคนด้วยซ้ำ แล้วแค่การจ้องมองแบบนี้จะทำให้เธอกลัวได้อย่างไร?

"ปล่อย" หนิงซูย้ำเบาๆ

เซียวเหยียนยิ่งกำมือของหนิงซูแน่นขึ้นไปอีก หนิงซูรู้สึกเหมือนข้อมือของเธอกำลังจะหัก

"ปล่อย"

"เพียะ..." ตบหน้าอย่างแรง

"ปล่อย"

"เพียะ..." ตบหน้าอย่างแรงอีกครั้ง

"ฉันบอกว่า ปล่อย"

"เพียะ เพียะ..." ตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า