บทที่ 139 : ฆ่า!

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ออกัสตินกลับมาพร้อมกับร่างกายที่เปื้อนไปด้วยเลือด สิ่งมีชีวิตในความมืดทั้งหมดในหุบเขาถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ

มีเพียงซากศพของชนเผ่าเท่านั้นที่ยังคงสภาพสมบูรณ์

เขาเดินช้าๆไปที่ทางเข้าถ้ำและสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะถอดผ้าที่ปิดตาออก เขามองไปที่วิลเลียมที่รออยู่และยกดาบขึ้น “มาดูซิว่าเจ้าก้าวหน้าไปไกลแค่ไหน?”

วิลเลียมเหลือบมองไปที่ออกัสตินที่ยังคงฟื้นฟูพลังการต่อสู้อยู่ เขาวางมือขวาบนด้ามดาบแล้วถามด้วยเสียงทุ้มว่า “ตอนนี้เลยหรอ?”

"หุบปากไปได้ละ"

“ฆ่า!” ออกัสตินเป็นเหมือนแสงแดดที่แผดจ้า เมื่อเขาปรากฏตัวต่อหน้าวิลเลียมก็ทำให้ร้อนจนหายใจลำบาก

วิลเลียมปลดดาบออก พลังจากดาบสีน้ำเงินสายเล็กๆพุ่งไปตัดเปลวไฟออกเป็นครึ่ง จากนั้นร่างสองร่างก็เข้าปะทะกัน

ปัง

การปะทะกันครั้งนี้ก่อให้เกิดความปั่นป่วนของอากาศที่แบ่งออกเป็นสองสีชัดเจน หุบเขาเล็ก ๆ สั่นสะเทือน ใบไม้เถาวัลย์ถูกพัดหมุนวนไปตามความปั่นป่วน ขณะที่ก้อนกรวดร่วงหล่นลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน

ต่อมา

พลังจากดาบปรากฏขึ้นมากมาย

ทั้งสายฟ้าและเปลวไฟที่ดุร้าย

สามารถมองเห็นร่างสองร่างกำลังต่อสู้กันท่ามกลางพลังต่อสู้ที่หลากหลาย เสียงควันระเบิดยังคงดังอยู่รอบตัวพวกเขา

วิลเลียมไม่สามารถเคลื่อนไหวต่อสู้กับออกัสตินได้ เขาไม่แม้แต่จะปลดดาบสั้นของตนได้ด้วยซ้า ทั้งสองคนกำลังพัวพันกับการร่ายรำแห่งความตายและในช่วงเวลาสั้น ๆ พวกเขาแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันไปนับสิบซึ่งเป็นเส้นทางสู่การเผาเครื่องหมายบนชุดเกราะของอีกฝ่าย

ปัง

ออกัสตินส่งหมัดออกไป แต่วิลเลียมหลบได้ หมัดเพลิงหมัดนั้นได้สร้างหลุมทำลายล้างที่เนินเขาและสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพื้นดิน

ในวินาทีถัดไป

วิลเลียมชนศีรษะของเขาเข้ากับใบหน้าของออกัสตินและบังคับให้เขาถอยหลังไปหลายสิบเมตรวิลเลียมตามมาอย่างใกล้ชิดและเฉือนเข้าที่คอของออกัสติน

แกร็ก

ออกัสตินเอาแขนเข้าปัดป้อง พลังงานดาบสีน้ำเงินจึงฟันเข้าที่กระดูกของเขา ในขณะเดียวกันออกัสตินก็แทงดาบของเขาในแนวทแยงและปล่อยพลังการต่อสู้ที่ลุกเป็นไฟเข้าห้ำหั่นผ่านโล่พลังการต่อสู้ของวิลเลียมเหมือนมีดที่พุ่งผ่านเต้าหู้ เกราะพังทลายลง และเขาถูกส่งเข้าไปในถ้ำเหมือนปืนใหญ่ที่ถูกยิง

ไม่มีการหยุดพักใดๆทั้งนั้น

ออกัสตินไม่ลังเลพุ้งเข้าฟาดฟันหลายครั้งและสร้างพลังดาบไฟเพื่อฆ่าวิลเลียมในถ้ำ

แต่มีร่างปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าและปล่อยพลังดาบสายฟ้าเก้าสายออกมา

พลังของดาบเข้าปะทะกัน มันสร้างความปั่นป่วนไปทั่วบริเวณพร้อมกับทำให้แผ่นดินจมลงติดต่อกันเป็นทอดๆ

ทั้งคู่ไม่ลืมความวุ่นวายในการต่อสู้ที่สร้างขึ้น พวกเขาพุ่งเข้าใส่กันและเหวี่ยงดาบของพวกเขา!

ปัง

ทั้งสองถอยหลังไปหนึ่งก้าว

แต่เนินเขาด้านหลังการระเบิดมีเพียงหุบเหวลึกเท่านั้น

พวกเขาเข้าโจมตีกันอย่างเอาเป็นเอาตาย!

ออกัสตินถือดาบด้วยมือทั้งสองข้างขณะที่วิลเลียมจับดาบด้วยมือขวา เมื่อดาบทั้งสองเข้าปะทะกัน แรงกดดันมหาศาลบังคับให้วิลเลียมคุกเข่าลงบนพื้นข้างหนึ่ง พลังดาบของอีกฝ่ายทิ้งรอยเลือดไว้ที่คอของเขา

มือซ้ายของวิลเลียมแทงดาบสั้นเข้าที่หน้าท้องของออกัสติน

จากนั้นพวกเขาก็ถอยออกจากกัน

เปลวไฟบนร่างกายของออกัสตินพุ่งขึ้นและแผลในช่องท้องของเขาก็ละลายจนเนื้อของเขาหลอมรวมกันทำให้ไม่มีเลือดออกอีก แต่ยังคงมีแผลเป็นสีเขียวจางๆอยู่

“หายไปซะ!” ออกัสตินตะโกนลั่นขณะที่ยักษ์ไฟตัวใหญ่โผล่ออกมาจากร่างของเขาและชกเข้าที่หน้าอกของวิลเลียมอย่างแรง

วิลเลียมถูกไฟลุกท่วมขณะที่เขาพยายามจะถอยกลับ

ในที่สุดเมื่อเขาหยุดโซเซ เท้าของเขาก็จมลงไปที่พื้นเกือบครึ่งเมตร ร่างของเขาเอียงไปมา ก่อนที่เขากำลังจะล้มลง แสงแฟลชเกิดขึ้นที่ตำแหน่งของวิลเลียมก่อนจะเกิดการระเบิดดังสนั่นตรงหน้าออกัสติน

วิลเลียมขว้างดาบสั้นอาบพิษของเขาออกไป เขาถือดาบสั้นเหมือนลูกศรในขณะที่ใช้ร่างกายของเขาเหมือนธนู

แม้ว่าเขาจะเสียธนูไป แต่การขว้างของเขาก็แม่นยำอย่างยิ่ง มันมีพลังทำลายล้างเช่นเดียวกับลูกศรจากคันธนู

ออกัสตินหลบเลี่ยงดาบสั้นที่ขว้างมาได้ เขาปีนขึ้นไปและปรากฏตัวต่อหน้าวิลเลียมพลางฟาดฟันใบมีดไปที่เขา

พลังดาบของพวกเขาทั้งสองปะทะกันเสียงดังลั่น

ออกัสตินต่อสู้กับพลังดาบของวิลเลียมในขณะนั้นเขาตอบโต้ด้วยการชกไปด้วย

แกร็ก!

เสาแห่งนรกพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน

ทั้งคู่ถอยกลับไปไกลหลายสิบเมตรอีกครั้ง

ร่างกายของวิลเลียมไหม้เกรียมจนผมที่ยาวสลวยของเขานั้นแหว่งไป แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาหัวล้าน

ออกัสตินก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีเท่าไหร่นัก สายฟ้าวิ่งผ่านไปทั่วร่างกายทำให้เขาชักกระตุกเป็นพักๆ จนดูเหมือนว่าเขาเป็นชายสูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อม ...

แต่พวกเขายังมีพลังที่จะสู้ต่อไป

ดังนั้น

พวกเขาจึงเข้าปะทะกันอีกครั้ง!

แกร็ก!

ดาบระดับอีปิคไม่สามารถต้านทานแรงกดดันอันมหาศาลได้แตกออกเป็นชิ้น ๆ ใบดาบบางส่วนได้กรีดใบหน้าของพวกเขาจนเลือดไหลขณะที่พวกเขาเริ่มเข้าไปในบริเวณเนินเขา

ออกัสตินเหวี่ยงด้ามมีดออกไปเร็วขึ้นเล็กน้อยและชกเข้าที่วิลเลียม

วิลเลียมยกแขนขึ้นเพื่อป้องกันหน้าผากของเขา แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ถูกโจมตีจนไปกระแทกไหล่เขา

แต่หลังของเขาไม่ได้ชนเข้ากับเนินเขา ขณะที่ลอยอยู่ในอากาศเขาก็เปลี่ยนท่าทางเพื่อให้ร่อนลงได้ด้วยเท้าทั้งสองข้าง เมื่อเท้าแตะไหล่เขาก็เด้งตัวกลับเหมือนกับว่าตนเองเป็นน้ำพุ

เขากระโดดไปทางออกัสตินดั่งกระสุนปืนที่ออกจากกระบอก

แต่เขากลับถูกโจมตีกลับมาดังเดิม คราวนี้วิลเลียมกระเด็นจนจมลึกเข้าไปในเนินเขา

เนินเขาในหุบเขานี้ไม่แข็งแรงมากนักหลังจากการต่อสู้อย่างหนักหน่วง หุบเขาก็เหมือนจะพังทลายลงในทุกเมื่อ

แต่พวกเขาก็ยังไม่จบการต่อสู้นี้ลง

แม้ว่าดาบจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แต่ก็ยังมีเกราะ

แต่หลังจากเกราะของพวกเขาถูกทำลายจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

พวกเขาก็ยังมีร่างกาย

พวกเขาทั้งสองต่างมีสายเลือดระดับรีเจนดารีกันทั้งคู่ พวกเขาต่อสู้กันเหมือนสัตว์ป่าในขณะที่ทั้งสองต่างบีบคอกันไปมา

จนกระทั่ง

ค่าพลังชีวิตของวิลเลียมลดลงต่ำกว่า 10% แต่เกราะชั้นในของเขาช่วยเพิ่มพลังชีวิตได้ถึง 60% …

ออกัสตินฝืนต่อสู้อย่างยากลำบากในขณะที่ค่าพลังชีวิตของเขาหยุดนิ่ง

แต่แล้ว

วิลเลียมก็ชกออกัสตินลงไปนอนที่พื้น

เขาใช้ประโยชน์จากมันและต่อยออกัสตินอย่างต่อเนื่องจนหัวของเขาถูกทุบจนน่วมไปหมด

กระดูกใบหน้าของออกัสตินโผล่ออกมาให้เห็น เขาหายใจเฮือกสุดท้ายด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะมองไปที่วิลเลียมและพูดด้วยเสียงสั่นเทาว่า “ฆ่า…ฆ่าข้าที อย่าปล่อยให้ศพของข้าอยู่ในถ้ำปีศาจ”

จากนั้นเขาพยายามที่จะหันศีรษะของเขา แต่เขาก็เห็นเพียงดินที่มืดมิด เขาพึมพำเบาๆ “และ…”

“เราเข้าใจ” วิลเลียมมองไปที่ออกัสตินอย่างเงียบ ๆ

ออกัสตินหัวเราะ

จากนั้นเขาก็หลับตาลงและยอมแพ้

หมัดสุดท้ายพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของออกัสติน!

ดิ๊งด่อง

[คุณฆ่าบอสในตำนานเลเวล 66 ออกัสตินด้วยตัวคนเดียว]

[การตายของออกัสตินได้แจ้งให้เกอเธ่ นาซิสรับทราบ]

[ความสัมพันธ์ของอาณาจักรเหล็กที่มีต่อคุณลดลง 5,000 หน่วย ค่าความสัมพันธ์ปัจจุบันของคุณคือ -13,000 หน่วย]

[เกอเธ่ นาซิสมีค่าความเกลียดชังต่อคุณ 15,000 หน่วย ค่าความสัมพันธ์ที่เขามีต่อคุณคือ -21,000 หน่วย]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 345,660 หน่วย]

[คุณได้รับรางวัลแบบสุ่ม 1 รางวัลคุณต้องการแลกหรือไม่?]

"ไม่"

วิลเลียมพึมพำ

เขานั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง เขารู้สึกราวกับว่ากระดูกของเขาจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เขาจึงไม่อยากขยับตัวสักนิด วิลเลียมมองไปที่ศพของออกัสตินและหุบเขาที่กำลังจะพังทลาย เขาไม่รู้ว่าตนเองควรจะทำอย่างไร

จากนั้น

เขาลุกขึ้นยืนและวางศพของออกัสตินลงในวงแหวนมิติ จากนั้นเขาก็ส่งข้อความไปแจ้งคนที่เหลือให้นำศพของชาวเผ่าออกจากหุบเขา

เกอเธ่ นาซิสกำหมัดแน่น เขาทำพันธะวิญญาณกับออกัสติน ดังนั้นเขาจึงรู้เรื่องการตายผ่านดวงตาของออกัสตินก่อนที่เขาจะตาย …

เขากำลังจะระเบิดออกมาด้วยความโกรธ

แต่ทว่า

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกับผู้คนภายนอกว่า “แจ้งคนในอาณาจักรและเลือกเยาวชนที่มีทักษะติดตัวธาตุไฟที่ดีที่สุดแล้วนำพวกเขามาให้ข้า”

"ครับท่านลอร์ด" ทหารรักษาวังรับคำสั่งและออกไปแจ้งคนที่เหลือ

เกอเธ่ นาซิสเปรียบได้กับนายกรัฐมนตรี เขามีอำนาจมากจนสามารถใช้ชีวิตในวังได้

เขายกมือขึ้น ไข่มุกสีน้ำเงินเข้มกำลังเปล่งประกายเวทมนตร์จางๆ เวทย์เหล่านั้นกำลังเชื่อมกับเวทย์มนตร์ด้านนอกไปหลายพันกิโลเมตร!

มันเป็นเวทมนตร์ที่คล้ายกับเวทมนตร์ของวิลเลียม…

เวทย์วิญญาณ!