ตอนที่ 1 การบุกรุกมิติ

ตอนที่ 1: การบุกรุกมิติ

วันที่ 24 พฤษภาคม 2019 สถานที่คือเมืองเซี่ยงเหอจังหวัดอี้โจว สาธารณรัฐเกรทเฟรมอันยิ่งใหญ่ในทวีปแสงเหนือ ซึ่งท้องฟ้าที่กำลังมืดครึ้มลง แถมยังมีกลุ่มฝนน้ำแข็งที่กำลังตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างหนัก

มันเป็นชั่วโมงเร่งด่วนช่วงตอนเย็นในเมือง ซึ่งตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนอันหนาแน่น เนื่องจากมีรถสาธารณะและรถส่วนตัวที่กำลังแล่นออกไปบนถนน พวกเขาเบียดเสียดไปตามถนนแคบ ๆ แต่เคลื่อนตัวได้อย่างช้าๆเหมือนหอยทากและยังมีควันรถที่ถูกปล่อยออกมาจนปกคลุมไปทั่วท้องถนน ซึ่งทุกคนเคยชินกับมลภาวะนี้ ขณะนั้นเองก็เกิดอุบัติเหตุรถชนกัน เจ้าของรถจึงหยุดและออกไปตรวจดูว่ามีความเสียหายหรือไม่ ขณะที่พวกเขาทะเลาะกันและถ่ายรูปเก็บไว้

ส่วนรถที่อยู่ข้างหลังพวกเขาก็ไม่สามารถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าได้ ต่างก็พากันบีบแตรใส่กันด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

เสียงแตรรถดังขึ้นและเริ่มสร้างความปั่นป่วน เสียงดังมากขึ้นราวกับเสียงสุนัขเห่าในตอนกลางคืน ใช้เวลาเพียงไม่นานในการเริ่มต้นความปั่นป่วนเพื่อให้เหตุการณ์เกิดความวุ่นวายมากขึ้น ก็ทำให้การจราจรบนถนนเต็มไปด้วยความโกลาหลเพิ่มมากขึ้น ในขณะที่ฝนตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

ในขณะนั้น เซี่ยผิงอันก็กำลังงีบหลับอยู่ริมหน้าต่างรถรางที่จอดติดอยู่บนถนน..

..เขาหมดแรงแล้ว..

เนื่องจากสองวันที่ผ่านมาทางร้านมีงานมากกว่าปกติ เซี่ยผิงจึงทำงานล่วงเวลามาสองสามคืนแล้ว ซึ่งเขาทำงานมากกว่า 18 ชั่วโมงต่อวัน เขากินข้าวเย็นและยังนอนอยู่ที่ร้านนั่นด้วย และวันนี้ในที่สุดเขาก็เสร็จงานแล้วก็สามารถกลับบ้านเพื่อพักผ่อนได้

.....

..การเปลี่ยนกะหมายถึงจะมีวันหยุดอีกวัน ดังนั้นเขาจึงสามารถเพลิดเพลินกับวันหยุดสุดสัปดาห์ได้..

เซี่ยผิงอันกำลังจะอายุ 21 ปีในปีนี้ เขาทำงานเป็นช่างเครื่องในร้านขายรถยนต์มาห้าปีแล้ว

ขณะนี้เซี่ยผิงดูไม่เรียบร้อย ตอนนี้เขาสวมชุดกีฬาที่ชำรุด ขณะที่เขากำลังงีบหลับอยู่บนรถราง เมื่อเขาได้ยินเสียงแตรรถที่ดังอู้อี้ไปทั่วบริเวณ  เมื่อเข้าไปในหูของเซี่ยผิง ซึ่งราวกับว่ามันเป็นเสียงร้องที่ดังมาจากระยะไกล ในที่สุดคนขับรถรางบนถนน 11 ก็ใจร้อนและระเบิดแตรขึ้นออกมาด้วยเช่นกัน

จากนั้น เซี่ยผิงอันก็สะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงที่ดังอยู่ข้างๆหูเขา เมื่อเขาเหลือบมองไปที่ความวุ่นวายที่อยู่นอกหน้าต่าง และสังเกตเห็นว่ารถรางเคลื่อนไปได้เพียงห้าสถานีเท่านั้น ซึ่งพวกเขายังคงอยู่ในย่านใจกลางเมือง ซึ่งทางกลับบ้านยังอยู่อีกยาวไกล แต่ในขณะนั้นก็มีตำรวจจราจรสองสามนายที่รีบเข้าไปควบคุมอุบัติเหตุ จนทำให้การจราจรบริเวณสี่แยกที่มีผู้คนหนาแน่นก็เริ่มกลับมาไหลลื่นได้อย่างช้าๆ

ยานพาหนะจำนวนมหาศาลจึงเริ่มเคลื่อนตัวไปได้อย่างช้า ในตอนนั้น เซี่ยผิงอันก็อยากจะหลับไปอีกครั้ง แต่เมื่อเขากำลังจะหลับตา เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น

เกือบจะในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์ของทุกคนในรถรางก็สั่นและดังขึ้นเช่นกัน รถรางที่เงียบสงบในตอนแรกก็มีแต่เสียงของโทรศัพท์ในทันที มันมีเสียงดัง ทุกคนในรถรางต่างก็พากันหยิบโทรศัพท์ของตนออกมา

เซี่ยผิงอันไม่สามารถกลับไปนอนได้อีก เขาหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาแล้วเปิดเครื่องดู ก็มีไฟสีแดงกะพริบปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ซึ่งเป็นแอปพลิเคชันการเตือนความปลอดภัยจากการบุกรุกมิติ ซึ่งเป็นแอปเริ่มต้นบนโทรศัพท์ของเขา ที่ถูกเปิดใช้งานไว้

[ตรวจพบการบุกรุกมิติ ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองเซี่ยงเหอ ขณะนี้คุณอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากการบุกรุกมิติ หลังจากอ่านข้อความนี้แล้ว ให้ย้ายไปยังที่หลบภัยที่ใกล้ที่สุด จงปฏิบัติตามคำแนะนำของทีมงานจัดการสถานที่หลบภัยและเข้าไปในสถานที่หลบภัยอย่างเป็นระเบียบ กองกำลังรักษาความปลอดภัยและหน่วยของสภารักษาความสงบแห่งชาติกำลังเดินทางมาในไม่ช้า พวกเขาจะไปถึงพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ จงปฎิบัติตามเพื่อความปลอดภัยของคุณ]

[ตามการคำนวณของเรา ที่พักพิงหลบภัยที่ใกล้ที่สุดสำหรับคุณคือเตียหยุนพลาซ่า ที่ชิงหยุนมิดเวย์ ซึ่งห่างจากตำแหน่งปัจจุบันของคุณ 270 เมตร ที่ใต้ข้อความเป็นแผนที่ที่แสดงพิกัด GPS จากตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขาไปยังเตียหยุนพลาซ่าที่ชิงหยุนมิดเวย์ ซึ่งเป็นเครือข่ายดาวเทียมในอวกาศที่ค้นพบบริเวณที่มีความผิดปกติของแรงโน้มถ่วงและสามารถแจ้งเตือนได้อย่างทันท่วงที

ซึ่งแอพในโทรศัพท์สามารถส่งการแจ้งเตือนได้ทันที แล้วยังมีคอมพิวเตอร์ที่คอยประมวลผลข้อมูลขนาดใหญ่ได้ทันทีและชี้ไปยังพื้นที่ที่มีการบุกรุกมิติและจำนวนผู้ที่จะได้รับผลกระทบได้โดยอัตโนมัติ

จากนั้นระบบจะกระจายให้แต่ละคนไปยังที่หลบภัยที่ใกล้ที่สุดและปลอดภัยที่สุดโดยอัตโนมัติ แล้วนำทางพวกเขาไปที่นั่นผ่านทาง GPS ในขณะนั้นทุกคนต่างก็กำลังชื่นชมคุณประโยชน์ของเทคโนโลยี

เนื้อหาของข้อความนี้ทำให้ เซี่ยผิงอันตื่นขึ้นทันที ราวกับว่ามีถังน้ำเย็นเทลงบนเขา ความง่วงหายไปจากเขาทันที เกือบจะในเวลาเดียวกัน โฆษณายาสีฟันที่เคยเล่นบนจอรถรางก็ถูกตัดออกไป แล้วข้อความก็เริ่มถูกถ่ายทอดลงบนหน้าจอของรถราง และคนอื่นๆ บนรถรางก็ได้รับข้อความเช่นกัน

“..คนขับ เปิดประตูเร็วๆ..”

...​​ใครบางคนบนรถรางตะโกนขึ้นเสียงดัง...

“การบุกรุกมิติ! สัตว์อสูรและสัตว์ประหลาดเหล่านั้นกำลังมา!”

“เร็วเข้า รีบเปิดประตูให้ฉันออกไปเร็ว!”

ผู้คนเริ่มตื่นตระหนก บางคนมีสีหน้าซีดเซียวในขณะที่บางคนตัวสั่น บางคนถึงกับเริ่มตะโกนอย่างบ้าคลั่ง รถรางที่ครั้งหนึ่งไร้ชีวิตก็ถูกโยนเข้าสู่อาการบ้าคลั่งในเวลาไม่กี่วินาที

มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด มันกะทันหันเกินไป ซึ่งคนบนรถรางต่างก็ไม่ได้เตรียมพร้อม ผู้โดยสารส่วนใหญ่ที่โดยสารมากับรถรางในเวลานี้ต่างก็มาจากชนชั้นแรงงาน

และนั่นคือลักษณะของการบุกรุกมิติ ที่จะไม่ยอมให้มีการเตรียมการใดๆ และมันจะมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ขณะนั้นเอง คนขับรถรางซึ่งเพิ่งจะบีบแตรไปอย่างเกรี้ยวกราดก็ถอยรถออกไปทันที เขาเปิดประตูด้านหน้าและด้านหลังของรถราง ผู้โดยสารก็ต่างรีบรุดออกไปอย่างบ้าคลั่ง ผลักตัวกันออกจากรถรางอย่างไม่สนใจใครนอกจากตัวเอง

ผู้คนบนท้องถนนส่วนใหญ่ก็อาจได้รับคำเตือนแบบเดียวกันเช่นกัน ภายในไม่กี่นาทีก็เกิดรถชนกันบนถนนหลายสิบครั้ง การจราจรบนถนนจึงหยุดชะงักลง บรรดาผู้ที่กำลังสัญจรไปมาด้วยสกู๊ตเตอร์และจักรยานต่างก็พากันทิ้งพวกมันไว้ข้างหลังแล้ววิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าหรือพลาซ่าที่ใกล้ที่สุด

ซึ่งที่พักพิงที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ชั้นใต้ดินของอาคารเหล่านี้ อาคารทุกหลังที่มีมากกว่าเจ็ดชั้นจะมีที่พักพิง ส่วนคนที่มีรถยนต์ต่างก็อยู่ในภาวะตื่นตระหนก พวกเขาพากันทิ้งรถไว้บนถนนแล้ววิ่งฝ่าสายฝนไปยังที่พักพิงหลบภัยทั้งสองฝั่งของถนน ..ชีวิตของพวกเขามีค่ามากกว่ายานพาหนะเหล่านั้นในที่สุด..

..ในขณะนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับทุกคนคือการเอาชีวิตรอด..

ถนนเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ฝูงชนที่วิ่งพลุกพล่านต่างก็พุ่งเข้าหาที่พักพิงหลบภัยที่ดีที่สุด ตามคำสั่งของข้อความที่ส่งมา

ร้านค้าริมถนนบางแห่งต่างก็เริ่มลดประตูลง เพื่อความปลอดภัยของตน

เซี่ยผิงไม่ได้รีบเร่งที่จะออกจากรถราง เขาให้ความสำคัญกับความปลอดภัย เขาอยากจะเป็นคนสุดท้ายที่จะไปถึงศูนย์พักพิงหลบภัยอย่างปลอดภัย มากกว่าได้รับบาดเจ็บที่นั่น หลังจากนั้นเขาก็เลื่อนตัวของเขาออกจากรถรางอย่างว่องไว

วู๊ป… วู๊ป… เสียงไซเรนสำหรับแจ้งเตือนการบุกรุกมิติ ที่ติดตั้งอยู่บนยอดตึกสูงก็ส่งเสียงร้องลั่น เสียงดังก้อง.. ก้อง.. อยู่ในหูของทุกคน

ขณะนั้นฝนก็ตกลงมาบนใบหน้าของเซี่ยผิงอัน  เขาเงยหน้าขึ้นแล้วสังเกตเห็นว่ามีเมฆมืดมนที่กลายเป็นสีแดงเข้มจนดูแปลกประหลาด แล้วยังมีพายุทอร์นาโดขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนอยู่บนท้องฟ้า และยังมีสายฟ้าที่สามารถเห็นได้แวบวับภายในพายุทอร์นาโด ราวกับว่ามันเป็นกระแสน้ำวนที่จะส่งไปยังอีกโลกหนึ่ง ฉากนั้นค่อนข้างน่ากลัว

..เมฆสีแดงเข้มเป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนของการบุกรุกมิติ...

“จากรูปลักษณ์ของมัน ขนาดของการบุกรุกมิตินี้มีขนาดใหญ่พอสมควร น่าจะเป็นการบุกรุกระดับ F และมันก็อาจจะกลายเป็นการรุกรานในระดับ Eก็เป็นได้”

..เซี่ยผิงอันพึมพำกับตัวเอง..

......

เซี่ยผิงอันมายังโลกนี้เมื่อ 21 ปีที่แล้ว ในอดีตเขาเคยมีประสบการณ์การรุกรานมิติถึงสามครั้งและเคยซ่อนตัวอยู่ในศูนย์พักพิงมาก่อน

แต่อย่างไรก็ตาม ในสามครั้งที่ผ่านมา การบุกรุกมิติที่รุนแรงที่สุดที่เขาเคยพบคือเพียงระดับ F ในเวลานั้นเขาอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ชานเมือง แต่หลังจากที่ชาวบ้านได้รับคำเตือน ทุกคนต่างก็ซ่อนตัวอยู่ในศูนย์พักพิงหลบภัยในบ้านของตนเอง

แต่ไม่นานหลังจากนั้น สิ่งมีชีวิตที่บุกรุกมิติก็ถูกกำจัดโดยกองกำลังรักษาความปลอดภัยของสภารักษาความสงบแห่งชาติ

ตอนนั้น เซี่ยผิงอันยังอายุเจ็ดขวบ หลังจากนั้น การรุกรานมิติอื่นๆ ที่เซี่ยผิงประสบนั้นมีทั้งระดับ G หรือต่ำกว่านั้น ซึ่งไม่เป็นอันตรายมากนัก

....

เมื่อห้าปีที่แล้ว พ่อแม่ของเซี่ยผิงอันได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เขาเหลือเพียงน้องสาวคนหนึ่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาและน้องสาวต้องพึ่งพาอาศัยกันเพื่อความอยู่รอด ในฐานะพี่ชาย เขายังมีหน้าที่ดูแลน้องสาวของเขาด้วย

เซี่ยหนิงเป็นน้องสาวของเขา ปีนี้เธอจะอายุครบ 19 ปี และเป็นนักเรียนชั้นปีที่สองของวิทยาลัยศิลปะอี้โจว เธอพักอยู่ในมหาวิทยาลัย วิทยาเขตมีที่พักพิงหลบภัย ซึ่งทำให้นักศึกษาสามารถขอหลบภัยได้เพียงระยะเวลาอันสั้นเท่านั้น

เซี่ยผิงอันกังวลน้อยลง แต่เมื่อเขาคิดว่าเซี่ยหนิงสามารถเข้าไปในที่หลบภัยในมหาวิทยาลัยได้แล้ว จากนั้นเขาก็เดินตามฝูงชนบนถนนและรีบไปยังที่หลบภัยที่ใกล้ที่สุด...

...0...00...000...(U-U)..///