บทที่ 88: นักล่าค่าหัว

“ตายแล้ว?” นักล่าค่าหัวที่เหลืออีกสี่คนอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้

ครึ่งเอลฟ์ที่มีรอยแผลเป็นกลัวจนตัวแข็งและพึมพำออกมา “นั่นคือลอร์ดแห่งเมืองรุ่งอรุณหรือ? เขาทรงพลังขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“นี่มันไม่ดีเลย ถ้าเขาสามารถฆ่าผู้ติดตามมังกรหนังหนานั่นง่ายๆ ขนาดนี้ เขาก็สามารถฆ่าพวกเราได้เหมือนกัน!” ชายลึกลับและเงียบขรึมในชุดคลุมสีดำตัดสินใจที่จะไม่สู้ แม้ว่าเขาจะมีทักษะในการต่อสู้ระยะประชิด เขาก็ยังไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ

นักรบมนุษย์ที่ตัวลุกเป็นไฟด้วยเปลวไฟสีดำได้ปลดปล่อยพลังการต่อสู้บางส่วนออกจากร่างกายของเขา เขาส่งเสียงฟึดฟัดออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ อย่างไรก็ตามดวงตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความระมัดระวัง

มีเพียงออร์คขาวเท่านั้นที่จ้องมองวิลเลียมอย่างดุร้ายราวกับว่าเขาต้องการจะฆ่าวิลเลียม

แต่คำพูดประโยคต่อมาของวิลเลียมทำให้พวกเขาต้องเซไป

“โดรอน ครึ่งเอลฟ์แห่งความมืด, คาซ่า จอมเวทย์แห่งความมืด, อดอล์ฟ นักรบปีศาจ และออร์คขาว… ออสตัน ใครยุยงให้พวกเจ้าทุกคนมาที่เมืองของเรา?”

วิลเลียมชักทั้งดาบยาวและดาบสั้นออกมา เขาเยื้องย่างทีละก้าวในขณะที่เดินเข้าไปหาพวกเขา  เขาดูน่าเกรงกลัวอย่างมาก

เขาสวมชุดอุปกรณ์สายฟ้าสีทองที่พลุ่งพล่านไปด้วยพลังแห่งการต่อสู้สายฟ้า ประกายไฟฟ้าซึ่งเป็นศัตรูของสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดถูกปล่อยออกจากชุดอุปกรณ์อย่างต่อเนื่อง

อาวุธระดับทองเข้มสองชิ้นของเขาดูยอดเยี่ยม ดาบแห่งสายฟ้าเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม

ดาบสั้นอาบยาพิษสีเขียวเข้มเต็มไปด้วยแสงประหลาด มันให้ความรู้สึกเหมือนงูพิษที่กำลังจะโจมตี

ทั้งสี่คนตัวสั่น นี่มันน่ากลัวเกินไป อุปกรณ์ของศัตรูก็ทรงพลัง แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขากลัวที่สุดก็คือการที่วิลเลียมรู้จักชื่อของพวกเขา สำหรับพวกเขาแล้ว มันน่ากลัวมาก…

ทำไมพวกเขาถึงมาเป็นนักล่าฆ่าหัว?

พวกเขาไม่ได้ทำเพื่อเพิ่มความสามารถของพวกเขาหรอ?

แต่เมื่อพวกเขาเหลือบไปที่วิลเลียม…

“ชุดเกราะทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยกลิ่นสาบของผงทอง ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!”

“ฮึ่ม ข้าล่ะเกลียดศัตรูประเภทนี้!” แม้ว่าเขาจะใช้อาวุธระดับทองเข้ม แต่เขาก็มีชุดเกราะที่น่าเกรงขาม เขาถอยหลังกลับอีกครั้งและพูดโพล่งออกไปว่า “วันนี้ข้าจะปล่อยเมืองแห่งรุ่งอรุณของเจ้าไปก่อน อย่าบังอาจที่จะต่อต้านพวกเรา ถ้าเจ้าทำ เราจะ… แค่ก… เจ้าจะต้องตาย!”

นักล่าค่าหัวคนอื่นๆ พยักหน้าอย่างเห็นด้วยและทั้งหมดก็หายเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

วิลเลียมรู้สึกโล่งใจมากที่เห็นพวกเขาสี่คนจากไป  เขาแค่บลัฟพวกเขา หากพวกเขาโจมตีเขาจริงๆ เขาอาจไม่สามารถเอาชนะพวกนั้นได้

เขาหันหน้าไปมองแลนเซล็อต "พวกเขาไปแล้ว เจ้าสามารถยืนขึ้นเองได้หรือไม่?”

“ครับ!” แลนซ์ล็อตที่คุกเข่าอยู่พยักหน้าและลุกขึ้นยืนในทันที…

แต่ทันทีที่ยืนนั้นเอง

แลนซ์ล็อตก็หมดสติวูบไป

อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนนี้ถูกฝึกฝนมาในด้านพลังการต่อสู้กำลังประสบกับสภาวะขาดเลือดในสมอง

เขาหมดสติไปอีกครั้ง

“บ้าเอ้ย! ตอนนี้เลยฉันต้องทำให้เขาฟื้นขึ้นมา”

วิลเลียมคว้าข้อศอกของแลนซ์ล็อตด้วยมือขวา ขณะที่เขาลากผู้ติดตามมังกรด้วยมือซ้าย เขาพาทั้งสองคนเข้าไปในเมือง

[ภารกิจสำเร็จ: คุณได้สังหารนักล่าค่าหัว ‘ผู้ติดตามมังกรคลั่ง’]

[ความสำเร็จของภารกิจ: 73%]

[รางวัล: คุณจะได้รับร่างกายอันอบอุ่นของเขา]

[รางวัล: ค่าประสบการณ์ 56,300 หน่วย]

[คำแนะนำ: ผู้ติดตามมังกรคลั่งเป็นนักโทษหลบหนี คุณอาจเลือกที่จะแลกเปลี่ยนเขากับรางวัล]

“การฆ่า NPC ระดับอีปิคที่เลเวลเหนือกว่าฉันจะต้องได้รับค่าประสบการณ์จำนวนมากแน่ๆ ฉันไม่ต้องการเหรียญทอง การแลกหัวของเขากับรางวัลมันไม่คุ้มค่าเอาซะเลย เกล็ดบนร่างของเขาน่าจะมีประโยชน์มากกว่า…” วิลเลียมจ้องไปที่ผู้ติดตามมังกร เห็นได้ชัดว่าผู้ติดตามมังกรเป็นแค่คนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง

ทำไมน่ะหรอ?

มันมีหลายวิธีที่สามารถสร้างผู้ติดตามมังกรได้

วิธีที่เสถียรที่สุดคือการใช้เวทมนตร์โดยการให้ผู้วิเศษอาบ NPC ด้วยเลือดมังกร มันไม่มีผลข้างเคียงมากนักและสามารถรักษา DNA ของมนุษย์และพลังการต่อสู้ไว้ได้ นอกจากนี้ยังมีโอกาสที่จะได้รับเสียงกระซิบของมังกรอีกด้วย

มันธรรมดามาก

ผู้ติดตามมังกรประเภทนี้เลเวลต่ำกว่าสาวกมังกรแค่ระดับเดียว

มีเกณฑ์และข้อจำกัดที่เข้มงวดสำหรับทั้งนักเวทย์และนักรบที่จะได้ชุบเลือดมังกร  เสียงกระซิบของมังกรที่ได้รับจากกระบวนการนี้จะไม่ทรงพลังเท่าไหร่

วิธีที่สองเป็นการทำให้เลือดมังกรบริสุทธิ์โดยผู้วิเศษ เลือดที่บริสุทธิ์จะถูกดื่มโดยบุคคล มันจะช่วยให้คนๆนั้นสามารถครอบครองร่างที่ทรงพลังของผู้ติดตามมังกรได้ เกล็ดอาจขึ้นบนร่างกาย  พลังการต่อสู้ของคนๆนั้นจะถูกเก็บรักษาไว้ในกระบวนการ

ส่วนสำหรับวิธีที่สาม…

มันเป็นวิธีการที่เป็นเหมือนกับคนโง่ผู้โชคดี

เขาคงจะได้อาบร่างในเลือดมังกรและดื่มอีกสักสองสามจิบ ดังนั้น DNA ในร่างกายของเขาจึงแตกสลายหลังจากถูกรุกรานโดยเลือดมังกร  โชคดีที่เขามีความมุ่งมั่นเข้มแข็งและอดทนต่อการเปลี่ยนแปลงที่เจ็บปวด อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นเหตุที่เขากลายเป็นคนปัญญาอ่อน

เขากลายเป็นมอนสเตอร์ที่มีเกล็ดมังกร…

ด้วยเหตุผลบางอย่าง

ประตูเมืองก็ถูกเปิดไว้อยู่แล้ว

อัศวินศักดิ์สิทธิ์จากวิหารแห่งแสงกลุ่มหนึ่งวิ่งออกจากเมือง

กลุ่มทหารที่เป็นสมาชิกของเมืองแห่งรุ่งอรุณก็ติดตามออกมาอย่างใกล้ชิดเพื่อให้การสนับสนุน

ด้วยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นใกล้กับเมืองแห่งรุ่งอรุณมาก มันจึงถูกมองว่าเป็นภัยคุกคาม

แต่ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไปไกล หลายคนได้เห็นร่างหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาที่ประตูเมือง  อัศวินศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองที่หนีไปก่อนหน้านี้อีกครั้งก็ต้องตกใจ พวกเขาต้องการลดดาบลง แต่อัศวินวัยกลางคนหยุดพวกเขาไว้

ผู้ส่งสารของวิหารประหลาดใจ ก่อนจะรีบก้มหัวทำความเคารพและพูด “ท่านลอร์ด ทำไมท่านถึงอยู่ที่นอกเมืองได้?”

“เรานอนไม่หลับเราก็เลยไปเดินเล่น แต่ระหว่างทาง เราก็ได้ช่วยชีวิตคนๆ หนึ่งไว้และสังหารนักล่าค่าหัวไปคนหนึ่ง แต่เราไม่ได้คาดคิดว่าเราจะไปเจอเข้ากับนักล่าค่าหัวระดับกลางจำนวนมากเข้าใกล้ๆนี้…” วิลเลียมถอนหายใจอย่างไม่ไยดี เขาเริ่มรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาหลังจากการเดินเล่น

“พาตัวเขาไป เร็วๆ เข้าสิ บาทหลวง…บาทหลวง…” อัศวินวัยกลางคนรีบออกคำสั่ง  เขาเป็นผู้ส่งสารแห่งวิหารจากเมืองรุ่งอรุณ  อาชีพของเขาคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์

“ขอบคุณท่านลอร์ดที่ช่วยพวกเราไว้!” อัศวินสองคนที่หนีออกมารีบแสดงความสำนึกคุณ

ถูกแล้วล่ะ…

นักล่าฆ่าหัวมีหลากหลายเลเวล ทุกเลเวลจะถูกจัดลำดับเป็น 1-9 ดาว

นักล่าค่าหัวทั้งห้าอยู่ที่ระดับกลางด้วยเจ็ดดาว พวกเขาทรงพลังอย่างมาก

พวกเขาเป็นนักล่าค่าหัวเพียงไม่กี่คนในฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปรีเจนดารีแห่งนี้ อย่างไรก็ตามพวกเขาจะกลายเป็นนักล่าค่าหัวระดับเก้าดาวหลังจากการเปิดการทดสอบเบต้าของเกม

เหล่าอัศวินปล่อยให้จินตนาการของพวกเขาโลดแล่น นักล่าค่าหัวทั้งห้าที่สามารถสังหารอัศวินศักดิ์สิทธิ์เป็นจำนวนมากได้ แต่หนึ่งในนั้นกลับถูกสังหารโดยลอร์ด และนักล่าค่าหัวอีกสี่คนที่เหลือก็หนีไปด้วยความกลัว นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงพลังอำนาจของท่านลอร์ด

“พลังของท่านลอร์ด… ช่างน่าเหลือเชื่อ” ผู้ส่งสารแห่งวิหารเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อวิลเลียมสำหรับการช่วยเหลือพวกเขาไว้

เนื่องจากเขาต้องรักษาบาดแผล เขาจึงไม่เสียเวลาอีกต่อไปและจากไปด้วยความรวดเร็ว

วิลเลียมพยักหน้าอย่างไม่ไยดีและมองไปยังลอทเนอร์และคนอื่นๆ ที่เดินเข้ามาหาเขาอย่างเร่งรีบ  เขาไล่อัศวินศักดิ์สิทธิ์และบอกพวกเขาให้มาคุยกันอีกทีในวันพรุ่งนี้

แล้วแลนเซล็อตล่ะ?

เขาแค่ช่วยแลนเซล็อตเพราะสถานการณ์พาไปก็เท่านั้น

เขาไม่ได้วาดฝันว่าแลนเซล็อตจะมาเป็นผู้ติดตามของเขาแต่อย่างใด…

เพราะแลนเซล็อตเป็นผู้ติดตามที่ศรัทธาในวิหารแห่งแสง และเขายึดถือในเกียรติของอัศวิน

เขาทำได้แค่สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับแลนเซล็อตเท่านั้น ในอนาคต เขาอาจต้องการความช่วยเหลือจากแลนเซล็อต

แต่เขาต้องแน่ใจว่าคำร้องขอนั้นไม่ขัดต่อมาตรฐานของอัศวิน

ไม่อย่างนั้น แลนเซล็อตก็จะไม่มีทางยอมรับคำขอดังกล่าว และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็อาจจะเปลี่ยนจากหวานเป็นเปรี้ยวแทน

“อัศวินศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ไปทำอะไรกันมา? ทำไมถึงมีการตายเกิดขึ้นมากขนาดนี้?” วิลเลียมครุ่นคิด บางทีอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นในบริเวณใกล้เคียงโดยที่เขาไม่รู้ตัว