บทที่ 23 : ลุงมิสเตอร์ หวัง

หากกล่าวว่า :

เอลฟ์เป็นราชาแห่งป่าไม้…

แต่ว่าใครจะไม่อยากจับปลาตอนเดินริมแม่น้ำกันล่ะ?

กิ่งไม้ใต้ฝ่าเท้าของนักรบเอลฟ์คนหนึ่งแตกหักเพราะเกราะหนัก…

เขาไม่ได้ตกลงไปแต่กลับจับลำต้นของต้นไม้ไว้ได้อย่างระมัดระวัง

วิลเลียมยิ้มขำ ดูสิ คุณเกือบตกต้นไม้ล่ะ

แต่กิ่งไม้อันนั้นตกลงใกล้กับเหล่าออร์ค พวกมันตะโกนด้วยความตกใจแล้วหันไปมองรอบๆขณะที่ถือขวานเอาไว้ราวกับความเที่ยงธรรมตกลงมาจากท้องฟ้า

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น

นักรบเอลฟ์ที่กำลังกอดลำต้นมองไปยังสหายรอบตัวอย่างไม่แสดงอารมณ์อันใด

แต่วิลเลียมเคยคิดว่า เป็นไปได้รึเปล่าว่าเป็นเพราะโชคของเขาต่ำมาก จึงทำให้ดึงค่าเฉลี่ยความโชคดีของกองทัพทั้งหมดลง?

“นี่มัน...”

“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...”

ก่อนที่ออร์คตนอื่นๆจะตะโกนออกมา นักธนูทั้งหมดพร้อมกับคันธนูและลูกศร ก็ง้างสายและยิงออกไป ในสถานการณ์นี้ไม่จำเป็นต้องสั่งการ ภารกิจของพวกเขาคือทำให้เหล่าออร์คเสียหายมากที่สุดโดยไร้ความลังเลตั้งแต่จังหวะที่พวกเขาถูกเห็นตัว แทนที่จะรอให้ท่านลอร์ดสั่งและทำให้ศัตรูมีเวลาตั้งตัว

นอกจากนั้น พวกเขาอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว ร่างเล็กๆของคนแคระไม่สามารถทนต่อการโจมตีของออร์คได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอก!

เมื่อศรนับร้อยยิงไปพร้อมกับพลังการต่อสู้พุ่งผ่านใบไม้ที่หนาแน่น พลังที่แข็งแกร่งฉีกทึ้งใบไม้นับไม่ถ้วน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยใบไม้สีเขียวที่ฉีกขาด

ต่อมา เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้น

เลือดพุ่งออกมาจากหัวของออร์คนับร้อย พวกมันพากันร่วงลงไปบนพื้น พวกมันหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัส!

เหล่าออร์คตกใจและตระหนักว่าพวกมันกำลังกับเจอปัญหาเข้าให้แล้ว!

แต่มีออร์คประมาณ 1500 ตนกำลังโจมตีถ้ำคนแคระอยู่ ซึ่งมี 500 ตนได้รีบเข้าไปในถ้ำและมีการต่อสู้นองเลือดกับคนแคระแล้ว

ผู้นำคนหนึ่งของฝั่งออร์คเป็นคนตัวสูงถือดาบใหญ่ ผิวของเขาขาวแต่ถูกปกคลุมไปด้วยรอยสักสีดำ นี่คือออร์คขาว ด้วยสายเลือดระดับแกรนมาสเตอร์ที่ออร์คธรรมดาสามัญไม่สามารถสืบทอดได้

เขามองดูลูกธนูที่บินไปมา นั่งไม่ไหวติงอยู่บนอสูรหมาป่าตัวใหญ่ ดวงตาของเขาฉายชัดถึงความเย้ยหยัน เพราะศรธนูที่พุ่งมาต่างก็ร่วงหล่นลงทันที่เข้ามาใกล้กับเกราะที่เต็มไปด้วยพลังการต่อสู้บนตัวเขา

ความรู้สึกเหมือนเอาเข็มมาเจาะหินที่ไม่มีรอยแตก…

ไม่ว่าเขาจะบังคับ หรือใช้ความแข็งแกร่งเท่าไหร่ ลูกธนูก็อ่อนแรงตกลงบนพื้นอยู่ดี

พลังที่แข็งแกร่งและแรงยับยั้งลูกธนูดังกล่าวก็สามารถเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับออร์คตนอื่นๆได้เพียงแค่ยืนอยู่เฉยๆ

“เอลฟ์จากเมืองชายแดนงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเราก็ฆ่าพวกมันก่อนจะไปจัดการกับพวกคนแคระซะ!” ออร์คขาวคำรามอย่างเฉื่อยชา ออร์คหนึ่งพันตนด้านหลังที่ไม่ได้อยู่ในระยะยิง ดึงอาวุธออกมาแล้วมุ่งหน้าไปยังเอลฟ์

ต้องเผชิญกับออร์คหลายพันตน…

วิลเลียมกลัวหรือไม่?

ตอบอย่างมั่นใจเลยว่า…

ไม่!

“ลุงลอทเนอร์ ฉันยกให้!” วิลเลียมตบไหล่เขาเบาๆ ลุงผู้ห่างไกลจากสายสัมพันธ์ทางสายเลือดปากกระตุก แต่ก็ยังพยักหน้าอย่างหนักแน่นก่อนจะกระโดดลงไป

เหล่าใบไม้รอบตัวของเขาไม่ได้ร่วงหล่น แต่กลับถูกฉีกเป็นชิ้นๆด้วยพลังการต่อสู้ของเขา ขณะที่เขาเร่งไปข้างหน้า เศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหล่านั้นก็ตกลงบนพื้นอย่างเชื่องช้า

สามารถเห็นความเชี่ยวชาญในพลังต่อสู้และความสามารถที่ดูเท่ของเขาได้จากสถานการณ์ต่างๆ มันน่าทึ่งถึงแม้ว่าจะต้องตั้งตารอนานหน่อย…

“พวกเจ้าที่เหลือให้ยิงด้วยพลังทั้งหมดที่มี เราจะปล่อยด้านหน้าให้แก่ฮีโร่ของเรา ลอทเนอร์!” วิลเลียมไม่ได้ล้อเล่น เขาไม่ปล่อยให้นักรบคนใด ไม่แม้กระทั่งผู้ใช้ดาบลงจากต้นไม้เพื่อต่อสู้

เพราะว่า…

ที่สุดแล้ว นี่ยังคงเป็นพื้นที่แปลกถิ่นยังไงล่ะ!

ไม่ว่ามันจะอยู่ใกล้เมืองมากแค่ไหนมันก็ยังอยู่ภายในอาณาเขตของดยุคทั้งสอง ตราบใดที่ไม่ได้แบ่งแยกออกจากพื้นที่นี้ ในระยะเวลาของเวอร์ชั่น 1.0 NPCที่เลเวลสูงที่สุดในพื้นที่นี้มีเลเวลเพียง 70 เท่านั้น และเป็นจำนวนที่หายากมาก

และไม่ว่าพวกเขาจะมีสายเลือดที่น่าประทับใจระดับใด หรือมีเอกลักษณ์ที่น่าทึ่งแค่ไหน พวกเขาก็ยังอยู่ในช่วงเติบโตและยังไม่ถึงขีดจำกัดสูงสุดของศักยภาพทางสายเลือด

ตัวอย่างเช่น มังกรยักษ์จากภูเขาหิมะดูเหมือนจะน่าประทับใจและตัวของมันก็ดูใหญ่…

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่แข็งแกร่งจริงๆ มังกรที่มีสายเลือดระดับรีเจนดารีก็ยังเป็นมังกรที่ยังไม่โตเต็มวัยหรือเป็นแม้กระทั่งทารก มันยังห่างไกลจากตอนที่โตขึ้นมากนัก…

ส่วนลอทเนอร์น่ะเหรอ?

บอสเลเวล 52 พร้อมด้วยสายเลือดระดับอีปิค

ในแง่ของความแข็งแกร่ง เขาไม่ได้ด้อยไปกว่าบอสเลเวล 60 ที่มีสายเลือดระดับแกรนด์มาสเตอร์เลย

เมื่อสังเกตการณ์ NPC ผู้เล่นจะดูที่ระดับสายเลือดและเลเวล เพราะระดับสายเลือดที่สูงกว่า ก็จะแสดงให้เห็นถึงพลังที่มากกว่าของบอส…

แต่ NPC มองที่ตรงไหนกันล่ะ?

นั่นคือลมหายใจและคุณภาพทางกายภาพของพลังในร่างกาย พวกเขาไม่ต้องดูระดับสายเลือด NPCอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งที่ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้

พลังโจมตีบ่มเพาะพลังต่อสู้และพลังความสามรถบ่มเพาะเวทมนตร์

NPC คิดอย่างไรกับระดับและมันแสดงถึงอะไร?

มันแสดงถึงค่าสถานะส่วนบุคคลและสมรรถภาพทางกายของ NPC

ส่วนพลังต่อสู้และเวทมนตร์ล่ะ?

มันแสดงถึงปริมาณของพลังและมวลในร่างกาย

กล่าวคือ ศักยภาพทางสายเลือดของ NPC นั้น เกือบจะแสดงให้เห็นว่าเขาสามารถเสริมสร้างคุณภาพทางกายภาพของเขาต่อไปได้, เข้าใจทักษะของพลังต่อสู้ หรือมีความสามรถที่จะทำลายขอบเขตต่อไปได้

NPC คงเปรียบเสมือนโลกทางเลือก พวกเขาจำเป็นต้องฝึกฝนทักษะ, ปรับปรุงศักยภาพทางร่างกาย และพลังต่อสู้(เวทมนตร์), และพัฒนาความแข็งแกร่ง

แต่ผู้เล่นแค่ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด, ทำภารกิจให้สำเร็จ, กินและอื่นๆ เพื่อรับค่าประสบการณ์!

ค่าประสบการณ์สามารถจัดสรรให้กับเลเวลและทักษะในเวลาเดียวกัน แยกออกจากความต้องการที่แตกต่างอย่างสมบูรณ์ เพื่อที่จะฝ่าด่านต่อไปของเลเวลระดับต่ำ

โดยพื้นฐานแล้วเราจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จหลังจากผ่านอุปสรรคครั้งใหญ่ทุกครั้ง แม้ว่าภารกิจในระยะหลังจะยากม๊ากมาก…

ดัดเสียงให้แหลมๆ!

……………………………..

ในฐานะนักล่าปีศาจ ลอทเนอร์ยังคงเป็นคนที่มีความสามารถ แม้ว่าเขาจะมีอาชีพลับ

แต่เขากำลังเดินอย่างช้าๆไปยังกองทัพออร์คพร้อมกับดาบยาวที่เปล่งประกาย มีหลายสิ่งที่เขาแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้สนใจเหล่าออร์คที่อยู่ด้านหน้า เขาไม่สามารถไปสู้กับออร์คนับพันด้วยตัวคนเดียว ถ้าออร์คพวกนี้ล้อมเขาเอาไว้ เขาจะสู้ได้กี่ตนกัน?

ผู้นำออร์คขาวเห็นดังนั้น การแสดงออกของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา ลมหายใจก็เริ่มหนักขึ้นและแม้แต่ดาบใหญ่ในมือก็ยังปลดปล่อยพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่ง!

เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่รุนแรง และรู้ได้ทันทีว่าลอทเนอร์อยู่ในระดับเดียวกันกับเขา แต่ความภาคภูมิใจและความมั่นใจของลอทเนอร์นั้นราวกับพระเจ้าที่กำลังมองมดปลวกที่พวกเขาดูถูก!

ความรู้สึกนี้ทำให้นึกถึงอดีตของออร์คขาว…

เมื่อตอนที่เขายังเด็กเหมือนกับลูกสุนัข

เขานอนในกองขยะที่สกปรก เห็นเพียงตาที่สดใสและมองไปยังพวกเอลฟ์ที่กำลังฆ่าเผ่าพันธุ์ของเขา เอลฟ์ไม่เคยเหลือให้ใครรอด เขาไม่ได้แคร์พ่อแม่ที่นอนจมกองเลือด…

แต่ลุงมิสเตอร์หวังที่รักเขามากที่สุดก็ตกตายลงต่อหน้าเขาที่กำลังมองไปรอบๆ เขาปิดดวงตาที่เปียกชื้นด้วยมืออย่างเงียบงัน…

“อ่า! หายไปซะ ไอ้พวกขยะ!” ดวงตาของออร์คขาวกลายเป็นสีแดงก่ำ เขามองไปยังลอทเนอร์ที่เหมือนกับเทพเจ้าสงครามที่ได้ฆ่ากองทัพออร์คไปกว่าครึ่ง และเขาไม่สามารถมองมันได้อีกต่อไป!