บทที่ 16: อย่าเอะอะกันไป

วิลเลียมนำเหล่านักรบเข้าไปในป่า โดยอาศัยความได้เปรียบด้านความเร็วของเอลฟ์ เพียงหนึ่งชั่วโมง พวกเขาก็ไปถึงชานเมืองของออร์คนักรบที่มารวมตัวกัน

เอลฟ์นักลาดตระเวนหลายคนเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง แล้วรายงาน “ท่านลอร์ด จำนวนของออร์คนักรบเพิ่มขึ้นอีก 100 ตนและพวกมันก็ยังคงทำการขนส่งอาวุธและอุปกรณ์มากมายกันอยู่ ดูเหมือนกับว่าพวกมันตั้งใจที่จะเริ่มสงครามกับพวกเรา!”

“ทั้งหมด 600 ตน? พวกมันมีทหารยามด้านนอกกี่คน?” วิลเลียมลูบคางของเขาอย่างครุ่นคิด

“ไม่น้อยเลย มีทีมออร์ค 10 ทีมที่กำลังตรวจตราอยู่ รวมทั้งหมด 50 ตน!”

ลอทเนอร์ไม่เคยกังวลเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของคนของเขา ถ้าเขาต้องการจะฆ่าใครสักคนในป่า เขาสามารถกำจัดออร์คกลุ่มนี้ทั้งกลุ่มได้ด้วยตัวคนเดียว โดยมีเงื่อนไขที่ว่าพวกมันจะไม่วิ่ง ไม่อย่างนั้นล่ะก็ มันก็จะเป็นเรื่องน่าปวดหัวอย่างมากและยังเสียเวลาอีกด้วย

และวิลเลียมเองก็คิดเหมือนกัน!

[ภารกิจ: วิกฤตการณ์ใกล้อาณาเขต]

[ระดับ 2: เห็นได้ชัดว่ามีออร์คเผ่าหนึ่งที่ตั้งใจจะมาแย่งชิงเหมืองแร่เหล็กแห่งนั้น และแถมพวกมันก็ยังอยากจะทำลายเมืองของคุณด้วย จัดการพวกมันให้สิ้นซาก]

[ภารกิจเสร็จสิ้น: 0%~100%]

[รางวัล: ประสบการณ์ 10000~50000 หน่วย]

[รางวัล: ไม่ทราบ]

[รางวัล: ความภักดีและการเป็นที่ชื่นชอบของพลทหาร]

วิลเลียมหรี่ตาของเขาลง ภารกิจที่สอง เหอะ อย่างที่คาดไว้ รางวัลของภารกิจสำหรับลอร์ดเริ่มที่จะข้องเกี่ยวกับความจงรักภักดีของนักรบของเขา

จากคำอธิบายของภารกิจ มันเป็นสิ่งยากเอาเรื่องสำหรับลอร์ดหลายคน เพราะนี่อาจเป็นการส่งกองกำลังทหารไปฆ่าศัตรูหรืออาจเป็นการส่งพวกเขาไปตาย ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเขาเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลอร์ดคนหนึ่งซึ่งอยู่ที่เลเวล 10

แต่อย่าลืมไป

เขาอยู่ในระดับเรเจนดารี!

ไม่สำคัญว่าเขาจะอ่อนแอขนาดไหนในบอสระดับรีเจนดารี เขาก็ยังคงเป็นรีเจนดารี!

วิลเลียมเลื่อนสายตาของเขาไปยังเอลฟ์หัวหน้าหน่วยลาดตะเวน “ให้เรายืมคันธนู, ลูกธนู และอาวุธของท่าน!”

“ครับ ท่านลอร์ด!” กัปตันเอลฟ์ของหน่วยลาดตระเวนแคลงใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้กลัวว่าท่านลอร์ดจะโลภอยากได้อาวุธของเขา

ด้วยสายเลือดที่มีศักยภาพในการเป็นผู้นำ เอลฟ์หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนอยู่ที่เลเวล 33 และอุปกรณ์ของเขานั้นก็ไม่เลวเลย

คันธนูยาวสีฟ้าอันหนี่งที่มาพร้อมพลังการต่อสู้ 130-180 แต้ม

ดาบเดี่ยวสีฟ้าอันหนึ่ง พลังการต่อสู้ 120-160 แต้ม

และสำหรับคุณสมบัติเพิ่มเติม มันมีเพียงเล็กน้อยและไม่คุ้มให้พูดถึง

ตราบใดที่มันคืออุปกรณ์เบื้องต้นและคุณสมบัติของมันถึงมาตรฐาน มันก็สามารถนำมาใช้ได้

ท้ายที่สุดแล้ว ค่าคุณสมบัติของบอสระดับรีเจนดารีก็สูงและมีค่าพลังชีวิตเยอะอีกด้วย ดังนั้นเขาจึงสมัครใจ…

เลเวลของอาวุธและอุปกรณ์ในเกมนี้ไม่จำเป็นต้องมีจำนวนจำกัด เพียงแค่ระดับเลเวลและคุณสมบัติเท่านั้นที่มืออาชีพคนอื่นจะสามารถหยิบมันขึ้นมาและใช้อุปกรณ์ชนิดนี้ได้

ตราบใดที่คุณตั้งใจ นักเวทย์ก็สามารถสวมชุดเกราะได้ แต่ผลลัพธ์พิเศษบางอย่างอาจไม่ทำงาน

“วิลเลียม ในฐานะลอร์ด เจ้าสามารถซุ่มยิ่งธนูจากด้านข้างก็ได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องนำตัวเองเข้าไปในสนามรบ!” ลอทเนอร์ค่อนข้างกังวล

แต่นอกเหนือไปจากชุดเกราะชั้นในระดับอีปิค บอสระดับรีเจนดารีผู้ที่มีอุปกรณ์อยู่ในเลเวลระดับต่ำก็ส่ายหัวของเขา “ไม่ ลอร์ดควรเป็นคนที่นำทัพ นอช ท่านไปล้อมที่จุดรวมพลของพวกมันกับคนอื่นๆ ซะ เราจะฆ่ามันด้วยตัวเอง อย่าให้ใครหน้าไหนในพวกมันหนีรอดไปได้!”

“ท่านลอร์ด ให้พวกเราจัดการกับออร์คพวกนั้นเองเถอะ!” เอลฟ์นักรบคนอื่นไม่เห็นด้วย ที่สุดแล้ว นี่ก็เกี่ยวข้องกับความเป็นความตาย

แม้ว่าพวกเขาจะเห็นว่าลอร์ดผู้นี้ฝึกฝนพลังการต่อสู้ของเขาได้อย่างสมบูรณ์ เขายังคงเด็กอยู่และการกระทำนี้ก็ฟังดูไม่เข้าท่าเอาซะเลย พวกเขาก็ต้องการที่จะกลับไปสู่อาณาจักรเอลฟ์อยู่หรอก แต่หัวใจของพวกเขากลับไม่ยอมให้หักหลังลอร์ดคนนี้…

“ทำตามคำสั่งของเรา ท่านลุงลอทเนอร์จะปกป้องเราเอง พวกท่านที่เหลือแค่ไปล้อมออร์คพวกนั้นเสีย!” วิลเลียมมองไปยังลอทเนอร์

ลอทเนอร์ได้แต่พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “ก็ได้ แต่ถ้ามีศัตรูที่คุกคามชีวิตของท่าน ทั้งธนูและลูกธนูในมือของข้าจะไม่ล้อเล่นแน่!”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ถ้าท่านเห็นว่าลูกธนูของเรากำลังจะหมดเมื่อไหร่ ก็โยนซองลูกธนูมาให้เราก็พอ!” มุมปากของวิลเลียมยกขึ้นเล็กๆ จากนั้นจึงย่างก้าวด้วยความคล่องแคล่วไปยังจุดรวมพลของพวกออร์ค

ในเวลาเดียวกัน เอลฟ์นักเวทย์ห้าตนมองหน้ากันและกัน ก่อนจะส่งบัฟที่เพิ่มประสิทธิภาพทุกรูปแบบให้เขา

แสงสว่าง

อัญเชิญจิตวิญญาณ

เพิ่มความแข็งแกร่ง

เพิ่มการป้องกัน และอื่นๆ เอฟเฟคส่วนใหญ่จะสามารถมีประสิทธิภาพนานประมาณสิบนาทีและผลลัพธ์ก็ไม่ได้เห็นได้ชัดนัก แต่มันก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย

เอลฟ์ตนอื่นแยกกันออกไปอย่างเงียบเชียบและเข้าล้อมกลุ่มออร์ค

ในป่าแห่งนี้…

อย่าคิดจะสู้กับเอลฟ์!

ด้วยธรรมชาติของมนุษย์ เมื่อพวกเขามองว่าการเพิ่มจำนวนประชากรของเอลฟ์นั้นเป็นสิ่งที่คุกคาม พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะเข้ามาในป่าอย่างผลีผลามเพราะรู้ว่าในป่าที่เก่าแก่แห่งนี้ พวกเขาไม่สามารถต่อกรกับวิธีการสู้ศึกของเหล่าเอลฟ์ได้ และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสู้กับเอลฟ์!

ร่างหนึ่งกำลังกระโดดอยู่ในป่าอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวที่ปราดเปรียว

ถึงแม้ว่าความเร็วของเขาจะรวดเร็วและเขาก็กระโดดได้สูงมากๆ มันก็ยังเป็นเรื่องยากที่จะทำการเคลื่อนไหวใดๆ

ทุกครั้งที่เขาเดิน เขาสามารถหลีกเลี่ยงบริเวณที่เป็นหญ้าซึ่งอาจทำให้เกิดเสียงได้อย่างง่ายดาย เขาเป็นเหมือนกับเอลฟ์นักล่าผู้ทรงพลังคนหนึ่งที่สามารถเคลื่อนไหวไปรอบๆ โดยที่ไม่มีทางถูกเห็นตัวได้

ลอทเนอร์เห็นทั้งหมดนั่นและเริ่มที่จะสงสัยเล็กน้อย…

มันจะเป็นไปได้งั้นหรือ?

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตมันเป็นเพียงแค่การแสดงของเขา รวมถึงการตกต้นไม้ด้วยงั้นหรือ?

และทำไมถึงไม่เปิดเผยความสามารถที่แท้จริงของเขาเมื่อเป็นลอร์ดแล้วล่ะ?

………

หลังการสำรวจจากบนต้นไม้ วิลเลียมค่อยๆ เข้าใกล้ทีมออร์คทหารยามทีมหนึ่ง

ระดับของออร์คห้าตัวนี้ปรากฏต่อหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว

มีสามตัวอยู่ที่เลเวล 20, สองตัวเลเวล 15 ไม่มีระดับสูงและพวกมันทั้งหมดเป็นแค่ออร์คนักรบธรรมดาทั่วไป

“ถ้าอย่างนั้นก็หวานหมูล่ะ!” วิลเลียมหรี่ตาของเขาลง หยิบลูกธนูสามอันออกมาจากซองใส่ลูกธนูด้วยมือซ้าย

จับลูกธนูดอกหนึ่งด้วยมือขวาและง้างมันไปด้านหลังของคันธนู เขายิงมันออกไปด้วยพลังการต่อสู้ที่เต็มเปี่ยม!

ฟิ้วว

ลำแสงหนึ่งวิ่งผ่านเข้าไปยังป่าที่มืดมิด ทำให้ออร์คที่กำลังเดินอยู่ด้านหลังสุดล้มลงบนพื้นโดยไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ

เฮดช็อต จุดอ่อนร้ายแรงที่ทำให้ถึงแก่ชีวิต ในจังหวะที่ลูกธนูทะลุเข้าไปที่หัวทำให้เกิดบาดแผลสาหัส

ออร์คนักรบตนนั้นผู้ที่ไม่มีเลือดมากนักจึงตายในทันที

ได้รับค่าประสบการณ์ 400 หน่วย

ออร์คสี่ตัวที่อยู่ด้านหน้าได้ยินเสียงและขณะที่กำลังจะหันหลังมา วิลเลียมก็หยิบลูกธนูขึ้นมาดอกหนึ่งจากลูกธนูสามดอกในมือซ้ายของเขา ง้างมันไปด้านหลังของคันธนูและยิงมันออกไป…

ภายในเวลาเพียงแค่สองวินาที

ออร์คนักรบสามตนถูกฆ่าด้วยเฮดช็อตของเขา

แต่ในตอนที่ออร์คที่เหลืออีกสองตัวหยิบอาวุธของพวกมันออกมาและกำลังจะตะโกน…

ร่างหนึ่งก็ลงมาจากฟ้า วิลเลียมที่อยู่กลางอากาศก็ง้างคันธนูของเขาและยิงลูกธนูออกไป

ออร์คตัวที่กำลังอ้าปากกว้างรับรู้ถึงความเจ็บปวดและกำมือเข้าที่คอของมัน ก่อนจะล้มลงไปที่พื้น

ขณะที่ออร์คอีกตัวซึ่งกำลังตกอยู่ในความอึ้งตะลึงจะสามารถโต้ตอบอะไรกลับได้ วิลเลียมที่ยังคงอยู่กลางอากาศก็ชักดาบตรงข้อมือของเขาออกมา ก่อนจะลงสู่พื้นดิน แล้วจัดการกับศัตรู!

สวบ

วิลเลียมดึงดาบของเขาออกจากหัวของออร์คตัวนั้นในขณะที่เลือดสีเขียวของมันไหลลงมาช้าๆ เขายังไม่หยุดและกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้พร้อมๆกับการมองหาทีมตรวจตราที่เหลือ!

การปฏิบัติในแผนการรบที่ดูเหมือนจะซับซ้อนนี้กลับถูกทำให้จบลงภายในเวลาน้อยกว่าสามวินาที

ลอทเนอร์ไม่อาจห้ามความรู้สึกตกตะลึงได้เมื่อเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ออร์คทั้งห้าตัวนั้นยังไม่ทันที่จะพูดออกมาสักคำเสียด้วยซ้ำ พวกมันก็ถูกกำจัดโดยท่านลอร์ดอย่างง่ายดาย…

“และเขาก็ไม่ได้ใช้แม้แต่ทักษะพลังการต่อสู้ใดๆ!” ลอทเนอร์ถอนหายใจ โดยเฉพาะความยากในการยิงขณะกำลังกระโดดอยู่นั้นยากเป็นอย่างมาก แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องฝึกซ้อมมาเป็นเวลานานกว่าที่เขาจะเชี่ยวชาญมันได้อย่างสมบูรณ์

เขาไม่เคยคาดคิดว่าลอร์ดคนนี้จะซ่อนมันไว้

ลอทเนอร์กลืนน้ำลาย “เท่าไหร่กัน… เขาโกหกคนในเมืองดาร์คไนท์ไปเท่าไหร่กัน?”