บทที่ 11: วิธีล่า

ทันใดนั้นลูกศรต่างร่วงหล่นมาจากฟากฟ้าเป็นสาย!

ฝนลูกศรที่เต็มไปด้วยพลังการต่อสู้พุ่งตรงไปยังหมีป่ายักษ์…

แต่หมีป่ายักษ์ตัวนี้ก็เต็มไปด้วยเวทมนตร์และไม่ได้อ่อนแอเช่นกัน แค่เสียงคำรามธรรมดาเหล่าลูกธนูทุกดอกก็ร่วงลงทันที มีเพียงลูกธนูไม่กี่ดอกเท่านั้นที่มีพลังที่แข็งแกร่งกว่าสามารถพุ่งผ่านคลื่นพลังไปได้ แม้ว่ามันจะอ่อนแอลงต่อหน้าหมีป่ายักษ์

เนื่องจากลูกธนูไม่สามารถเจาะทะลุหนังหมีป่ายักษ์ได้ พวกเขาจึงทำให้มันบาดเจ็บไม่ได้  หนังที่หนาของมันทำให้รู้สึกน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

พลังชีวิตของมันจะลดรึเปล่า?

เกมนี้ไม่มีอะไรแบบนี้นี่…

ถ้าไม่อย่างนั้นเมื่อผู้เล่นนับพันยิงธนูใส่มังกรพร้อมๆกัน มังกรตัวนั้นมันก็คงจะไม่ตายแค่เพราะยุงตัวเล็กหลายๆ ตัวกัดหรอกใช่มั้ย?

ดูเหมือนวิลเลียมจะคาดการณ์ไว้แล้วดังนั้นเขาจึงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ อย่างงั้น นักธนูเอลฟ์บนต้นไม้ยังคงโจมตีต่อ คลื่นลูกธนูลดเวทย์ป้องกันของหมีป่ายักษ์อย่างช้าๆเนื่องจากมันไม่สามารถใช้เสียงคำรามได้อย่างต่อเนื่อง

ระหว่างนี้วิลเลียมหยิบธนูขาวแล้วเล็งไปที่ดวงตาของหมีป่ายักษ์ แต่น่าเสียดายที่มันหลบได้และมีเวทมนตร์ที่จะป้องกันลูกธนูไม่ให้โจมตีมันได้

“ตอนนี้ฉันน่าจะหลอกมันให้เดินรอบๆได้..”

น่าตกใจที่ดูเหมือนว่าหมีป่ายักษ์จะรู้ว่ามีกับดักอยู่ใกล้ๆและไม่วิ่งไปอย่างผลีผลาม

แต่กลับมองมาที่วิลเลียมที่อยู่ใกล้มัน แล้วใช้สกิลศิลาหนาม!

ศิลาหนามที่มีเส้นรอบวงอย่างน้อยแปดเมตรเกิดขึ้นใต้ฝ่าเท้าวิลเลียม ลอทเนอร์ที่อยู่ใกล้ๆรีบคว้าไหล่ของเขาและกระโดดขึ้น ก่อนจะโยนวิลเลียมขึ้นไปบนต้นไม้

จากนั้นก็พลิกตัวกลางอากาศ!

หยิบคันธนูทองคำแล้วง้างสาย!

ลูกศรสีเงินพุ่งออกไปทันที จากนั้นก็ใช้พลังการเคลื่อนไหวล่าถอยออกไปอย่างใจเย็น

ลูกศรทำให้เกิดการหมุนวนในอากาศ เกิดเสียงฟ้าคำรามดังทะลุผ่านแก้วหูของผู้คน

จากศรดอกเดียวเท่านั้น!

ทันใดนั้นเลือดจำนวนมากก็ไหลออกมาจากอุ้งมือของหมีป่ายักษ์ มันยกมือขึ้นเพื่อป้องกันหัวของมัน

ไม่ว่าหนังมันจะหนาหรือแข็งแรงแค่ไหน มันเพิ่งจะคลอดลูก เพิ่งมันจึงยังคงอ่อนแออยู่มาก

การโจมตีเต็มรูปแบบของ NPC ระดับอีปิคทำให้เกิดการบาดเจ็บสาหัสที่อุ้งมือข้างซ้าย มันจึงไม่กล้าขยับแบบลวกๆ อีกต่อไป

หมีป่ายักษ์จ้องมองลอทเนอร์ด้วยความโกรธ มันลังเลว่าควรจะรีบไปฆ่าอาหารโง่ๆชิ้นนี้ดีหรือไม่

แต่เมื่อมันเห็นลอทเนอร์หยิบลูกธนูอีกดอกออกมา มันก็วิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล

ทันทีที่มันเคลื่อนตัวออกจากถ้ำอย่างเต็มที่ นักล่าเอลฟ์สี่ตนที่จับมุมของตาข่ายขนาดยักษ์ก็กระโดดลงมา คลุมหัวของมันทันที

เช่นเดียวกับนักล่าคนอื่นที่เร่งรีบเข้ามาช่วย หมีป่ายักษ์ใช้ความแข็งแกร่งอันบ้าคลั่งของมันอีกครั้ง ด้วยการดิ้นรนของมันนักล่าทั้งสี่ต่างถูกโยนไปตกตรงต้นไม้ใหญ่อย่างแรง พวกเขากระอักเลือดด้วยความเจ็บปวด รู้สึกราวกับว่าอวัยวะถูกทำลาย…

“ใช้เฟเทลช็อต!!” วิลเลียมตะโกนเสียงดัง เหล่าเอลฟ์ที่อยู่บนต้นไม้ต่างดึงคันธนูออกมา เติมพลังของธนูให้เต็มเปี่ยม นี่เป็นทักษะที่ง่ายและมีประโยชน์ที่สุด!

พวกเขาใช้พลังการต่อสู้ประมาณ 30% เป็นเวลา 1.5 วินาที สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของการโจมตีพื้นฐานได้ 150%

นอกจากนั้น นี่เป็นทักษะที่ยังไม่ได้เพิ่มเลเวล ถ้าเป็นเฟเทลช็อตเลเวลสูงมันจะส่งผลกระทบเป็นสองเท่า

มันเกิดขึ้นเพียงหนึ่งวินาที

เฟเทลช็อตกว่าร้อยสายที่เต็มไปด้วยพลังอันบ้าคลั่งตรงเข้าหาเป้าหมาย

สายเลือดไหลเป็นลำธาร หมีป่าที่เพิ่งฉีกตาข่ายได้ พบกับการบาดเจ็บสาหัสเป็นครั้งที่สอง

ดูเหมือนว่ามันจะโกรธมากกว่าเก่า ร่างของมันพุ่งทะยานด้วยเวทมนตร์ วิ่งตรงไปด้านหน้าด้วยความบ้าคลั่ง พื้นดินสั่นสะเทือนทำให้ง่ายต่อการดึงหินขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเปลือกหอย ก่อนมันจะขว้างหินเหล่านั้นไปทางเอลฟ์ที่ยืนบนต้นไม้

ดีที่ลอทเนอร์ได้บอกเอลฟ์ตนอื่นๆไว้ก่อนว่าตราบใดที่เห็นมันใช้เวทมนตร์ไปทิศทางใดทิศทางหนึ่ง พวกเขาควรหยุดการโจมตีและกระโดดลงจากต้นไม้ทันทีแล้ววิ่งไปทางอื่น การฆ่าอสูรเวทย์เป็นสิ่งสำคัญก็จริงแต่ชีวิตของพวกเขานั้นสำคัญมากกว่า

นั่นเป็นเหตุผลที่ชัดเจนมาก

การโจมตีของหมีป่ายักษ์ไม่มีประโยชน์ ในความเป็นจริงอาการบาดเจ็บของมันเริ่มรุนแรงขึ้น ในขณะที่ใช้หินโจมตีต่อไป อุ้งมือของมันก็กระแทกกับอากาศ…

ตุ้บ!

หมีป่ายักษ์วิ่งเข้ามาและตกลงไปในกับดักที่เต็มไปด้วยหนามอย่างงุ่มง่าม หลายส่วนของร่างกายถูกแทงด้วยกับดัก เลือดของมันไหลมากขึ้น

ความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึงทำให้มันคำรามไม่หยุด เสียงดังอึกทึก

นักล่ากลุ่มที่สองถือตาข่ายอีกผืนหนึ่งไว้เพื่อครอบมัน ในที่สุดมันก็ถูกหมีป่ายักษ์ฉีกขาดอีกครั้ง นักล่าหลายคนก็ถูกโยนออกไปด้วย ต้องยอมรับว่านักล่าเป็นอาชีพที่อันตรายมากจริงๆ…

แต่ตราบใดที่นักล่าทำภารกิจสำเร็จ รางวัลที่ได้รับนั้นไม่เล็กน้อยเลย โดยเฉพาะนักล่าเลเวลสูงที่สามารถทำให้อสูรเวทย์เชื่องได้

หมีป่ายักษ์พยายามลุกขึ้นโดยไม่สนใจความเจ็บปวดจากการถูกแทง มันอยากเคลื่อนย้ายหินทั้งหมดใต้ร่างเพื่อปีนออกไป

นี่คือความแตกต่างระหว่างกลุ่มล่าขนาดใหญ่และขนาดเล็ก!

ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มผจญภัยของผู้เล่นกลุ่มเล็กๆหรือกลุ่มของ NPC ต่างก็มีคนไม่มากพอ

อย่างไรก็ตาม วิลเลียมมาเพื่อเริ่มสงคราม…

ขณะที่หมีป่ายักษ์เงยหน้าขึ้น นักดาบเวทย์เตรียมกับดักโดยรอบ เกือบในเวลาเดียวกันพวกเขาก็แกว่งดาบยาวไปมา!

ทักษะดาบที่เต็มไปด้วยพลังการต่อสู้บดบังกับดักทั้งหมด!

เสียงดังลั่นดังมาจากใต้ฝ่าเท้า

วิลเลียมไม่เคยเห็นใครขังหมีในกับดักด้วยทักษะดาบที่เต็มไปด้วยพลังการต่อสู้มาก่อน ตอนนี้พวกเขารังแกหมีจริงๆ

มันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วนี่

หลังจากที่หมีป่ายักษ์ได้รับประสบการณ์จากคลื่นพลังการต่อสู้ซ้ำแล้วซ้ำอีก ขนที่เป็นประกายของมันก็ขาดรุ่งริ่ง ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล…

ดวงตาของมันเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ไม่สามารถหยุดน้ำตาสองสายที่ไหลลงมาได้ ราวกับกำลังอ้อนวอนเพื่อได้เห็นลูกของมันอีกครั้ง

เอลฟ์นักดาบเวทย์เหลือบมองกัน แม้ว่าอสูรเวทย์จะโหดร้ายแต่ความรักของแม่นั้นก็ไม่ผิดเลย

พวกเขาไม่ได้โจมตีเป็นครั้งที่สอง แต่กลับมองไปยังลอร์ดของพวกเขาแทน…

วิลเลียมเดินไปพร้อมกับการป้องกันของลอทเนอร์ เขามองไปยังหมีป่ายักษ์ที่กำลังจะตาย สบตากับมัน

มันเป็นแค่อสูรเวทย์ระดับกลางไม่ใช่อสูรเวทย์ระดับสูง ถ้าไม่อย่างนั้นการต่อสู้ครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่ามันจะอ่อนแอมาก…

วิลเลียมรู้ว่าตาของมันข้างหนึ่งบอดในขณะที่อีกข้างถูกย้อมไปด้วยเลือด ดูเหมือนว่าไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป

เขาถอนหายใจ เอื้อมมือไปอุ้มลูกหมีตัวเล็กที่ยังไม่ลืมตาดูโลกมาจากนักลาดตระเวน ขนของมันยังไม่ขึ้นและหลับสนิทมาก เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้เห็นการต่อสู้ครั้งนี้

จากนั้นเขามองไปยังลอทเนอร์ ทั้งสองกระโดดลงไปยังกับดักด้วยกัน

วิลเลียมอุ้มลูกหมีไปตรงจมูกของแม่ ปล่อยให้มันดมกลิ่น จากนั้นเขากล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันจะให้ลูกๆของแกมีชีวิตและดูแลพวกมันอย่างดี!”

แม้ว่าหมีป่ายักษ์จะมองไม่เห็น แต่มันก็ยังสามารถดมกลิ่นลูกของมันได้ มันจึงพยักหน้าอย่างสงบ

ด้วยเหตุนั้น…

ลอทเนอร์จึงใช้ดาบแทงหัวของหมีป่ายักษ์…

เขาปล่อยให้มันตายอย่างรวดเร็ว

ตอนจบที่สมบูรณ์แบบ

ท่านลอร์ดได้รับชัยชนะ

หมีป่ายักษ์ระดับกลางได้ตายลง

พวกเขาทำให้เหมืองเหล็กปลอดภัย

พวกเขาได้รับลูกหมีตัวเล็กที่ยังไม่ลืมตาสามตัว

วิลเลียมไม่รู้ว่าทำไมแต่เขารู้สึกราวกับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้ถูกแช่ไว้ในโลกนี้และใช้วิญญาณเพื่อสัมผัสถึงอารมณ์ความรู้สึกของใครอีกคนหนึ่ง

แต่หลังจากที่รู้สึกโศกเศร้า…

“ทำไมฉันอยากที่จะยิ้มกันนะ?” วิลเลียมอุ้มลูกหมีสามตัวไว้ในอ้อมแขน ไม่สามารถหยุดคิดเกี่ยวกับอนาคตอันราบรื่นได้ ทำไมเขาถึงไม่ฆ่าหมีตัวนั้นแทนและรับค่าประสบการณ์?

นั่นเป็นเพราะมันจะไม่เป็นการยุติความเจ็บปวด แต่เป็นการเพิ่มความเจ็บปวดแทน ด้วยกำลังของเขา ปัญหามันอยู่ที่ว่าดาบของเขาจะทะลุหนังมันได้หรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็มีขอบเขตอยู่เช่นกัน…