บทที่ 591 ตัวเต็งรางวัลซูเปอร์สตาร์

เฉินมู่ไม่อยากรับบทนี้เท่าไร ให้เขาเล่นเป็นตัวแปลกๆ ตลอด ต่อไปคนอื่นพอเห็นเขา ก็จะรู้สึกโดยอัตโนมัติว่าเขาเป็นพวกมีปัญหาทางจิต มันส่งผลต่อภาพลักษณ์มาก

แต่พอพี่กวนออกมาจากด้านหลัง ได้ยินเรื่องนี้ ไม่รอให้เฉินมู่คิดให้ชัดเจน ก็ตอบรับแทนเขาเลย "เล่นสิ ครั้งที่แล้วก็เล่นได้ดีนี่ เธอถือว่าช่วยฉันหน่อย"

เมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาของเหวินชิงซานเต็มไปด้วยความขอบคุณ "ผมจะให้ฝ่ายโปรดิวเซอร์จัดการสัญญาเลย"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินไป

เฉินมู่มองกวนจงหยุนอย่างน้อยใจ บ่นว่า "พี่กวน ให้เล่นเป็นตัวแปลกๆ ตลอด เส้นทางการแสดงของผมก็จะติดกรอบตายเลย"

กวนจงหยุนได้ยินไอ้หมอนี่พูดถึง "เส้นทางการแสดง" ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างระอา "พูดเหลวไหล เธอก็แค่เล่นละครแค่สองฉาก จะมีเส้นทางการแสดงอะไร?"

หยุดชั่วครู่ เขาเย้าแหย่ "แต่ถ้าเธอมีเส้นทางการแสดงจริงๆ ก็เป็นเรื่องดีสำหรับเธอนะ ต่อไปเธอก็สามารถเป็นมืออาชีพด้านตัวละครวิปริตในวงการได้ พอคนนึกถึงบทแบบนี้ ก็จะนึกถึงเธอ เธอจะไม่กลัวว่าจะไม่มีงานในสายนี้แล้ว"

ใครกันที่อยากเป็นมืออาชีพตัวละครแปลกๆ ในวงการของพวกคุณ คนนั้นก็ต้องเป็นไอ้งั่ง...

เฉินมู่รู้สึกว่าตัวเองติดกับดักแล้ว โดนหลอก

มาถึงจุดนี้แล้ว ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อีก ได้แต่คิดว่าจะแก้ไขอย่างไรดี

เมื่อเหวินชิงซานรีบร้อนเอาสัญญากลับมา เฉินมู่มองผู้กำกับหนุ่มที่ดูเหมือนจะได้โชคดีจริงๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปรึกษา "ผู้กำกับเหวิน ผมรับบทนี้ก็ได้ แต่ค่าตัวอะไรพวกนี้ผมไม่รับแล้ว คุณพอจะแทรกโฆษณาเล็กๆ ให้สวนป่าของเราในหนังได้ไหม?"

"แทรกโฆษณา?"

เหวินชิงซานชะงัก ครุ่นคิด

เฉินมู่ยั่วยวน "ผู้กำกับเหวิน ไม่ต้องให้เด่นหรือตั้งใจแทรกมากเกินไป แค่หาโอกาสช่วยประชาสัมพันธ์ต้นกล้าของสวนป่าเราหน่อยก็พอ..."

หลังจากแนะนำข้อดีของต้นกล้าตัวเองไปรอบหนึ่ง เขาไม่มั่นใจว่าผู้กำกับจะช่วยเหลือหรือไม่ แต่ไม่คิดว่าเหวินชิงซานจะพูดอย่างครุ่นคิด "อืม ในบทของเรามีตรงหนึ่งที่ตัวเอกปลูกดอกไม้ที่ที่ทำงาน ผมปรับแก้ได้ เปลี่ยนเป็นปลูกต้นไม้ ให้เขาพูดว่าต้นกล้าของมู่หย่าดี น่าจะไม่มีปัญหา"

เฉินมู่แค่ลองขอดู ไม่คิดว่าผู้กำกับจะเห็นด้วยแบบนี้ เขาจึงดีใจมาก ตบอกรับปาก "ผู้กำกับเหวิน คุณวางใจได้ ผมจะพยายามเล่นบทที่คุณให้ให้ดีที่สุด... อืม ต้องการให้แปลกๆ แค่ไหนก็ได้ รับรองว่าผมจะแสดงแปลกๆ ให้คุณพอใจ"

"ดี งั้นผมก็รอดูการแสดงของคุณละ"

ผู้กำกับโยนสัญญาให้เขา แล้วหันกลับไปหาคนเขียนบทเพื่อแก้ไขบท

เฉินมู่มองคนเขียนบทที่ขมวดคิ้ว ได้แต่พูดในใจว่าขอโทษ

ช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ชานมและแพนเค้กก็ถูกส่งมาถึง ทุกคนในกองถ่ายได้รับคนละส่วน ผู้กำกับเห็นเช่นนั้น จึงให้ทุกคนพักเบรกสักครู่ ทำให้ทุกคนดีใจและโห่ร้อง

การมาเยี่ยมกองถ่ายของเฉินมู่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ในกองถ่ายมีหลายคนที่เคยไปที่ปั๊มน้ำมัน ทุกคนเข้ามาทักทาย ส่วนคนที่ไม่รู้จักเฉินมู่ก็ได้รู้จักว่าเฉินมู่เป็นใครผ่านการเล่าของคนอื่น

"เขาน่ะ เขาคือ 'คนนำโชค' ที่ผู้กำกับเว่ยพูดถึง โชคดีมาก..."

"อย่าดูถูกว่าเขาอายุน้อย ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือเขามีสวนป่าใหญ่ ทำธุรกิจใหญ่โต เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่..."

"คลิปที่เขาปีนเขาช่วยคน ถ้ามีเวลาลองไปดู หมอนี่เป็นคนรักษาน้ำใจ เป็นคนดี ตอนที่เราอยู่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เขาต้อนรับเราอย่างเต็มที่..."

กวนจงหยุนจิบชานม ยิ้มเล็กน้อย

เพราะเฉินมู่มาเยี่ยมกองถ่าย ทำให้กองถ่ายได้ผ่อนคลายสักครู่ เขารู้สึกดีมาก

"ไม่ได้เจอกันเกือบครึ่งปีแล้ว ได้ยินว่านายทำธุรกิจใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นทำกับสหประชาชาติแล้ว ใช่ไหม?"

กวนจงหยุนยิ้มพลางล้อเล่น "ฉันดูตอนที่พูดถึงพวกนายในรายการสัมภาษณ์พิเศษแล้ว บอกว่าตอนนี้นายกลายเป็นพระโพธิสัตว์ของทุกบ้านในมณฑลหวังซีแล้ว"

เฉินมู่รีบแกล้งถ่อมตัว "ไม่หรอกๆ พี่กวนอย่าพูดแบบนั้นเลย พระโพธิสัตว์อะไรกัน อย่างมากก็แค่รับใช้ประชาชน"

"อย่าถ่อมตัวเลย สิ่งที่นายทำล้วนเป็นเรื่องดีมากๆ ต่อไปต้องพยายามมากขึ้นอีก... อืม ฉันดูสถานการณ์ของนายตอนนี้แล้วยังอิจฉาเลย ตอนที่ฉันอายุเท่านาย ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังดิ้นรนอยู่ที่มุมไหน"

กวนจงหยุนยิ้มพูด "อีกสองปีฉันเหนื่อยกับการแสดงแล้ว จะไปช่วยนายปลูกต้นไม้ ช่วยแก้ปัญหาทะเลทรายและความยากจนในภาคตะวันตกเฉียงเหนือสักหน่อย"

"ไม่เอาๆๆ ถ้าผมล่อลวงซูเปอร์สตาร์อย่างคุณไปกินทรายที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ไม่แสดงหนังแล้ว แฟนคลับของคุณรู้เข้า จะไม่เอาน้ำลายมาจมผมตายเหรอ?"

เฉินมู่หัวเราะพลางโบกมือ "คุณไม่ต้องช่วยเล็กๆ น้อยๆ หรอก แค่ช่วยในเว่ยป๋อก็พอ โพสต์โฆษณาสวนป่าของเราในเว่ยป๋อ ให้แฟนคลับของคุณซื้อต้นกล้าของเราไปปลูก นั่นจะช่วยได้มากกว่าคุณไปปลูกต้นไม้เองอีก"

หยวนหยวน "เว่ยป๋อ? พี่กวนไม่ได้ดูแลเว่ยป๋อตัวเองหรอก ฉันเป็นคนดูแล ถ้านายอยากให้พี่กวนโพสต์โฆษณาในเว่ยป๋อก็ได้ จ่ายค่าโฆษณาสิ"

เฉินมู่ "พี่หยวนหยวน แบบนี้... ต่อไปเราคงอยู่ด้วยกันลำบากแล้ว พูดเป็นคำแรกก็พูดเรื่องเงิน มันทำร้ายความรู้สึกนะ"

หยวนหยวน "ไม่ให้ก็ช่าง ยังไงโฆษณาต้องจ่ายเงิน เรื่องนี้ไม่ต้องพูดแล้ว"

เฉินมู่ "ถ้ารู้แบบนี้ก็ไม่มาเยี่ยมกองถ่ายของพวกคุณแล้ว"

กวนจงหยุน "เรื่องใครเรื่องมัน นายไม่ควรทำแบบนี้..."

...

เฉินมู่ กวนจงหยุน และหยวนหยวนคุยกันต่อ

คนในกองถ่ายที่เห็นพวกเขาแบบนี้ ต่างประหลาดใจมาก

ต้องรู้ว่าอาจารย์กวนที่พวกเขารู้จัก แม้จะมีอัธยาศัยดีตลอด ไม่มีอารมณ์อะไร แต่ปกติเขาพูดน้อยมาก ในกองถ่ายมักจะไม่ค่อยพูดคุย

แม้แต่นักแสดงที่มีฉากกับเขา เมื่อเจอกันก็แค่คุยเรื่องการแสดง น้อยคนที่จะได้คุยกับเขาแบบที่เห็นตรงหน้านี้

นักแสดงหญิงที่แสดงฉากบนเตียงกับกวนจงหยุนเมื่อครู่ มองเฉินมู่หลายครั้ง แล้วล้อเล่นกับนักแสดงชายที่รับบทพระเอกข้างๆ "นี่ไม่ใช่ลูกนอกสมรสของอาจารย์กวนหรอกนะ? ไม่เคยเห็นอาจารย์กวนกระตือรือร้นกับใครขนาดนี้มาก่อน ครั้งที่แล้วที่ภรรยาและลูกชายของอาจารย์กวนมา ดูเหมือนเขาจะไม่ได้พูดมากขนาดนี้ด้วยซ้ำ"

"พี่เหม่ยอี้ อย่าพูดแบบนั้นสิ อาจารย์กวนในวงการเรามีชื่อเสียงว่าเป็นคนรักษาตัวรักษาตนนะ"

นักแสดงชายพูด "ผมได้ยินมาว่า อาจารย์กวนตอนนั้นเพื่อแสดง 'ม่านทราย' ให้ดี ไปอยู่ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือหลายเดือน ดูเหมือนจะอยู่ที่บ้านของคนหนุ่มคนนี้ ดังนั้น... คงสนิทกันล่ะมั้ง"

"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง..."

นักแสดงหญิงถอนหายใจเบาๆ อย่างทึ่ง "อาจารย์กวนมีความพยายามในการศึกษาบทที่ไม่มีที่ติจริงๆ 'ม่านทราย' ประสบความสำเร็จมากเมื่อปีที่แล้ว ปีนี้ในเทศกาลภาพยนตร์ไป๋หัวของประเทศเรา อาจารย์กวนก็เป็นตัวเต็งรางวัลซูเปอร์สตาร์อีก... อืม ไม่รู้ว่าครั้งนี้อาจารย์กวนจะรักษาแชมป์ได้หรือเปล่า ถ้าได้จริงๆ นี่จะเป็นครั้งที่หกที่เขาได้รับรางวัลนี้ ในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ประเทศเรา ยังไม่มีใครทำได้"

"ได้ยินว่าปีนี้การแข่งขันดุเดือดมาก คู่แข่งของอาจารย์กวนก็แข็งแกร่งทั้งนั้น ผลลัพธ์ยังบอกยาก"

นักแสดงชายยิ้ม "อืม พวกเขาบอกว่าคนหนุ่มคนนี้เป็นคนนำโชค หวังว่าเขาจะนำโชคให้อาจารย์กวนได้จริงๆ"

"หวังว่าจะเป็นแบบนั้น!"

นักแสดงหญิงพยักหน้า "ถ้าอาจารย์กวนได้รับรางวัล ก็จะช่วยดึงรายได้ของหนังเรื่องนี้ด้วย เป็นเรื่องดีสำหรับทุกคน"