บทที่ 97 ฝืนต้านรับ (2) [อ่านฟรี]

บทที่ 97 ฝืนต้านรับ (2)

พริบตานั้น ดวงตาของชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นรูปมีดตกตะลึงเหลือล้น ฝ่ามือของหลินหานเมื่อกี้นี้ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้กำลังต่อสู้กับคน แต่กำลังต่อสู้กับโลกใบนี้

ไอ้หนูนี่รู้วิธีใช้พลังของฟ้าดินเพื่อจู่โจมคนที่แข็งแกร่งกว่าได้อย่างไร?

มันแปลกเกินไป

พอคิดได้ดังนี้ ดวงตาชากรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นรูปมีดเคร่งขรึมลง เขาหันหลังหนีไปไกลโดยไม่ลังเล

"จะหนีหรือ?" อัจฉริยะหลายคนจ้องมาที่ฉากนี้ด้วยสายตาที่ตะลึง

ปรมาจารย์ยุทธ์นวสวรรค์กำลังหวาดกลัวหลินหานอยู่หรือ?

นี่กำลังล้อเล่นกันอยู่หรือเปล่า ลูกศิษย์ของหุบเขาซื่อหยางหลายคนรู้สึกงงงวยเล็กน้อย แม้แต่จางเหมิ่งและราชาสวรรค์คนอื่นๆก็ทำอะไรไม่ถูกเพราะเหตุการณ์ฉับพลันนี้

เพราะเมื่อกี้นี้ พวกเขากำลังจะเอาชีวิตเสี่ยงเข้าต่อสู้ แต่ทว่าตอนนี้ หลินหานแก้ไขวิกฤติความตายได้แล้ว?

"ซู่ว!"

แต่ในเวลานี้เอง ลูกศรน้ำแข็งสีฟ้าถูกยิงจากมือของหลินหานอีกครั้ง ตรงไปข้างหลังของชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นรูปมีด

วูม!

ชั่วพริบตานี้ ชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นรูปมีดก็รู้สึกถึงวิกฤตครั้งใหญ่จู่โจมเข้ามา

เขาหันหลังกลับมาแล้วโจมตีด้วยมีด แต่คราวนี้ไม่แม่นยำเหมือนก่อนหน้านี้ และแล้ว แขนข้างหนึ่งของเขาถูกลูกธนูยิงใส่

คลิก! คลิก ...

ทันใดนั้น ชั้นน้ำแข็งได้กระจายออกจากปากแผลที่ถูกยิง แล้วเข้าสู่ร่างกายของชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นรูปมีด

"ไม่?!" ชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นรูปมีดตะโกนด้วยความกลัว ดวงตาสื่อความโหดเหี้ยม พลางฟัน“ฉับ”ตัดแขนข้างนั้นของตัวเองแล้วก็หนีไปไกล

"ไอ้หนูโสโครก รอข้าให้หายดีเมื่อไหร่ ข้าจะทำให้เจ้าตายโดยไร้หลุมฝังศพ!" คำพูดที่น่ากลัวของชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นรูปมีดดังสะท้อนมาจากระยะไกล

“อุตส่าห์มาแล้ว ก็อย่าคิดจะได้กลับ!” ทันใดนั้น มีเสียงเย็นชาดังขึ้นในระยะไกล

ในเวลาต่อมา ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีดำและมีผมสีขาวก้าวได้เข้ามา ร่างกายแผ่ออร่าอย่างน่ากลัว

กู่เทียนซู!

ในที่สุดราชาสวรรค์ที่หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น อัจฉริยะหุบเขาซื่อหยางหลายคนต่างเผยสีหน้ามีความสุข ตอนนี้ราชาสวรรค์ที่ทรงพลังที่สุดคนอื่นๆก็ทยอยปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน ชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นคนนั้นจึงไม่มีทางหนีพ้น

"อัจฉริยะอัฎฐสวรรค์!" ชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นในระยะไกลได้ตรวจจับตบะของกู่เทียนซู แล้วสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เวลานี้เขาเสียแขนไปข้างหนึ่ง พลังต่อสู้จึงลดลงอย่างมาก

"ตายซะ!" กู่เทียนซูยิ้มอย่างเฉยเมย ทั้งยังไม่มีที่ท่าที่จะร่วมมือกับหลินหาน จางเหมิ่งและราชาสวรรค์คนอื่นๆเลย เขาโจมตีด้วยมือกรงเล็บทันที ดูเหมือนว่าตั้งใจใช้กระบวนท่านี้สังหารชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็น

"แย่แล้ว กู่เทียนซูคนนี้คิดจะฮุบคะแนนคะแนนจากการสังหารหัวหน้าโจรคนเดียว!" อัจฉริยะของหุบเขาซื่อหยางจำนวนมากที่อยู่รอบๆได้เปลี่ยนสีหน้า

เวลานี้ ผู้คนมากมายตะโกนด่าสาปแช่งกู่เทียนซูอยู่ในใจ เพราะอย่างไรเสีย ชายกรรจ์ที่มีรอยแผลคนนี้ถูกการโจมตีที่ทรงพลังสองครั้งของหลินหาน จนได้รับบาดเจ็บสาหัสและแขนข้างหนึ่งถูกตัดขาด จึงมีสภาพเหมือนลูกแกะที่รอถูกเชือด

"ฆ่า!" แต่ในขณะนี้เอง ชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นในระยะไกลได้ตะโกนเสียงดังลั่น

แคร๊ก!

แขนขวาของเขาพองตัวในทันที เกล็ดปรากฏขึ้นทีละชิ้นจนปกคลุมทั่วทั้งแขน แฝงออร่าโฉดชั่วเต็มเปี่ยม แล้วพุ่งโจมตีกู่เทียนซูโดยตรง

"แย่แล้ว ศาสตร์ลับของขีดจำกัดสายเลือด!" สีหน้าที่ไม่แยแสของกู่เทียนซูได้เปลี่ยนไป

แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

"ตู้ม"

ชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นหัวเราะอย่างเหี้ยมโหด แขนที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำพุ่งตรงไปแล้วโจมตีใส่หน้าอกของกู่เทียนซู จนเขากระเด็นออกไป

กู่เทียนซูที่กระเด็นอยู่บนท้องฟ้า เส้นผมของกระจัดกระจาย กระอักเลือดออกมาทันที ลมหายใจรวยริน

"ศาสตร์ลับของขีดจำกัดสายเลือด!"

ไกลออกไป ดวงตาของหลินหานเปล่งประกาย

เคล็ดวิชาจักรพรรดิมังกรในร่างกายของเขา เริ่มกระสับกระส่ายและร้อนแรงขึ้นทันที

"หรือว่า ในร่างกายของชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นที่ซ่อนเร้นโลหิตแห่งเผ่ามังกรอยู่ ข้ารู้สึกได้ว่าเคล็ดวิชาจักรพรรดิมังกรกำลังเกิดความกระหายอยากเป็นอย่างยิ่ง!" ดวงตาของหลินหานเป็นประกาย เขากระโดดออกไป แล้วทะยานไปทางชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นที่กำลังหนีไปไกล

เขาไม่คาดคิดว่าร่างกายมนุษย์จะมีเลือดของเผ่ามังกรที่เคล็ดวิชาจักรพรรดิมังกรต้องการกลืนกิน

หากเขาดูดกลืนเลือดของชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็นคนนี้ งั้นกายาจักรพรรดิมังกรของเขาก็น่าจะวิวัฒนาการอีกครั้ง

เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลินหานจึงมีจิตสังหารที่รุนแรงขึ้น เพียงเพื่อจะฆ่าชายกรรจ์ที่มีรอยแผลเป็น

ติดตามเพจใหม่ได้ที่ https://www.facebook.com/ceonovel23