ตอนที่ 93 การตัดสินใจของหลินหาน  (2) [อ่านฟรี]

ตอนที่ 93 การตัดสินใจของหลินหาน  (2)

"ช้าเกินไป"

เสียงหัวเราะก็พลันดังขึ้น

ในเวลาต่อมา แสงดาบสีเลือดฟาดฟันไปทาง"หลินหาน" แต่ร่างของ"หลินหาน"ได้หายไปแล้ว

"ภาพติดตา!"

สายตาตาของโจรพเนจรสื่อความหวาดกลัว เขาไม่ทันได้ร้องตะโกนก็มีมือเหล็กหนีบไหล่ของเขาเอาไว้

"กลับไป"

หลินถอนตะโกนอย่างเย็นชาแล้วเหวี่ยงอย่างแรง โยนโจรพเนจรกลับไปยังด้านหน้าของต้วนอู๋หยาที่อยู่กลางอากาศข้างลำธาร

"ฆ่าเขาต่อ" หลินหานยืนห่างๆ จ้องมองต้วนอู๋หยาอย่างเย็นชา

"อืม"

ต้วนอู๋หยาเห็นดวงตาที่ไม่แยแสของหลินหาน ตัวสั่นเล็กน้อยแล้วพยักหน้าทันที

พออยู่ต่อหน้าหลินหาน ไม่รู้ว่าเมื่อใหร่ที่ต้วนอู๋หยาเกิดความรู้สึกไม่ว่าอาจต่อต้านจากก้นบึ้งของหัวใจ

"กงล้อดาบทมิฬ!"

ดวงตาต้วนอู๋หยาค่อยๆเผยความเหี้ยมโหดแล้วพุ่งตัวไปทางโจรพเนจร ครั้งนี้เขาไม่ได้ให้โอกาสโจรพเนจรได้หลบหนีอีกต่อไป ดาบยาวสีดำมืดในมือของเขาฟาดฟันทุกทิศ กลายเป็นเงาดาบเต็มท้องฟ้า ล้อมรอบโจรเอาไว้เหมือนคุก

ไม่ไกลนัก หลินหานเห็นสิ่งนี้แล้วพยักหน้า

ต้วนอู๋หยาถือว่าค่อนข้างฉลาด ไม่ยอมเสียแรงเปล่า

ในเวลานี้ หลินหานหันไปมองอีกด้านหนึ่ง ที่นั่นเหนือความคาดคิดของหลินหานมาก กู่หลิงเอ๋อร์กำลังต่อสู้พัวพันกับโจรคนที่สาม แต่ปัญหาเดียวที่เกิดขึ้นคือกู่หลิงเอ๋อร์มีโอกาสที่จะฆ่าโจร แต่ดวงตาคู่งามของเธอแฝงความกลัวที่จะสังหาร จึงไม่กล้าฆ่าโจรเสียที

หลินหานสังเกตอย่างเงียบๆ

ครู่ต่อมา

"เอื้อก"

ต้วนอู๋หยาร้องตะโกนอย่างเย็นชา ดาบสีดำในมือของเขาฟันคอของโจรที่สอง ฆ่าโจรโดยตรงจนศีรษะกระเด็นหล่นกลุกกลุก  เลือดกระฉูดออกจากลำคอของเขา

"ข้าฆ่าเขาแล้ว!" ต้วนอู๋หยามองโจรพเนจรผู้ที่ถูกตัวเองฆ่าตายด้วยสีหน้าตื่นเต้น

หลินหานพยักหน้าอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นอย่างนี้

ในเวลานี้ ทั้งสองมองไปที่คู่ต่อสู้สุดท้าย

ที่นั่น ดาบฟรอสต์ของกู่หลิงเอ๋อร์กำลังแช่แข็งร่างของโจรคนที่สาม โจรคนที่สามมีสีหน้าหวาดกลัว เขารู้สึกว่าเลือดและกระดูกของเขากำลังถูกผนึกด้วยน้ำแข็งจึงกรีดร้องอย่างหวดกวั่น "แม่นาง! ไว้ชีวิตด้วย!"

เมื่อเห็นใบหน้าอันหวาดกลัวของโจรคนที่สาม ดวงตาคู่งามของกู่หลิงเอ๋อร์ก็เปล่งประกายอย่างรับไม่ไหว แม้แต่ดาบในมือของเธอก็โบกโบยช้าลง

และในจังหวะที่ช้าลง โจรพเนจรคนคนที่สามได้ระเบิดพละกำลัง ฟาดฟันดาบจนแหวกพลังโจมตีของกู่หลิงเอ๋อร์ได้ แล้วพุ่งตัวหนีไปไกล

กู่หลิงเอ๋อร์ที่อยู่ที่เดิมเห็นเช่นนี้ สีหน้าจึงเปลี่ยนทันที แต่พอจะไล่ตาม กลับไม่สามารถไล่ตามทันได้

ไม่ไกลกันนัก ต้วนอู๋หยาสื่อความสงสัยในสายตา เขาพบว่าหลินหานไม่ได้ขยับตัวเลย

เมื่อกี้ตอนที่คู่ต่อสู้ของเขาจะหนีไป หลินหานรีบไล่ตามทันที แต่พอถึงคราวกู่หลิงเอ๋อร์ หลินหานดูเหมือนไม่มีกะจิตกะใจจะช่วยนาง

หลังจากนั้นไม่นาน

"ขะ ...ข้าผิดไปแล้ว" กู่หลิงเอ๋อร์มาถึงด้านหน้าของหลินหานด้วยสีหน้ารู้สึกผิด แล้วค่อยๆก้มหน้าลง

“ถ้าพบครั้งต่อไป จะฆ่าได้ไหม?” หลินหานเปล่งเสียงอย่างไม่แยแส

"จะต้องฆ่าได้แน่!"

พอได้ยินคำพูดของหลินหานที่ไม่สื่อหมายความว่าจะขับไล่นาง ดวงตาคู่งามของกู่หลิงเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น นางเลยรีบเงยหน้าขึ้นมอง

"แน่ใจนะ?"

"แน่ใจสิ!"

กู่หลิงเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าน้อยใจ ในขณะเดียวกัน จิตสังหารรุนแรงขึ้นกว่าแต่ก่อน

"ดีมาก"

หลินหานพยักหน้าแล้วหันไปมองทิศทางที่โจรคนที่สามวิ่งหนีไป ดวงตาส่องประกายเย็นเยียบ แล้วพูดว่า "อู๋หยา ตอนนี้เจ้ากำลังสงสัยสินะว่าทำไมข้าไม่จับโจรคนที่สามให้กู่หลิงเอ๋อร์ฆ่าเหมือนกับที่ช่วยเจ้า? "

“ชะ…ใช่” ดวงตาของต้วนอู๋หยาแสดงความละอายแล้วพยักหน้า

"เหตุผลนั้นง่ายดายมาก"

หลินหานมองไปยังทิศทางที่โจรคนที่สามหลบหนีไปแล้วพูดว่า "เหตุผลแรกที่ข้าไม่ได้หยุดโจรคนสุดท้าย เพราะข้าจงใจปล่อยเขาไปเพื่อจะสาวไปถึงปลาตัวใหญ่"

"สาวไปถึงปลาตัวใหญ่?" ดวงตาของต้วนอู๋หยาสื่อความสงสัยเล็กน้อย จากนั้นดวงตาเป็นประกายสดใส พูดว่า "สหายหลิน จะตามโจรที่หนีไป เพื่อหาฐานที่มั่นของพวกมัน แล้วกำจัดคนโจรทั้งหมดใช่ไหม!"

"ใช่"

หลินหานพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขามองกู่หลิงเอ๋อร์แล้วพูดว่า "ส่วนเหตุผลที่สองคือ ข้าเข้าใจถึงความยากในการฆ่าคนเป็นครั้งแรก ข้าเลยให้เวลาแก่กู่หลิงเอ๋อร์ มันเป็นเรื่องปกติที่ครั้งแรกจะไม่กล้าสังหาร แต่ถ้าครั้งที่สอง เป้าหมายจะต้องถูกฆ่า "

"อืม!" กู่หลิงเอ๋อร์พูดทันทีพร้อมใบหน้าเคร่งขรึม

ไม่ทันรู้ตัว ทั้งสองได้ปฏิบัติต่อหลินหานในฐานะผู้นำของทีมแล้ว

"ไม่ถูกอยู่ดี"

แต่ในเวลานี้ จู่ๆต้วนอู๋หยาก็มองหน้าหลินหานด้วยสีหน้าแปลกๆ "แล้วทำไมสหายหลินไม่ได้ให้เวลากันชนกับข้าตอนจะฆ่าคนล่ะ?"

"เพราะเจ้าคือผู้ชาย"

หลินหานฉีกยิ้มแล้วตบไหล่ต้วนอู๋หยา

ติดตามเพจใหม่ได้ที่ https://www.facebook.com/ceonovel23