ตอนที่ 59 จิตแห่งการต่อสู้ที่รุนแรง (2) [อ่านฟรี]

ตอนที่ 59 จิตแห่งการต่อสู้ที่รุนแรง (2)

"เป็นไปไม่ได้! เจ้ามีวิชานี้ได้อย่างไร?" หลินกู่เทียนร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาไม่มีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร

ตู้มมมมม!

ฝ่ามือเบาๆที่ล่องลอยของหลินหาน คือวิชาน่าอัศจรรย์ที่แอบขโมยเรียนมาจากซู่เหอ  เขาตั้งชื่อมันว่า "ฝ่ามือรังสรรค์"!ในเวลานี้ พลังฝ่ามือนั้นได้โจมตีหลินกู่เทียนแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่สามารถต้านทานได้ พลังโจมตีที่รุนแรงของหลินกู่เทียนบดขยี้ใยพริบตา พร้อมเสียงร้อง"อ้ากกก!" พลังฝ่ามือกระแทกที่หน้าอกของหลินกู่เทียน เขากรีดร้องและพ่นเลือดออกจากปากอีกครั้ง สภาพอับจนสุดขั้ว

"ชี่!"

เวลาพริบตานี้ มีเสียงหายใจเข้าดังขึ้นเป็นทอดทอดที่ด้านบ่างสังเวียน  ไม่น่าเชื่อเลยว่าหลินหานจะเอาชนะหลินกู่เทียนด้วยการโจมตีเดียวได้?

หนึ่งฝ่ามือ

เป็นไปได้อย่างไร!

บรรดาศิษย์ทำเนียบภายใน แม้แต่ผู้นำตระกูลและบรรดาผู้อาวุโสในตระกูลต่างก็ตะลึง หลินหาน ลูกศิษย์จากตระกูลสาขาที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามมาโดยตบอด เขาก้าวมาอยู่ในจุดๆนี้ตั้งแต่เมื่อไหร?

ทรงพลัง!

เด็ดขาด!

ลึกลับ!

ขณะนี้ หลินหานดั่งสลักคำทั้งสามนี้ในหัวใจของผู้คนนับไม่ถ้วน

เวลานี้หลินหานยังคงยืนอยู่บนสังเวียนเป็นตาย ร่างกายของเขาสูงตระหง่าน จิตแห่งการต่อสู้ดุจดาบดั่งหอก เขาชี้นิ้วไปทางชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำซึ่งยืนอยู่ด้านล่างสังเวียน

"หลินหานท้าประลองกับนายท่านแห่งกองกำลังซื่อหยางต่อหน้าผู้คน?!"

ในเวลานี้ แม้แต่ผู้นำตระกูลก็ตกใจลนลาน เขารีบพูดว่า "หลินหาน ไม่ได้นะ! นายท่านแห่งกองกำลังซื่อหยางไม่ใช่คนที่เจ้าจะ... "

"ไม่มีปัญหา!" ทันใดนั้นชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำก็เปล่งเสียง ขัดจังหวะคำพูดของผู้นำตระกูล "ความลึกลับที่มีอยู่ในฝ่ามือของน้องชายคนนี้ แม้แต่ข้ายังมองไม่ออก ข้าต้องการสัมผัสด้วยตัวข้าเอง" "

"ขอรับ นายท่าน!" เมื่อผู้นำตระกูลได้ฟังสิ่งนี้ ดวงตาของเขาสื่ออารมณ์ไร้หนทาง แล้วโค้งคำนับให้

ปัง!

ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำเดินไปบนสังเวียนเป็นตาย ยืนตรงสองมือไขว้หลัง จ้องมองหลินหานที่อยู่ตรงข้ามแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ลงมือซะ"

"ดี" หลินหานสูดหายใจเข้าลึกๆ เหตุผลที่เขาต้องการท้าทายชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำ ก็เพื่อทดสอบว่า 'ฝ่ามือรังสรรค์'ของเขามีพลังมากเพียงใดในเวลานี้

"ฝ่ามือรับสรรค์!" เสียงตะโกนอย่างเยือกเย็นในหัวใจ หลินหานใช้วิชายุทย์ทะยานเวหา ร่างกายดั่งลูกธนูที่พุ่งตรงไปทางชายหนุ่มชุดคลุมสีดำที่อยู่ตรงข้าม ในเวลาเดียวกัน เมื่อหลินหานย่างเท้าลงบนพื้น เขาก็เริ่มใช้"รังสรรค์พลัง"ที่เรียนรู้มาจากซู่เหอในวันนั้น

“อายุยังน้อย แต่สามารถรังสรรค์พลังให้ตัวเองได้เชียวหรือ? แม้ว่าจะเข้าใจน้อยนิดเท่าเส้นขน แต่บางทีอาจกลายเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังในวันใดวันหนึ่ง!” ดวงตาของชายหนุ่มชุดคลุมสีดำนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ตบะของหลินหานในเวลานี้ยังอ่อนแออย่างยิ่งในสายตาของเขา แต่กลับมีทักษะที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้กองกำลังซื่อหยางคนนี้ประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นศักยภาพมหาศาลที่แอบซ่อนในตัวหลินหาน หากได้รับการอบรมบ่มเพาะ จะทะยานขึ้นฟ้าแน่นอน!

"มาได้จังหวะพอดี"

ชายหนุ่มชุดคลุมสีดำค้นพบ"สมบัติ"แล้ว จึงเป็นธรรมดาที่เขาอารมณ์ดีจนหัวเราะเสียงดังลั่น เขายื่นมือออกไป แล้วแบนิ้วทั้งห้า กดไปในทิศทางที่หลินหานพุ่งจู่โจมเข้ามา

"เวิง"

อากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สสารถ่องแท้ธาตุไฟที่ทรงพลังอย่างมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กระหน่ำออกมาจากฝ่ามือของชายชุดสีดำทันที

บูม!

ในช่วงเวลาต่อไป บนท้องฟ้าของสังเวียนเป็นตายเกิดการรวมตัวกันเปลวไฟขนาดใหญ่ควบแน่นเป็นรูปร่างฝ่ามือเปลวไฟขนาดมหึมา ห้านิ้วดั่งเสายักษ์  เผาไหม้ลุกโชน บดขยี้ลงมา ออร่ามหาศาล

สสารถ่องแท้ควบแน่นเป็นรูปร่าง ปรมาจารย์ยุทย์!

หัวใจของหลินหานตกตะลึง แต่ดวงตาของเขายังสื่อจิตใจแห่งการต่อสู้อย่างรุนแรง ปลดปล่อยกายาจักรพรรดิมังกร พลังเพิ่มขึ้นสามเท่า!

"บูม"

พลังที่ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้ปะทุออกมาจากร่างของหลินหาน เขาตะโกนเสียงดังแล้วฟาดฝ่ามือ โจมตีด้วยฝ่ามือรังสรรค์ในพริบตา

"ตู้มมมมมมมมมมมมม"

ในวินาทีต่อมา เสียงระเบิดดังสะเทือนเลือนลั่นบนสังเวียนเป็นตาย เปลวไฟกระจัดกระจายรอบทิศ บรรดาศิษย์กลุ่มหนึ่งพากันหลีกเลี่ยง ส่วนผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสอื่นๆต่างตะลึงพรึงเพริด การปะทะกันเมื่อครู่น่าสะพรึงมาก แทบจะสามารถคุกคามชีวิตของปรมาจารยุทย์สัตตะสวรรค์คนหนึ่งได้

"หลินหาน!" หลินหรูเยียน หลินเหยียนและคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านล่างสีงเวียนล้วนเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นไร" เสียงของหลินหานดังขึ้นท่ามกลางคลื่นเปลวไฟที่ถาโถมในสังเวียนเป็นตาย

ต่อจากนั้น คลื่นเปลวไฟสลายหายไป ร่างกายผ่ายผอมที่ทุลักทุเลเล็กน้อยยืนอยู่กลางสังเวียนเป็นตาย พื้นหินโดยรอบแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ ถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก ในตอนนี้ หลินหานตระหนักถึงความพลังของชายหนุ่มเสื้อคลุมสีดำคนนี้ เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่สามารถต้านทานได้เลย

"ฝ่ามือรังสรรค์"ที่ทรงพลังที่สุดของหลินหาน เสริมด้วยการเพิ่มพลังต่อสู้สามเท่าโดยการกระตุ้นกายาจักรพรรดิมังกร ยังแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหยุดการโจมตีแบบขอไปทีของเขา

ดูเหมือนผู้นำจะเห็นรอยยิ้มอันขมขื่นในสายตาของหลินหาน จููๆเขาก็เดินเข้ามาพูดเสียงเบาว่า "ขอบเขตอะไรกัน อายุเท่าไหร่เชียว ท่านผู้นี้คือกองกำลังซื่อหยาง บางทีอาจจะเป็นปรมาจารย์ยุทย์นวสรรค์ขั้นสูงสุดก็เป็นได้ หากเจ้าขยันฝึกฝน จะต้องไล่ตามเขาทันโดยเร็ววัน "

เสียงของผู้นำตระกูลเบามาก แต่ไม่อาจเล็ดลอดชายหนุ่มเสื้อคลุมสีดสักคำ เขาเพียงยิ้มมุมปากโดยไม่โกรธเคือง การแสดงของหลินหานเมื่อครู่ได้ทำให้เขาตกใจมาก คำพูดของผู้นำตระกูลในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นด้วย

ในเวลานี้หลินกู่เทียนซึ่งอยู่ไม่ไกลนักยืนเอ๋อเหรออยู่ เขาจ้องมองการปะทะกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่ หากเป็นเขาที่อยู่ที่นั่น คาดว่าจะถูกเผาเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

ในเวลานี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าหลินหานและซู่เหอต่อสู้โดยทัดเทียมกัน ไม่ใช่ใช้แผนการหรือฉวยโอกาสใดใด แต่หลินหานมีพลังที่จะเอาชนะคนรุ่นเก่าของห้าผยองแห่งเมืองต้วนเทียนอย่างแท้จริง

“คนที่องค์8และองค์9พูดถึงน่าจะเป็นเจ้า ไม่ใช่เจ้า เจ้ามีคุณสมบัติเพียงที่จะเข้าสู่ตำหนักแห่งราชาซื่อหยาง” ชายหนุ่มเสื้อคลุมสีดำหัวเราะดังลั่น เขาประสบความสำเร็จในการตามหาอัจฉริยะเป็นเลิศในเมืองตวนเทียน

……………………..