ตอนที่ 45 รู้สึกถึงอันตราย [อ่านฟรี]

ตอนที่ 45 รู้สึกถึงอันตราย

ในจดหมายนั้น มีคำศัพท์ที่สวยงามสะท้อนอยู่ในดวงตาของหลินฮัน

"หลินหาน อย่าลืมไปเลือกวิชายุทย์ขั้นสูงสุดที่ตำหนักวิชายุทย์"

หมึกปากกายังมีกลิ่นหอมจาง ๆ

หลินหานอึ้งจนถึงกับตบหน้าผาก

ใช่แล้ว!

เขาติดอันดับหนึ่งในสาม ยังไม่ได้รับรางวัลสุดท้าย "วิชายุทย์ขั้นสูงสุด" เลย

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินหานใจจดใจจ่อกับการทลายขอบเขตพลัง จนเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินหานเก็บโน้ตเข้าไปในวงแหวนวิญญาณ แล้วหันไปเดินไปในทิศทางของตำหนักวิชายุทย์

เมื่อมองดูด้านหลังของหลินหานที่เดินออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ข้าทาสเสี่ยวหนู่กัดริมฝีปากสีแดง "นับวันนายน้อยดูจะยุ่งวุ่นวายขึ้น ... "

......

หลินหานไปตำหนักวิชายุทย์ เขาเคยมาที่นี่เป็นครั้งที่สาม แต่ทุกครั้งที่มาที่นี่ ต่างมาด้วยสภาพจิตใจแตกต่างกันมาก

เมื่อดูวิวทิวทัศน์ที่คุ้นเคย หลินหานทอดถอนใจใจเล็กน้อย

นี่ผ่านมาแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น แต่กลับทำให้เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ประตูทางเข้าตำหนักวิชายุทย์

"พี่หลินหาน!"

"พี่หลินหาน!"

เสียงสองเสียงที่แฝงความนับถือได้ดังขึ้น

มันเป็นเสียงของศิษย์ตระกูลหลินสองคนที่คอยคุ้มกันตำหนักในวันนั้น ไม่รู้ว่าอายุพวกเขาแก่กว่าหลินหานมากเท่าไหร่ แต่พวกเขาเรียกขานหลินหานว่า "พี่"

นี่เป็นสิ่งที่แสดงถึงความเคารพ!

หลินหานมาที่นี่ในคราวนี้ ต่อให้พวกเขามีความกล้าหาญแค่ไหนก็ไม่กล้าขวาง

ตอนนี้ หลินหานคืออันดับสามของทำเนียบภายใน เป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในทำเนียบชในที่ค่อยๆสูงยิ่งขึ้น ทั้งยังมีสถานะที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับหลินกู่เทียน

ศิษย์ผู้เฝ้าตำหนักทั้งสองคนนี้ พอเห็นเห็นหลินหานก็เกิดความรู้สึกทั้งจริงใจและหวาดกลัว

อย่างไรก็ตามหลินหานเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อถือเป็นการทักทาย จากนั้นเขาจะก้าวไปในตำหนัก

ส่วนศิษย์ทั้งสองคนยังกระซิบกระซิบนินทากันอยู่ที่เดิม

"ครั้งก่อนที่ข้าขวางพี่หลินหาน ไม่รู้ว่าเขาจะจำฝังใจหรือเปล่า"

"ตอนนี้สถานะของพี่หลินหานอยู่ระดับไหนไปแล้ว ยังจะมาจำคนต่ำต้อยเช่นเจ้าอีกเหรอ?"

"ก็ใช่ ถ้าเจ้าพูดแบบนี้ ข้าก็โล่งใจ ... "

เสียงของทั้งสองค่อยๆหายไป

ในเวลานี้ หลินหานได้เข้ามาในห้ตำหนัก

"ในที่สุดเจ้าก็มา" มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

หลินหานหันไปมอง เขาคือผู้อาวุโสผู้คุ้มครองตำหนักคนนั้น

"ผู้อาวุโส ข้ามารับวิชายุทย์ขั้นสูงสุด" หลินหานยกมือคำนับ

"รอเจ้ามานานแล้ว ตามข้ามา"

ทุกวันนี้สถานะของหลินหานแตกต่างไปแล้ว มีเกียรติยศอย่างยิ่ง แม้แต่ผู้อาวุโสที่คุ้มครองตำหนักคนนี้มานานยังต้องพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพและเปี่ยมรอยยิ้มบนใบหน้า

ผู้อาวุโสคนนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เขารู้ดีว่าด้วยพรสวรรค์และคุณสมบัติที่น่ากลัวของหลินหาน จะสามารถเติบโตเป็นบุคคลยิ่งใหญ่ที่สามารถค้ำจุนตระกูลหลินได้โดยใช้เวลาไม่กี่ปี

อย่างไรก็ตาม หากหลินหานรู้ความคิดของผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ตำหนัก เกรงว่าคงจะยิ้มหน้าบาน

เป้าหมายและความทะเยอทะยานของเขา หรือความปราถนาอันแรงกล้าของเขาไม่ได้จำกัดเฉพาะสิ่งนี้

ณ ชั้นสามของตำหนักวิชายุทย์

ตึงตึง ......

ผู้เฒ่าแห่งวิหารผลักประตูให้เปิดออกกอย่างช้าๆ เสมือนเป็นประตูใหญ่ที่ทำด้วยหยก

หลินหานมองตาไม่กระพริบ แล้วเดินตามผู้อาวุโสเข้าไปข้างใน

เมื่อมองออกไป มีชั้นวางหนังสือเพียงชั้นเดียวอยู่ในชั้นสามที่ว่างเปล่า ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากชั้นที่ชั้นหนึ่งและชั้นที่สองที่มีชั้นวางหนังสือหลายร้อยชั้น

"วิชายุทย์ขั้นสูงสุดช่างล้ำค่าและหาได้ยากมาก?"

หลินหานเดินเข้าไป เขาพบว่าบนชั้นหนังสือมีป้ายหยกหลายสิบป้าย

ในเวลานี้ ผู้อาวุโสเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า "ป้ายหยกทุกใบ แสดงถึงวิชายุทย์ขั้นสูงสุด บนป้ายหยกจะมีการแนะนำรายละเอียดเกี่ยวกับวิชายุทย์นั้นๆ เจ้าเลือกมาหนึ่งอัน แล้วข้าจะพาเจ้าเข้าไปในส่วนลึกของตำหนักยุทย์ เพื่อหยิบวิชายุทย์ให้เจ้า "

"ขอรับ" หลินหานพยักหน้า

เขาไม่คาดคิดว่าป้ายหยกเหล่านี้จะเทียบเท่ากับเครื่องหมายเท่านั้น ส่วนวิชายุทย์ขั้นสูงสุดที่แท้จริงจะถูกผนึกไว้ในส่วนลึกของตำหนักยุทย์

สิ่งนี้ทำให้หลินหานผิดหวังเล็กน้อย

ดูเหมือนว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะ "ขโมย" วิชายุทย์ขั้นสูงสุดหลายๆบทโดยผ่านทางเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์สีทอง

แต่โชคดีที่เขาได้รับเคล็ดวิชาปลิดชีพสังหารและกรงเล็บมังกรครามมาก่อนหน้านี้แล้ว

"เคล็ดวิชาปลิดชีพสังหารและกรงเล็บมังกรครามล้วนเป็นวิชาการโจมตี ทั้งยังไม่ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ สิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือวิชาการป้องกันตัว" หลินหานวิเคราะห์ตัวเองและเริ่มเลือกอย่างรอบคอบ

เป็นเวลาครึ่งชั่วยามเต็มๆ ในที่สุดหลินหานได้เลือกวิชากายาที่เรียกว่า "ทะยานห้วงเวหา"

หากอ้างอิงตามการแนะนำของผู้อาวุโสพิทักษ์ตำหนัก เมื่อใดที่เข้าใจวิชากายาชุดนี้จนถึงขั้นบริบูรณ์ ก็มีความสามารถของปรมาจารย์ยุทย์ – นั่นคือการพึ่งแรงลมในการบินไปในอากาศ

บิน

นี่คือความสามารถที่จอมยุทย์นับไม่ถ้วนปรารถนา

หลินหานก็เช่นกัน

"ทะยานผ่านห้วงเวหา" นี้ จะช่วยเสริมสร้างด้านความเร็วของเขา

ส่วนวิชาสำหรับการป้องกันตัว หลินหานมีกายเนื้อที่แข็งแกร่งมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากกระตุ้นกายาจักรพรรดิมังกร กระดูก เลือดเนื้อและผิวหนังของเขาจะแข็งเหมือนเหล็ก และยังมีการเพิ่มความแข็งแกร่งทางกายภาพได้สามเท่า นี่ก็เทียบวิชาป้องกันขั้นสูงสุดได้

ดังนั้น วิชากายา "ทะยานห้วงเวหา" นี้ จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับหลินหานในเวลานี้

ก่อนจะเดินไปถึง  ที่ประตูทางเข้าตำหนัก หลินหานมองผู้อาวุโสผู้พิทักษ์แล้วถามว่า "ขอบังอาจถามผู้อาวุโส ชั้นสี่ของตำหนักวิชายุทย์ มีวิชายุทย์ในตำนานหรือไม่?"

"มี" สีหน้าของผู้อาวุโสผู้พิทักษ์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงในพริบตา จากนั้นก็ฝืนยิ้มออกมา "อย่างไรก็ตาม มันเป็นวิชายุทย์ระดับตำนานที่ไม่สมบูรณ์ ส่วนวิชายุทย์ระดับตำนานที่สมบูรณ์นะเหรอ ไม่ว่าจะเป็นตระกุลหลิน ทั้งเมืองต้วนเทียน หรือทั้งรัฐเยียน อาจจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ"

“ต้องทำเช่นไรจึงจะมีสิทธิ์เข้าชั้นสี่” หลินหานถามต่อ

"ต้องเป็นลูกศิษย์อันดับหนึ่งของภายในติต่อกันเป็นเวลาห้าปี จึงจะมีสิทธิ์เข้าไปในชั้นสี่เพื่อไปทำความเข้าใจวิชายุทย์ระดับตำนาน แม้ว่ามันจะไม่สมบูรณ์แต่ก็มีค่ายิ่งกว่าวิชายุทย์ขั้นสูงสุด"

ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์พูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม "หลินกู่เทียนเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่ได้เข้าไปในชั้นสี่"

"เขาเคยเข้าไปในชั้นสี่แล้วได้รับวิชายุทย์ระดับตำนานมาแล้วเหรอ?" หลินหานประหลาดใจ

ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆในหัวใจของเขาเกิดความรู้สึกถึงอันตราย

“ใช่แล้ว หลินกู่เทียนเป็นคนที่น่ากลัวมาก ผู้แข็งแกร่งในตระกูลระดับผู้อาวุโสหลายคนได้พ่ายแพ้ในเงื้อมมือของเขา ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ห้ามดูถูกหลินกู่เทียนผู้นี้เป็นอันขาด” ดูเหมือนผู้อาวุโสผู้พิทักษ์จะเตือน ทั้งยังพูดออกมาอย่างทอดถอนใจ

"ขอบคุณที่สอนสั่ง"

หัวใจของหลินหานตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย ยกมือคำนับผู้อาวุโสผู้พิทักษ์อย่างเคร่งขรึม

หลินกู่เทียน?

ครอบครองวิชายุทย์ระดับตำนาน?

ในวันเดียวกันนั้น หลินหานกลับไปที่จวนของเขา แล้วปิดประตูไม่ยอมออกมาอีก

เมื่อรู้ถึงความแข็งแกร่งและความลึกลับของหลินกู่เทียนแล้ว ความภาคภูมิใจดั้งเดิมของหลินหาานก็หายไปเช่นกัน

เขารู้ว่าตัวเองยังอยู่ห่างไกลเกินกว่าจ้ะเอื้อมระดับ "ห้าผยอง" ของหลินกู่เทียนได้

ตามที่ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์กล่าวเอาไว้ว่า ผู้แข็งแกร่งระดับผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินกู่เทียน นี่แสดงให้เห็นว่า ต่อให้หลินกู่เทียนยังไม่ก้าวสู่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทย์ เขาก็ใกล้เคียงแล้ว

หลินหานยังคงพยายามทำความเข้าใจวิชายุทย์อยู่ในจวนของตัวเอง

"เคล็ดวิชากระบี่ปลิดชีพสังหาร", "ฝ่ามือมังกรครา" และวิชายุทย์ระดับสูงสุดที่พึ่งได้มาใหม่ "ทะยานผ่านเวหา" ภายใต้ความเข้าใจดุจดั่งปีศาจของหลินหาน ทำให้เขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว

หลินหานราวกับเป็นฟองน้ำ ซึมซับความสำคัญและความเร้นลับของวิชายุทย์บทนี้เพื่อตัวของเขาเอง

ตลอดสามวันเต็มๆที่หลินหานใช้เวลาทำความเข้าใจวิชายุทย์นี้

วิชายุทย์ระดับสูงสุดนั้นมีความเร้นลับซับซ้อนอย่างหาใดเปรียบ เวลาสามวันกับวิชายุทย์สามบท ถึงแม้หลินหานจะมีความคืบหน้า แต่ความคืบหน้าก็ไม่มากนัก

ต่อจากนั้น วิสัยทัศน์การมองของหลินหานเพ่งอยู่ที่ตบะของตัวเอง

เขาหยิบดอกบัวหิมะพันปีออกมาและกลืนลงไปทันที

"บูม"

ภายในร่างกาย พลังของกายาจักรพรรดิมังกรเพิ่มขึ้นทันที

เตาหลอมโบราณในสภาวะเงาที่อยู่ในจุดตันเถียนได้ดูดกลืนฤทธิ์ยาของดอกบัวหิมะพันปีอย่างบ้าคลั่ง

สสารถ่องแท้ในร่างกายของหลินหานมีพลังเพิ่มขึ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

ยุทย์ฉะสวรรค์เป็นดั่งสันน้ำ ขั้นต่อไปคือยุทย์สัตตะสวรรค์ และนั่นคือขอบเขตของปรมาจารย์ยุทย์

ดังนั้น การก้าวกระโดดของขั้นตอนนี้จึงเป็นเรื่องยากมาก

แม้จะมีเคล็ดวิชาสะท้านโลกอย่างเคล็ดวิชาจักรพรรดิมังกรแห่งไท่กู่ หลินหานก็ยังรู้สึกว่ามันยากมาก

"สรรพคุณอันทรงพลังของดอกบัวหิมะนับพันปีได้ผลักดันตบะของข้า จากยุทย์ฉะสวรรค์ขั้นก่อตัวเป็นขั้นกลาง" หลินหานลืมตาขึ้นแล้วพูดพึมพำ

นี่ยังช้าเกินไป

ดูเหมือนว่าการเก็บตัวฝึกตนอยู่แต่ในห้องยังไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา การต่อสู้จริงต่างหากจึงจะทำให้ทลายขอบเขตพลัง

ยิ่งกว่านั้น ยิ่งคู่ต่อสู้แข็งแกร่งกว่าตัวเขาเท่าไหร่ จะทำให้กระตุ้นศักยภาพของตนเองได้มากขึ้น และสามารถทลายระดับพลังได้อย่างไม่หยุดหย่อน

จู่ๆหลินหานพบหนทาง

"บางที ข้าลองขอให้ลุงกุ่ยเป็นคู่มือให้ ให้เขาปลดปล่อยแรงกดดันจากพลังอันแข็งแกร่งเพื่อกระตุ้นศักยภาพของข้า" ทันใดนั้นดวงตาของหลินหานก็เปล่งประกาย

......

ในเวลาเดียวกัน

สถานที่ที่หลินหรูเยียนอาศัยอยู่ ด้านนอกประตู มีชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีดำ ร่างกายสูงใหญ่ ท่าทางสง่างาม กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

“น้องหรูเยียน ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่ มีเรื่องอยากจะเจรจา” เสียงหนักแน่นของหลินกู่เทียนดังขึ้นทันที

ชายหนุ่มหล่อเหลาคนนี้คือหลินกู่เทียน

"พี่หลินกู่เทียน?"

หลินหรูเยียนเดินออกมาอย่างดงามอรชร

นางมองหลินกู่เทียนด้านนอกประตู ด้วยใบหน้าที่เผยความสงสัย

ศิษย์อันดับหนึ่งของทำเนียบภายในมาทำอะไรที่นี่

………………………………………………………….