ตอนที่ 10 ยาตันนิ่งหยวน [อ่านฟรี]

ตอนที่ 10 ยาตันนิ่งหยวน

ผู้แปล Doramartin

 

ยามค่ำคืน แสงดวงจันทร์เย็นสบายดุจสายวารี

 

บริเวณที่ลึกเข้าไปของสำนักตระกูลหลิน

 

ร่างของชายหนุ่มสองคนกำลังยืนอยู่ด้านข้างสระน้ำและภูเขาจำลอง

 

หนึ่งในนั้นคือหลินสือ

 

“หลินหานเหรอ? โอหังเกินไปแล้ว! เจ้าคนจากสาขาเช่นเจ้าหมอนั่น ต่ำต้อยไม่ต่างจากแมลง กล้าทำร้ายเจ้าจนพิการถึงสองครั้งสองครา ยกโทษให้ไม่ได้!”

 

ด้านข้างหลินสือ ชายร่างผอมเพรียวพูดอย่างดุเดือด

 

ชายร่างผอมคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหลินหลางผู้เป็นพี่ชายของหลินสือ เขาคือศิษย์อัจฉริยะอันดับที่เจ็ดในการจัดอันดับโดยรวมของทำเนียบภายนอก

 

"พี่ใหญ่ ท่านจะต้องฉีกร่างเจ้าหมอนั่นเป็นชิ้นๆ!" หลินสือถูกโจมตีจนจุดตันเถียนพิการถึงสองครั้ง ไม่สามารถฝื้นฟูได้อีก ในเส้นทางของวิถียุทธเทียบเท่ากับว่าเขาพิการ เขาจึงมีความแค้นต่อหลินหานอย่างเต็มเปี่ยมทั้งหัวใจ

 

"วางใจเถอะ เจ้าเป็นน้องชายคนเดียวของข้า ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะเอาหัวของเจ้าหมอนั่นมาให้เจ้า" หว่างคิ้วของหลินหลางเป็นประกายเหี้ยมโหดพูดอย่างทันทีทันใด

 

"ขอบคุณมาก พี่ใหญ่!"

 

หลินสือหน้าเริงร่า ดวงตาที่แฝงความชั่วเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและความโหดร้าย "หลินหาน เจ้าตายแน่!"

 

......

 

เช้าตรู่ วันต่อมา

 

ครืด!

 

หลินหานเปิดประตูแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างที่เคยทำตามปกติ

 

อย่างไรก็ตามในวันนี้เขาไม่ใช่ศิษย์จากสาขาที่ต่ำต้อยเฉกเช่นแมลงอีกต่อไป

 

"นายน้อย"

 

เสียงชัดเจนดังกังวาล

 

เสี่ยวหนู่ ข้ารับใช้มัดผมแกละอย่างน่าเอ็นดู มือเล็กๆสองมือถือแอ่งน้ำเดินเข้ามา

 

หลังจากล้างหน้าแล้ว หลินหานก็รีบออกจากที่พักและมุ่งหน้าออกไปภายนอกของสำนักตระกูลหลิน

 

วันนี้ เขาต้องการดำเนิน "การตัดสินใจ" เมื่อวานนี้ให้เป็นผลสำเร็จ

 

นั่นคือ ไปยังป่าหม่าง เพื่อล่าอสูรปีศาจ แลกเปลี่ยนเป็นเงิน นำไปซื้อยาตันมาเพื่อเพิ่มพลัง

 

อย่างไรก็ตาม ยาตันโดยทั่วไปมีราคาแพงอย่างยิ่ง และต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก

 

ดังนั้น หลินหานจึงอยากมาลองดูก่อน หากไม่สามารถตามล่าอสูรปีศาจได้มากพอ ก็จะถือว่าเป็นการขัดเกลาวิชา

 

เพราะไม่ว่าในกรณีใดๆ หลินหานก็มีพลังที่จะติดหนึ่งใน25อันดับในการประลองของทำเนียบภายนอกอย่างน้อยเขาจะไม่ถูกส่งกลับไปยังบ้านเกิดอย่างแน่นอนแล้ว

 

เพียงแต่ หลินหานยังคงมีความหวังเขาจึงเตรียมความพร้อมให้มากขึ้นอีกนิด เพื่อจะแย่งหนึ่งในสามอันดับแรก หรือแย่งอันดับหนึ่ง ด้วยวิธีนี้เขาจะได้รับความสนใจจากระดับสูงของสำนัก และอาจจะได้รับทรัพยากรการฝึกตนเพิ่มมากขึ้น

 

จะอย่างไรเสีย แหล่งทรัพยากร เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในเส้นทางฝึกตน

 

แม้ว่าหลินหานมีวิชาอันไร้เทียมทานและมีพรสวรรค์อย่างภูติผีปีศาจแต่ก็มีความจำเป็นที่จะต้องใช้แหล่งทรัพยากรจำนวนมหาศาลเพื่อที่จะขุดศักยภาพออกจากจนทะยานฟ้า

 

มีเพียงการเพิ่มความแข็งแกร่งให้รวดเร็วเท่านั้นจึงจะสามารถอยู่รอดได้ และจะสามารถออกจากพื้นที่ชายแดนนี้ ไปสู่ดินแดนกว้างใหญ่อันงดงามอย่างแท้จริง

 

จากนั้น ก็จะสามารถ ... ค้นหาดินแดนไท่กู่ที่ลึกลับและไม่คุ้นชื่อนี้ แล้วสังหาร "เทพีน้ำแข็ง" นามหลานปิงเหยี่ยนเพื่อแก้แค้น บรรลุความปรารถนาสุดท้ายของจักรพรรดิมังกรที่มอบโชควาสนาสูงสุดแก่ตัวเขา

 

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม หลินหานมาถึงที่ "พลับพลายาตัน" สถานที่ซึ่งเป็นที่โด่งดังในเมืองต้วนเทียน เขามาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับราคาของยาตัน

 

"วิชายุทธตรีสวรรค์สู่จตุสวรรค์ คือกระบวนการเปลี่ยนปราณถ่องแท้ให้เป็นสสารถ่องแท้ เป็นขั้นตอนที่สำคัญสำหรับจอมยุทธที่จะก้าวสู่การเป็นนักพรต* พลับพลายาตันของเรามียาตันหนึ่งที่เรียกว่า"ยาตันนิ่งหยวน**" สามารถช่วยให้คุณชายทลายขอบเขต"

(*นักพรตวิชายุทธ ขอย่อสั้นๆ **ยาตันก่อสสาร)

 

ภายในพลับพลายาตัน ชายชราเสื้อคลุมสีดำสื่อรอยยิ้มในดวงตา แล้วพูดกับหลินหาน

 

แวบแรกที่เขาเห็นตัวอักษร "หลิน" ขนาดใหญ่บนเสื้อผ้าของหลินหานเขาก็รู้ทันทีว่านี่เป็นลูกศิษย์ของสำนักตระกูลหลิน เขาจึงไม่อาจสร้างความโกรธเคืองได้ จึงพูดด้วยท่าทางที่ค่อนข้างสุภาพ

 

เป็นที่ทราบกันดีว่าในเมืองต้วนเทียนนี้ สำนักตระกูลหลิน สำนักตระกูลเฉิน และสายเลือดตระกูลผู้นำของเมือง คือขุมกำลังทั้งสามที่ใหญ่สุดในเมือง รากหยั่งลึก

 

"ยาตันนิ่งหยวน?"

 

หลินหานพยักหน้าเขาเคยได้ยินชื่อยาตันชนิดนี้มาก่อน ไม่มีผลข้างเคียงและมีโอกาสสูงที่จะช่วยให้จอมยุทธตรีสวรรค์ก้าวเข้าสู่นักพรตจตุสวรรค์

 

“ยาตันนิ่งหยวนราคาเท่าไร”หลินหานเอ่ยปาก ถามจุดที่สำคัญที่สุด

 

"ห้าร้อยตำลึงทอง" ชายชราในชุดคลุมสีดำพูดช้าๆ

 

อะไรนะ?

 

ห้าร้อย ทั้งยังมีค่าเงินเป็นตำลึงทอง?

 

ปากหลินหานพึมพำอย่างที่ไม่สามารถสังเกตได้ ราคาแพงเกินไปไหม

 

ไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนกล่าวว่า เส้นทางฝึกยุทธคือการผลาญเงิน แต่นี่คือการผลาญทองคำ

 

"เอาล่ะ ของสั่งยาตันหนึ่งเม็ด ข้าจะมารับตอนกลางคืน" หลินหานพูดจากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป

 

ห้าร้อยตำลึงทอง สำหรับหลินหานถือเป็นจำนวนที่สูงมาก

 

ใช่ว่าเขาไม่ได้คิด ว่าจะขายดาบยาวที่เขาชิงมาจากหลินเจี้ยนแต่มันก็น่าเสียดายเพราะดาบยาวเล่มนี้ถูกจัดระดับ

 

"ก่อนอื่นไปที่ป่าหม่างแห่งเมืองต้วนเทียนเพื่อตามล่าอสูรปีศาจ เวลาหนึ่งวัน ด้วยตบะของข้าในปัจจุบัน ข้าคงสามารถรวบรวมได้"

 

หลินหานคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาเดินอย่างเด็ดเดี่ยวมุ่งหน้าออกนอกเมืองต้วนเทียน

 

ป่าหม่าง แห่งเมืองต้วนเทียน เป็นภูเขาที่ตั้งสูงตระหง่าน ทอดยาวติดต่อกันเกินหมื่นลี้ ภายในมีอสูรปีศาจและอสูรโบราณที่ทรงพลังนับไม่ถ้วน

 

เทือกเขาที่ทอดตัวยาวเหยียดนี้ครอบคลุมพื้นที่หลายรัฐ รัฐเยียนซึ่งตั้งของเมืองต้วนเทียนก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

เพื่อที่จะได้หาเงินมาซื้อยาตันนิ่งหยวน หลินหานจึงต้องมาลองเสี่ยงโชคที่นี่ หากล่าสัตว์หายากหรือเก็บสมุนไพรรักษาอย่างยอดเยี่ยมได้ ก็สามารถขายได้ในราคาที่ดี

 

แตะ!

 

สิบสามย่างก้าวแห่งมังกรทะยาน หลินหานเรียนรู้ได้ถึงขั้นอุรุสัมฤทธิ์ จึงสามารถก้าวออกไปสิบก้าวติดต่อกันในพริบตา มีเสียงมังกรคำราม พลังพิเศษดังนั้น ตัวของหลินหานจึงเบาเหมือนขนนก

 

หลินหานเข้ามาในป่าหม่างของเมืองต้วนเทียน พร้อมกับปลดปล่อยพลังตรวจจับของตัวเองในทันทีคุณสมบัติการต่อสู้ทั้งหมดของเขาถูกแปรเปลี่ยนโดยเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์สีทอง ทำให้เขามีพลังแกร่งกล้าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

 

เขามีข้อได้เปรียบในการล่าอสูรปีศาจในป่านี้อย่างที่มิมีใครเสมอเหมือน

 

"ชู่ววว!"

 

ทันใดนั้นมีไฟสีเขียวพุ่งออกมาจากพงหญ้าที่อยู่ด้านข้าง

 

หลินหานหมุนตัวอย่างเร็วไว และหนีการโจมตีของไฟเขียว

 

เขาหันไปมองทันที และพบว่ามันไม่ใช่ไฟสีเขียวแต่อย่างใดแต่เป็นงูตัวเล็กๆปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียว

 

นี่คือ "งูหยกสีคราม"!

 

นักฆ่าตามธรรมชาติในในป่าหม่างเป็นสัตว์มีพิษร้าย

 

ต่อให้เป็นปรมาจารย์ยุทธมาที่นี่ ถ้าถูกมันกัด อาจจะตายในทันที

 

หลินหานแอบแตะลิ้น ป่าหม่างแห่งเมืองต้วนเทียนมีอันตรายรอบด้านจริงๆทุกหนทุกแห่งไม่ปลอดภัย ถ้าประมาทสักนิดคงตายไร้กระดูก

 

"วิชาดาบถอดฝัก!"

 

ครืด!

 

ทันใดนั้นแสงของดาบตวัดออกไป ทะลวงผ่านท้องฟ้าอากาศแสงจ้าแสบตา

 

"ฉึก"

 

แม้นงูเขียวจะรวดเร็วแต่ไม่อาจเร็วไวเท่าดาบของหานมันถูกแสงจากดาบตัดขาดเป็นสองท่อนทันที เลือดไหลย้อย

 

งูพิษชนิดนี้หากมันลอบโจมตีไม่สำเร็จ มันก็ไร้ซึ่งพลังต่อสู้ จึงเป็นธรรมดาที่จะถูกหลินหานสังหารด้วยการโจมตีเดียว

 

หลินหานเก็บร่างงูไว้ในกระเป๋าข้างหลังเขา แล้วเดินลึกเขาไปต่อ

 

เกล็ด ดี พิษเขี้ยวฯลฯของงูตัวนี้สามารถขายได้ในราคาที่ดี

 

อย่างไรก็ตามเงินจำนวนเล็กน้อยนี้ยังน้อยนิดเกินกว่าจะซื้อยาตันนิ่งหยวน

 

หลินหานเดินหน้าต่อไป

 

"บูม"

 

ทันใดนั้นเสือชีต้าทรงพลังก็ปรากฏขึ้นเสือชีตาห์ตัวนี้ ดวงตาเป็นสีเลือดเข้ม ร่างกายแผ่ออร่าจนเห็นเป็นแก่นแท้

 

มันคืออสูรปีศาจที่ฝึกฝนจนมีพลังของปีศาจ!

 

"ฉึก"

 

อย่างไรก็ตาม ตบะของเสือชีต้าต์อสูรตัวนี้ต่ำเกินไปจึงไม่สามารถต้านทานดาบของหลินหานได้ มันถูกฆ่าตายอยู่ตรงนั้น

 

บัดนี้ เรียนรู้วิชาดาบถอดฝักถึงขั้นอุรุสัมฤทธิ์ ใกล้จะถึงขั้นบริบูรณ์แล้ว หนึ่งดาบของหลินหาน เร็วอย่างน่ากลัวมีพลังในการสังหารอย่างรนแรง

 

เขาเก็บสิ่งมีค่าในตัวเสือชีตาห์นี้เช่น ขน กรงเล็บฯลฯแล้วหลินหานก็เดินลึกเข้าในป่าหม่างแห่งเมืองต้วนเทียนต่อไป