บทที่ 554 อาจารย์ ท่านต้องการโกงหรือไม่?

ดวงตาของชินลั่วลุกโชนด้วยความบ้าคลั่ง เขาคิดว่า วันนี้ถ้าเทพปีศาจนั่นมา เขาก็จะสังหารให้ได้!

ที่นี่เป็นดินแดนของเขา ถึงแม้เขาจะเป็นตัวร้าย ก็เป็นตัวร้ายของโลกนี้

ในแง่ของความใกล้ชิดกับกฎสวรรค์ เขาสามารถสังหารเทพปีศาจของเผ่าพันธุ์ปีศาจได้ในพริบตา

ถ้าความใกล้ชิดของเขากับกฎสวรรค์คือ -100 ความใกล้ชิดของเทพปีศาจกับกฎสวรรค์ก็คือ -10000!

กฎสวรรค์จะต้องอยู่ข้างเขาแน่นอน

เขาได้วางลูกธนูแห่งการลงทัณฑ์สวรรค์บนคันธนูแล้ว พร้อมจะยิงใส่ฝ่ายตรงข้ามเพื่อให้ลองชิมรสชาติก่อน

นอกธงราชาแห่งมนุษย์ นักรบแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์ปีศาจปีกสีหน้าเคร่งเครียด เขาจ้องมองประตูสีทองตรงหน้า มองเห็นเงาร่างหนึ่งผ่านประตู

นั่นคือคนที่เผ่าพันธุ์ปีศาจปีกของพวกเขาอยากฆ่าแม้แต่ในความฝัน!

นี่คือศัตรูที่สังหารทายาทเทพปีศาจของเผ่าพันธุ์ปีศาจปีก!

"ไอ้มนุษย์ชั่วช้า มันกำลังท้าทาย มันกำลังท้าทายเทพปีศาจผู้สูงส่งของพวกเรา! มันสมควรตาย!"

นักรบแข็งแกร่งคนหนึ่งของเผ่าพันธุ์ปีศาจปีกทนไม่ไหว เขาอยากจะเข้าไปในธงราชาแห่งมนุษย์ ปกป้องศักดิ์ศรีของเทพปีศาจ และสังหารชินลั่ว!

"อย่าเข้าไป!" นักรบเทียมเทพของเผ่าพันธุ์ปีศาจคนหนึ่งพยายามห้าม

"ต้องเข้าไป!" ในขณะเดียวกัน เทพปีศาจอีกคนของเผ่าพันธุ์ปีศาจปีกพูดเสียงเย็น

"พวกเราเข้าไปด้วยกัน ด้วยพลังของเราสองคน ถึงเขาจะมีแผนการอะไร เราก็รับมือได้!"

"ตกลง!" ปีศาจปีกสองตนรุกคืบเข้าหาธงราชาแห่งมนุษย์

นักรบแข็งแกร่งอีกคนของเผ่าพันธุ์ปีศาจปีกที่อยู่ด้านนอกก็พร้อมลงมือ เตรียมสนับสนุนได้ทุกเมื่อ

วันนี้ พวกเขาได้พบกับผู้ดูหมิ่นเทพคนนี้แล้ว ถ้าไม่ลงมือ วันหน้าเมื่อเทพปีศาจรู้เข้า พวกเขาก็คงต้องใช้ชีวิตมาชดใช้ความโกรธของเทพปีศาจ

ตรงหน้าพวกเขาไม่มีทางเลือก มีเพียงหนทางเดียว นั่นคือลงมือ!

นักรบเทียมเทพของเผ่าพันธุ์ปีศาจอื่นๆ ไม่ได้คิดจะเข้าไปในธงราชาแห่งมนุษย์ของชินลั่วเหมือนสองคนนั้น

พวกเขาไม่ได้อยู่ใต้บัญชาของเทพปีศาจปีกเงา

สถานการณ์ตอนนี้ดูแปลกประหลาด พวกเขาย่อมไม่มีทางเข้าไปลึก

นักรบเทียมเทพสองคนของเผ่าพันธุ์ปีศาจปีกเข้าไปในธงราชาแห่งมนุษย์ จากนั้นพวกเขาก็ได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว

หญิงงามคนหนึ่งค่อยๆ เดินออกมา ยกมือขึ้น พลังอันแข็งแกร่งกดทับลงมาที่นักรบเทียมเทพทั้งสอง

พลังของคนคนเดียว กดทับให้นักรบเทียมเทพทั้งสองไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาได้

ในเวลานี้เอง แสงสองสายพุ่งออกมาจากธงราชาแห่งมนุษย์

"ฮ่าๆๆ!"

"ขอบคุณที่ช่วยพวกเราหลุดพ้น!" นั่นคือเสียงของเซี่ยปอเถา ราชาเทียนหนาน

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของนักรบเทียมเทพเผ่าพันธุ์ปีศาจเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ดีแล้ว มนุษย์สองคนของราชวงศ์เทพต้าเซี่ยใช้โอกาสนี้หลบหนีไปแล้ว"

"ไอ้มนุษย์ชั่วช้า คนที่ชื่อชินลั่วนั่น สมควรตาย!"

"เข้าไปด้วยกัน ฆ่ามัน!"

มีปีศาจเสนอ แต่ก็ถูกนักรบแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์ปีศาจที่คล้ายมนุษย์ห้ามไว้

"อย่าเพิ่งเข้าไปในที่อันตราย! ดูสถานการณ์ก่อน!"

ภาพนี้ทำให้ชินลั่วที่อยู่ในธงราชาแห่งมนุษย์รู้สึกผิดหวัง

พวกปีศาจนั่นระมัดระวังเกินไปแล้ว

ถึงกับไม่กล้าเข้ามา

ชินลั่วไม่มีอารมณ์จะเล่นกับพวกปีศาจพวกนี้ต่อ

"พอแล้ว สังหารพวกมันสองคน!" ชินลั่วออกคำสั่ง ซีหวงค่อยๆ ก้าวเข้าหาปีศาจทั้งสอง

โครม! พลังอันแข็งแกร่งกดทับลงบนร่างปีศาจทั้งสอง พวกมันไม่ทันได้ร้องโหยหวน ก็ถูกบดขยี้จนตาย

ภาพนี้ ปีศาจด้านนอกไม่ได้เห็น

เพราะธงราชาแห่งมนุษย์ยกเลิกสิทธิ์การรับชมของพวกเขาฝ่ายเดียว

ถ้าอยากดู ก็ต้องเป็น 'สมาชิก' ในธงราชาแห่งมนุษย์

"พวกเขาสองคนคงไม่รอด" นักรบแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์ปีศาจด้านนอกพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"อาวุธในมือเด็กคนนี้ แข็งแกร่งมาก!"

"แจ้งเทพปีศาจท่าน!" สีหน้าของนักรบแข็งแกร่งเผ่าพันธุ์ปีศาจปีกเคร่งเครียดที่สุด นักรบเทียมเทพสองคนนั้นเป็นนักรบชั้นยอดที่มีไม่กี่คนในเผ่าพันธุ์ปีศาจปีก

ตอนนี้กลับสูญเสียไปที่นี่ ช่าง...ช่างเหลือเชื่อ

ตอนนี้เทพปีศาจปีกเงากำลังเข้าร่วมการประชุม

ผู้เข้าร่วมประชุมล้วนเป็นเทพปีศาจของเผ่าพันธุ์ปีศาจ

หลังจากได้รับข่าว สีหน้าของเขาก็เย็นชาลง

"ชินลั่ว ดี ดีมาก!"

"ข้าจะประกาศจับเด็กคนนี้ ใครฆ่าเขาได้ ข้าปีกเงายินดีมอบชิ้นส่วนเทวะสามชิ้นเป็นรางวัล!"

คำพูดนี้ทำให้เทพปีศาจอื่นๆ ที่นั่งอยู่ตาเป็นประกาย

พวกเขาไม่คิดว่าเทพปีศาจปีกเงาจะยอมเสียเลือดมากขนาดนี้!

ชิ้นส่วนเทวะสามชิ้น สามารถสร้างนักรบเทียมเทพระดับสูงสุดได้สามคน เพิ่มระดับนักรบแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์โดยรวมได้

"เด็กคนนี้ เมื่อได้ทำให้เทพปีศาจปีกเงาโกรธ ก็สมควรตาย!"

"ถูกต้อง ข้าคิดว่าในเผ่าพันธุ์ของเรามีหลายคนที่น่าจะสามารถสังหารเด็กคนนี้ได้"

"แค่มนุษย์ต่ำต้อยเท่านั้น สังหารได้ง่ายๆ รอข้ารวบรวมร่างแยกสักเศษหนึ่ง ข้าจะไปโลกมนุษย์เองสักครั้ง ไปแก้แค้นให้เทพปีศาจปีกเงา!"

เทพปีศาจปีกเงาเห็นภาพนี้ หัวเราะเยาะในใจ "คิดว่าเด็กคนนั้นจะฆ่าง่ายขนาดนั้นหรือ?"

"ถ้าข้าเดาไม่ผิด เด็กคนนั้นน่าจะเป็นลูกฟ้าลูกสวรรค์ของโลกมนุษย์"

"การจะสังหารเขา ก็เท่ากับต้องต่อสู้กับกฎสวรรค์ของมนุษย์"

นี่คือเหตุผลที่เขาตัดสินใจหลังจากได้ยินว่านักรบเทียมเทพสองคนตายเพราะชินลั่ว

การลงทัณฑ์ของสายฟ้าครั้งก่อน เขายังหวาดกลัวอยู่

ตอนนั้นร่างแยกของเขาเทียบเท่ากับนักรบเทียมเทพระดับสูงสุด แต่ภายใต้การลงทัณฑ์ของสายฟ้า พลังการต่อสู้เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ

แต่ไม่คิดว่า ประมุขของสำนักเต๋ามิ่นหยวนคนนั้น กลับไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยในการลงทัณฑ์ของสายฟ้านั้น

เขาจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่ากฎสวรรค์กำลังลำเอียง

ลู่อวิ๋นถิงหากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คือผู้พิทักษ์ที่กฎสวรรค์จัดเตรียมไว้ให้ชินลั่ว

"ข้ามีลางสังหรณ์ว่า ถ้าให้เวลาเด็กคนนั้น เขาจะต้องกลายเป็นศัตรูอันดับหนึ่งของเผ่าพันธุ์ปีศาจพวกเราแน่" เทพปีศาจปีกเงาพูดด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"ฮึ..." มีเทพปีศาจอื่นหัวเราะเยาะ

"ในบรรดาศัตรูทั้งหมดของเรา ตอนนี้โลกมนุษย์นี้ไม่ได้อยู่ในอันดับต้นๆ หรอกนะ"

"ถูกต้อง โลกอื่นๆ นั่นแหละที่เป็นภัยคุกคามต่อโลกปีศาจของเรา"

ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะใช้โลกที่ชินลั่วอยู่เป็นจุดเริ่มต้นทำไม?

ก็เพราะรังแกง่ายกว่าไงล่ะ?

ปีศาจอื่นๆ ไม่กล้าเข้าไป ไม่ว่าชินลั่วจะยั่วยวนอย่างไร พวกมันก็ไม่กล้าเข้าไป

ชินลั่วรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

"ถอย!" เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไปก่อนดีกว่า

ครั้งนี้เขาออกมามีเรื่องต้องทำอีกมาก

ปีศาจอื่นๆ ได้แต่มองชินลั่วจากไปตรงหน้า มองนักรบแข็งแกร่งระดับเดียวกันสองคนหายไปต่อหน้าต่อตา พูดตามตรง พวกมันรู้สึกหวาดกลัวชินลั่ว

พวกมันมาจากเผ่าพันธุ์ปีศาจใหญ่หกเผ่าอื่นๆ ย่อมไม่ร่วมมือกันเพื่อแก้แค้นให้นักรบของเผ่าพันธุ์ปีศาจปีก

เพราะพวกมันก็กลัวจะเสียชีวิตไปด้วย

หลังจากชินลั่วจากไป โลกปีศาจถึงได้ส่งข่าวมาว่าชินลั่วมีราคา 3 ชิ้นส่วนเทวะ

ครั้งนี้ พวกเทพปีศาจอยากจะตบขาตัวเองให้หัก

พวกมันเสียใจ!

ชิ้นส่วนเทวะ คุ้มค่าพอที่พวกมันจะเสี่ยงชีวิต

แต่ตอนนี้ จะมียาแก้เสียใจที่ไหนให้กิน...

ชินลั่วหายตัวไปแล้ว...

ส่วนชินลั่วเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ทะลวงอวกาศ เข้าสู่พิภพคุนสวีโดยตรง

ครั้งนี้เขาจะทำเรื่องใหญ่ ดังนั้นเขาจึงต้องมาหาคนช่วย!

ต้องการคนมาเสริมหน้าตา!

เขาเดินไปยังสถานที่ปิดวาจาของลู่อวิ๋นถิงในพิภพคุนสวี

มองดูลู่อวิ๋นถิงที่กำลังฝึกฝน ชินลั่วยิ้มพูดว่า

"อาจารย์ ท่านต้องการโกงหรือไม่?"

"ถ้าต้องการ ข้าจะเปิดให้ท่านสักอย่าง!"

(จบบทที่ 554)