บทที่ 14 : ให้ไข่ไก่เป็นของขวัญ (2/2)

บทที่  14  :  ให้ไข่ไก่เป็นของขวัญ  (2/2)

ดูเหมือนว่าเหลียนเซ่อจะไม่ยอมยกโทษให้กับคำที่เธอพูดก่อนหน้านี้เขามองมาที่เธออย่างเคืองๆ  "สักวันพี่สาวจะต้องเชื่อที่ข้าพูด!"  พอพูดจบเด็กชายก็สะบัดหน้าค้อนใส่เธอลูกใหญ่

เหลียนฟางโจวส่ายหัวเล็กน้อยแล้วก็หัวเราะอย่างเอ็นดู  ก่อนเธอจะหยิบไข่ 30 ฟองออกใส่ตะกร้าอีกใบที่เตรียมไว้  ในขณะที่ไข่ส่วนที่เหลือก็เก็บเอาไว้ในตะกร้าใบเดิม

เธอเดินถือตะกร้าใบที่มีไข่ 30 ฟองไปที่บ้านของป้าจาง  พอถึงเธอก็เคาะประตูบ้านเบาๆ  และก็เป็นนางจ้าวที่ออกมาเปิดประตูให้เธอพร้อมกับสายตาไม่เป็นมิตรเช่นเคย  ก่อนไม่นานเท่าไหร่นักนางจ้าวจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า  “เจ้ากลับมาทำไมอีก?  นี่เดินไปเดินมาบ้านข้าเป็นว่าเล่นเลยนะ  หรือเจ้าเห็นว่าที่นี่เป็นพื้นที่สาธารณะที่ใครจะเข้าออกก็ได้อย่างนั้นเหรอ”

“ขอโทษจริงๆเจ้าค่ะ  ที่ต้องได้มารบกวนพี่จ้าวอีก!”  เหลียนฟางโจวพูดด้วยรอยยิ้ม  พลางเหลือบตามองตะกร้าไข่ที่ถือมา  และพูดต่อว่า  “พอดีว่าพรุ่งนี้ข้ามีเรื่องรบกวนลุงหลี่ให้เป็นธุระให้  แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าจะตอบแทนลุงหลี่ยังไงดี  เพราะที่บ้านข้าเองก็ไม่ได้มีเงินทองมากมายนัก  ข้าก็เลยทำได้แค่เอาไข่พวกนี้มาให้แทนคำขอบคุณเล็กๆน้อยๆขอให้พี่จ้าวรับมันไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ  อย่าได้รังเกียจว่ามันน้อยเลย”

นางจ้าวตัวแข็งทื่อเล็กน้อย  พร้อมทั้งหน้าแดงด้วยความอาย  ก่อนนางจะพูดด้วยน้ำเสียงพึงพอใจว่า  “ถ้างั้นเจ้าก็เอาเข้าไปให้ท่านพ่อท่านแม่สิ...”

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ  เพราะเดี๋ยวข้าก็ต้องรีบกลับไปทำอาหารเย็นให้น้องๆ แล้ว  มอบให้พี่จ้าวก็เหมือนกันนั่นแหละเจ้าค่ะ ”เหลียนฟางโจวยิ้มและยื่นตะกร้าไข่ให้นางจ้าว

“นี่มันมากเกินไป!  ข้าว่าเจ้าเอากลับไปดีกว่า!”  นางเจ้าพูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจ  แต่กลับจ้องไข่ในตะกร้าตาเป็นมัน

“พี่จ้าวอย่าพูดแบบนั้นสิเจ้าคะ  ถ้าท่านไม่รับไว้ข้าคงรู้สึกไม่สบายใจแน่”  เหลียนฟางโจวแกล้งทำเป็นไม่สนใจข้ออ้างในการปฏิเสธของนางจ้าว  ก่อนเธอยิ้มอย่างสุภาพ  และยัดตะกร้าไข่ใส่มือนางจ้าว

"อ่า!"  นางจ้าวยิ้มอย่างมีความสุขขณะที่ถือตะกร้าก็พูดไปด้วยว่า  “พรุ่งนี้เช้าข้าจะรีบเอาตะกร้าไปคืนก็แล้วกันนะ!”

“ไม่ต้องรีบก็ได้เจ้าค่ะ  ค่อยเอามาคืนวันไหนก็ได้เพราะมันก็แค่ตะกร้าไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร”  เหลียนฟางโจวพูดด้วยรอยยิ้ม

นางจ้าวปิดประตูหน้าบ้านและยืนนับไข่อย่างมีความสุข  “นั่นเจ้าถืออะไรอยู่?”

“ไอโย่ว!!”  นางจ้าวยกมือขึ้นมาตบหน้าอกด้วยความตกใจ  ก่อนจะมองหน้าสามีอย่างหลี่ซานเก๋อค้อนๆและพูดว่า  “มาทำไมไม่ให้สุ่มให้เสียง!  ท่านทำข้าเกือบตกใจตายแล้วนะ!  จู่ๆก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้!”

นางจ้าวเล่าเรื่องที่เหลียนฟางโจวมาส่งไข่ให้ด้วยรอยยิ้ม  ก่อนจะถอนหายใจออกมาและพูดว่า  “นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฟางโจวมาขอให้บ้านเราช่วยแล้วก็เอาของมาให้เป็นการขอบคุณข้าว่านางโตขึ้นมาก  แถมยังดูรู้ความ  เปลี่ยนไปยังกับเป็นคนละคนกันเลยแหน่ะ”

หลี่ซานเก๋อขมวดคิ้ว  ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า  “เจ้าไปรับของนางมาทำไม?  ไม่รู้หรือไงนางยังมีน้องเล็กๆ ที่ต้องดูแลอีก   พวกเขาต้องดูแลกันเองตามลำพังมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ!”

นางจ้าวเองก็เริ่มโมโห  นางสวนสามีกลับทันควัน  “ท่านพูดว่าอะไรนะ?  ทำไมข้าจะรับไม่ได้ก็นางมารบกวนบ้านเราจริงๆ ให้ของมาก็สมควรแล้ว  มีใครบ้างในหมู่บ้านนี้ที่ไม่ลำบาก  มันมีแค่บ้านนางคนเดียวหรือไง?   ใครๆเขาก็ลำบากด้วยกันทั้งนั้นแหละ!”

หลี่ซานเก๋อถอนหายใจ  ก่อนจะพูดว่า  “ข้าไม่สามารถอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เจ้าฟังในเวลาอันสั้นได้  แต่เจ้ารับไข่พวกนี้เอาไว้ไม่ได้  เชื่อข้าเถอะรีบเอาไข่พวกนี้กลับไปคืนฟางโจวซะ  ไม่งั้นถ้าท่านพ่อกับท่านแม่รู้เรื่องเข้าเจ้าจะโดนดุเอา!”

“ไม่คืน!  ยังไงก็ไม่คืน!”  นางจ้าวพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ  “ข้าไม่ได้เป็นคนบอกให้นางเอามาซะหน่อย  นางเอามาให้ของนางเอง  คนเอาของมาส่งให้ถึงบ้านขนาดนี้ดีจะตาย  มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะคืน!!  ข้าไม่พูดเจ้าไม่พูดท่านพ่อท่านแม่จะรู้ได้ยังไง!!”

“มีเรื่องอะไรที่บอกพวกข้าไม่ได้อย่างงั้นหรือ?  เหม่ยซีแล้วนั่นเจ้าถืออะไรอยู่ไว้ในมือ?”  นางจางที่เพิ่งเดินออกมาจากบ้านได้ยินประโยคสุดท้ายเข้าพอดี  นางจึงเอ่ยถามลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงสงสัย…