บทที่ 8 : แขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกคน (2/2)

บทที่  8 : แขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกคน (2/2)

                "หนังสือหมั้น?" เหลียนฟางชิงเอียงคอทำหน้าสงสัย  ก่อนเด็กน้อยจะตบหมอนที่วางอยู่ข้างนางเบาๆ  แล้วเอ่ยถาม"ไม่ใช่พี่ใหญ่เย็บติดไว้กับหมอนนี้หรอกหรือ?  พี่บอกข้าว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด  นี่ข้าก็ทำตามอย่างเคร่งครัดเลยนะ  ขนาดพี่รองกับพี่สามข้ายังไม่เคยบอกเลย!"

นางจ้องหน้าเหลียนฟางโจวด้วยแววตาเปล่งประกาย  ราวกับว่ากำลังรอคำชมจากเธอ  ‘ชมข้าสิ!!ข้าเก่งไหม!!’

“อาโย่ว  ดูสิน้องสาวใครกันเนี้ย  ชิงเออร์ของพี่นี่ความจำดีจริงๆ  เก่งที่สุดเลยนะเนี้ย!!”  เหลียนฟางโจวรีบเอ่ยปากชมตามที่นางหวังทันที

เหลียนฟางชิงเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ  ก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีอยู่คนเดียว

วันรุ่งขึ้นเหลียนฟางโจวรีบตื่นแต่เช้ามืด  ลุกขึ้นมาปัดกวาดเช็ดถูทั้งในบ้านนอกบ้านจนเอี่ยมไปหมด  อีกทั้งยังจัดบ้านใหม่จนดูเป็นระเบียบเรียบร้อย  ก่อนท้ายที่สุดจะขนเอาพวกที่นอน  หมอนแล้วก็ผ้าห่มของทั้งสี่คนออกไปผึ่งแดด

เหลียนซีกับเหลียนฟางชิงก็มาร่วมวงช่วยเธอจัดบ้านในครั้งนี้ด้วย  ส่วนเหลียนเซ่อนั้นรับหน้าที่ในการเตรียมอาหารเช้าสำหรับทุกๆคน  และเมื่อเห็นบ้านดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อยงามตา  พวกเขาก็อดที่จะยิ้มแก้มปริไม่ได้

พอกินอาหารเช้าเสร็จเหลียนเซ่อก็พูดขึ้น   “พี่ใหญ่  วันนี้พี่  ชิงเออร์แล้วก็ซีเออร์  อยู่บ้านกันนะ  เดี๋ยวข้าจะออกไปขุดเผือกที่ไร่เอง!”

เหลียนฟางโจวหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า  “พี่ว่าวันนี้เรามาจัดการสวนผักให้เสร็จก่อนเถอะแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เราคอยออกไปขุดเผือกด้วยกัน”   ‘สมบูรณ์แบบ  ทีนี้เธอก็จะได้ออกไปสำรวจพื้นที่รอบๆเพื่อสร้างความคุ้นเคยด้วย’

เมื่อได้ฟังดังนั้นเหลียนเซ่อก็ไม่ได้คัดค้านอะไร  เขาพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงยอมรับ  ก่อนทั้งคู่จะแบกจอบแบกเสียมแล้วเดินไปที่สวนผัก  ทิ้งให้น้องเล็กอีกสองคนอยู่เฝ้าบ้าน

เหลียนฟางโจวและเหลียนเซ่อเริ่มต้นที่การจัดการแปลงผัก  พวกเขาเริ่มถอนต้นถั่วแล้วก็ต้นแตงที่แห้งตายแล้ว  ไปกองไว้ที่มุมๆหนึ่งของสวน

จากนั้นเธอก็ให้เหลียนเซ่อไปเอาปุ๋ยคอกกับน้ำมา  เธอพรวนดินรอบๆต้นพริกจนร่วนซุย  จากนั้นก็ค่อยๆเทปุ๋ยคอกผสมลงในดินเพื่อเพิ่มสารอาหารให้กับมัน  แล้วขั้นตอนสุดท้ายก็รดน้ำลงไปเพื่อเพิ่มความชุ่มชื้น  ในระหว่างที่ทำเธอก็พูดไปด้วย   “เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็เข้ามาขุดดินเตรียมแปลงไว้อีก  ทีนี้เราก็จะได้มีแปลงเตรียมพร้อมไว้ปลูกพวกแครอทแล้วก็หัวไชเท้า”

เหลียนเซ่อพอได้ฟังแผนของเธอก็คล้อยตามเขาพยักหน้าเห็นด้วย  พร้อมกับส่งยิ้มมาให้เธอก่อนเขาจะพูดออกมาเสียงดังฟังชัดว่า  "ข้าเชื่อพี่  ไม่ว่าพี่จะให้ข้าทำอะไรข้าก็จะทำทุกอย่าง!"  พี่น้องสองคนต่างยิ้มให้กันและกัน

ทั้งคู่ทำงานตั้งแต่เช้าจดบ่ายโดยไม่แม้แต่จะหยุดพัก  ดังนั้นตอนนี้พวกเขาเลยเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า  และอาจจะด้วยว่าเหลียนฟางโจวคนเดิมน่าจะไม่เคยทำงานพวกนี้มาก่อน  ร่างกายของเธอเลยรับไม่ไหว  ส่วนเหลียนเซ่อเองก็ยังเด็ก  ทำได้เท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

เมื่อมองหน้าเด็กผู้ชายตรงหน้าเหลียนฟางโจวก็ยิ่งรู้สึกปวดใจ  ทำไมเด็กตัวแค่นี้ถึงต้องมาทำงานหนักมากมายขนาดนี้ด้วย  เฮ้อ…  “นี่ก็จะบ่ายแล้ว  พี่ว่าเรากลับบ้านไปกินข้าวเที่ยงแล้วถือโอกาสพักสักหน่อยเถอะ  งานยังเหลืออีกเยอะคงทำไม่เสร็จในเร็วๆนี้หรอก”

ความจริงแล้วเหลียนเซ่อยังไม่อยากจะกลับ  เขาอยากจะทำงานต่อให้เสร็จก่อน  แต่เมื่อมองเห็นหน้าพี่สาวแล้ว  เห็นทีถ้าเขาไม่กลับพี่สาวเองก็คงจะไม่ยอมกลับด้วยเช่นกัน  ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเนือยๆอย่างจำยอม  ‘เดี๋ยวค่อยกลับมาทำต่อแล้วกัน’

เมื่อคืนกินโจ๊กมันเทศ  ตอนเช้าก็กินโจ๊กมันเทศ  พอบ่ายมาก็ยังต้องมากินโจ๊กมันเทศอีก  ความอยากอาหารของเหลียนฟางโจวเลยหายไปพอสมควรเมื่อต้องกินแต่ของแบบเดิมซ้ำๆ  แต่ด้วยความหิวเลยทำให้เธอไม่มีทางเลือกจึงได้แต่จำยอมกินโจ๊กมันเทศต่อไปอย่างเงียบๆ

เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยจริงๆแล้วก็พึ่งจะเก็บเกี่ยวไปได้ไม่นาน  ก็น่าจะยังมีพวกข้าวสารอะไรเหลืออยู่บ้างสิ  ในขณะที่เธอกำลังจะถามน้องๆออกไปเพื่อคลายความสงสัย  จู่ๆก็มีเงาร่างสีน้ำตาลเข้มวิ่งผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว  ก่อนเงานั้นจะพุ่งไปทางห้องนอนของเธอ

เหลียนฟางโจวตกตะลึงจนผงะนิ่งค้างอยู่กับที่!!

“ท่านป้า!!  ท่านกำลังทำอะไร?!”  เหลียนฟางชิงตัวน้อยเป็นคนแรกที่ได้สติ  และตะโกนออกไปเสียงดังลั่น

‘ป้าหรอ?   ดูท่าทางจะเป็นป้าที่แสบพอตัวเลยทีเดียว!  นิสัยหน้าไม่อายแบบนี้น่าจะรับมือยากแน่ๆ’

เหลียนเซ่อรีบวิ่งตามหลังป้าเข้าไปในห้องก่อนเธอจะได้ยินเสียงของเขาแว่วๆมาว่า  “ป้ามาทำไม?  ป้ากำลังทำอะไร?”

“พี่สาว”  ฟางชิงน้อยเรียกเหลียนฟางโจวก่อนเขย่งตัวขึ้นไปกระซิบบอกเธอเบาๆว่า  “ท่านป้าต้องมาหาหนังสือหมั้นหมายอีกแล้วแน่ๆ”

อีกแล้ว?.......   ‘งั้นก็แสดงว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกน่ะสิ’

เหลียนฟางโจวหัวเราะหึในลำคอ  แววตาก็เจือไปด้วยความเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด  ก่อนเธอจะพูดกับเหลียนฟางชิงแล้วก็เหลียนซีเบาๆว่า   “พวกเจ้าสองคนกินกันไปก่อนนะ”  พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในห้องนั้นทันที

เหลียนฟางชิงยังดึงดันที่จะเดินตามเหลียนฟางโจวเข้าไปด้วยแต่เธอก็โดนปรามขึ้นด้วยเหลียนซีเสียก่อน   “พี่ใหญ่บอกให้อยู่ตรงนี้  เจ้าก็ต้องเชื่อฟัง”

ถึงแม้ว่าเหลียนฟางชิงจะรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก  แต่สุดท้ายเธอก็ยอมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะอย่างความเชื่อฟัง

ด้านในห้องคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นป้าก็กำลังโมโหแล้วก็อาละวาดอย่างหนักก่อนเธอจะหันมาจ้องหน้าเหลียนฟางโจวแล้วก็ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดว่า   “หนังสือสัญญาหมั้นอยู่ที่ไหน!!  มันอยู่ที่ไหน?!  เอาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ  ไอ้พวกเด็กเหลือขอ!!”