บทที่ 70 หลินอวี่เป็นหนี้ 150,000 หยวน! (ฟรี)

“คุณผู้ชายคะ การผ่าตัดประสบความสำเร็จอย่างมาก ตอนนี้คุณกลายเป็นผู้หญิงแล้วค่ะ”

นี่คือประโยคแรกที่หลินอวี่ได้ยินเมื่อลืมตาขึ้น เขาตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่า

“ฮ่าฮ่า... หลอกเล่นน่า” พยาบาลคนหนึ่งพูดพลางหัวเราะคิกคัก แม้หน้าตาจะไม่สวยมาก แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด ไม่เช่นนั้นหลินอวี่คงคิดว่าตัวเองเจอปีศาจจริงๆ แล้ว

หลินอวี่ถอนหายใจโล่งอก เขาคิดว่าตัวเองสูญเสียความสามารถไปแล้วจริงๆ ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง... ถ้าของสำคัญส่วนนั้นหายไป นั่นแหละคือความน่ากลัวที่แท้จริง! ถ้าต้องกลายเป็นผู้หญิง สู้ตายเสียยังดีกว่า!

แม้ว่าตอนนี้เขาจะกลายเป็นมังกรคลั่งอันโดดเดี่ยว แต่ก็ยังดีกว่ามังกรคลั่งไร้อัณฑะ

“คุณผู้ชายคะ แต่ตอนนี้อัณฑะของคุณข้างหนึ่งเสียหายอย่างสมบูรณ์แล้ว พวกเราได้ตัดออกไปแล้ว และการทำงานของอีกข้างหนึ่งก็กำลังเสื่อมลง ความหวังที่จะฟื้นตัวนั้นริบหรี่มาก พวกเราแนะนำให้คุณเก็บสเปิร์มของคุณไว้ล่วงหน้า ตอนนี้คุณยังหนุ่ม... ลองพิจารณาเรื่องการทำเด็กหลอดแก้วในอนาคตดูนะคะ”

คำพูดของพยาบาลทำให้หลินอวี่รู้สึกเวียนศีรษะ

หมายความว่าไง?

เขาจะไม่มีลูกแล้วเหรอ?

แต่เขาก็จับคำสำคัญจากปากพยาบาลได้อย่างรวดเร็ว!

การทำงานของอีกข้างหนึ่งกำลังเสื่อมลง... นั่นหมายความว่ายังมีหวังที่จะกอบกู้ได้ใช่ไหม?

หลินอวี่กลับมามีความมั่นใจอีกครั้งทันที

เขาเป็นใครกัน?

ทายาทหมอปีศาจ ผู้ที่มีความสามารถด้านการแพทย์แผนจีนที่ยอดเยี่ยม!

ตราบใดที่อัณฑะยังไม่เสียหายอย่างสมบูรณ์ เขาก็มีความสามารถที่จะกอบกู้มันกลับมาได้

“คุณผู้ชาย...”

“ไม่ต้องพูดแล้วครับ ผมรักษาตัวเองได้” หลินอวี่โบกมือ ตอนนี้เขาเริ่มคิดแล้วว่าจะต้องปรุงยาจีนชนิดไหนเพื่อบำรุงร่างกายตัวเอง

พยาบาลรู้สึกจนใจเล็กน้อย

“คุณผู้ชายคะ ค่าผ่าตัดของคุณจะจ่ายเมื่อไหร่คะ? ค่าผ่าตัดบวกค่าพักรักษาตัวรวมทั้งหมด 110,000 หยวนค่ะ”

หลินอวี่ตกใจ “110,000 หยวน?”

“ค่ะ ขอถามว่าคุณมีประกันสุขภาพไหมคะ?”

“ไม่... ไม่มี!”

“งั้นคุณจะชำระเงินเมื่อไหร่คะ?” พยาบาลถาม

หลินอวี่รู้สึกกังวลเล็กน้อย เขาค้นหาในตัว และในที่สุดก็เจอการ์ดธนาคารใบหนึ่งอย่างรีบร้อน นี่คือเงินที่เขาได้มาจากการชกมวยใต้ดินในช่วงไม่กี่วันนี้ เขาชกไปทั้งหมด 9 ครั้ง ได้เงินมา 6,000 กว่าหยวน พูดง่ายๆ ก็คือเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือ ผู้ชายชุดสูทคนนั้นวาดฝันให้เขาว่า หลังจากเป็นแชมป์มวยแล้วจะได้เงินเยอะ เขาก็เชื่อ! ทำงานเหนื่อยแทบตายได้แค่ 6,000 กว่าหยวน นายทุนเห็นแล้วยังต้องหลั่งน้ำตา

“ผม... ผมมีเงินแค่นี้เองครับ!” หลินอวี่พูดอย่างอับอายเล็กน้อย

ทันใดนั้น เขาก็เกิดประกายความคิดขึ้นมา

“ความสามารถด้านการแพทย์แผนจีนของผมแข็งแกร่งมาก ผมมาจากตระกูลแพทย์แผนจีน ตระกูลของผมเป็นหมอหลวงมา 9 ชั่วอายุคน ผมสามารถเป็นที่ปรึกษาแพทย์แผนจีนในโรงพยาบาลของคุณได้ ถึงแม้จะไม่มีใบอนุญาตทางการแพทย์ แต่ผมมีความสามารถจริงๆ”

หลินอวี่ไม่โอ้อวดอีกต่อไปว่าเป็นทายาทหมอปีศาจ เพราะพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ สู้บอกว่าเป็นตระกูลแพทย์แผนจีนยังน่าเชื่อถือกว่า

แต่เห็นได้ชัดว่า คำพูดของเขาก็ไม่มีใครเชื่อเช่นกัน

“คุณผู้ชายพูดล้อเล่นแล้วค่ะ คุณยังติดหนี้ค่ารักษาพยาบาลโรงพยาบาลเราเกือบแสนอยู่เลยนะคะ...”

หลินอวี่รู้สึกอัดอั้นตันใจมาก โรงพยาบาลอะไรกันเนี่ย? ทำไมเอาแต่คิดเรื่องเงิน?

ในขณะที่หลินอวี่กำลังหงุดหงิดอยู่นั้น ชายชุดสูทข้างๆ ก็เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา เขาเดินไปหาหลินอวี่ช้าๆ “แค่ค่ารักษาพยาบาลใช่ไหม? ค่ารักษาพยาบาลของน้องชายคนนี้ผมจะออกให้เอง”

หลินอวี่เงยหน้าขึ้นมองชายชุดสูทที่แต่งกายดี เขารู้สึกงงงวยเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าตามสัญชาตญาณ

“ยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน”

ชายชุดสูททำท่าทางเชิญชวนว่า “โปรดเชื่อใจผม”

หลินอวี่งงงวยยื่นโทรศัพท์ให้ไป

ชายคนนั้นรับโทรศัพท์มาแล้วจัดการบางอย่าง

จากนั้นก็ยิ้มแล้วคืนโทรศัพท์ให้หลินอวี่ หลินอวี่มองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองอย่างงงงวย

เงินเข้าบัญชี 150,000 หยวน?

“นี่... เงินพวกนี้มาจากไหน?” เสียงของหลินอวี่สั่นเล็กน้อย

เขาไม่เคยเห็นเงินจำนวนมากขนาดนี้มาก่อน!

ชายชุดสูทพยักหน้า “น้องชาย นี่คือเงินสำรองของคุณจากแอป ‘ฟ่างซื่อเจี้ย’ นะครับ ต่อไปเวลาต้องการเงินด่วน ก็สามารถถอนได้เลย”

จากนั้นเขาก็ตบไหล่หลินอวี่แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบๆ

หลินอวี่รู้สึกงงงวยเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตัวเองถูกหลอก แต่ก็บอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร เขาเป็นหมอเทวดาตัวน้อยที่เพิ่งลงจากเขา ภาพลักษณ์ดั้งเดิมของเมืองในใจเขายังคงเป็นภาพขาวดำเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เขาจะเคยได้ยินเรื่องหนี้นอกระบบอะไรกันเล่า!

แต่การได้เงิน 150,000 หยวนในพริบตาก็ยังทำให้เขามีความสุขมาก

“พยาบาลครับ จ่ายเงินเลยครับ ตอนนี้ผมมีเงินพอแล้ว!”

หลินอวี่ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวซี่ใหญ่

พยาบาลเงียบไป เธอรู้สึกสงสารชายคนนี้ นอนอยู่บนเตียงคนไข้แล้วจู่ๆ ก็เป็นหนี้ 150,000 หยวน โดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับสถาบันปล่อยเงินกู้ออนไลน์แห่งนี้มาบ้าง มันโกงมาก... อย่าคิดว่านี่เป็นแค่ 150,000 หยวนนะ มันสามารถทบต้นทบดอกได้เป็นสองเท่าภายในหนึ่งเดือน ถามว่ากลัวไหม?

_

ไป๋เจี๋ยไม่มีสมาธิเรียนเลยตลอดทั้งเช้า พี่เจียงเช่อเริ่มหยอกล้อเธอแล้วเหรอ?

ความเข้าใจนี้ทำให้หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างไร้ขอบเขต ต้องรู้ว่าเมื่อก่อนในใจของเจียงเช่อมีแต่เย่เมิ่งเหยาคนเดียว แม้แต่สายตาก็ไม่เคยชายตาแลเธอเลย บางครั้งตอนดูเจียงเช่อเล่นบาส แค่แอบยื่นขวดน้ำให้เขาก็สามารถทำให้เธอตื่นเต้นไปครึ่งวันแล้ว

“เจียงเช่อเขาชอบฉันด้วยใช่ไหม? แต่เย่เมิ่งเหยาคนนั้น...”

“หรือว่า... เจียงเช่ออยากจะจับปลาสองมือ?”

สิ่งนี้เกินกว่าความเข้าใจของเธอโดยสิ้นเชิง ในความเข้าใจของเธอ... เจียงเช่อควรจะเป็นคนที่ซื่อสัตย์ภักดีมาก

แต่เธอก็อยากได้เจียงเช่อมากๆ เลย

“ไป๋เจี๋ย ไป๋เจี๋ย ทำไมเธอถึงไร้ประโยชน์ขนาดนี้? ทำไมถึงถอยง่ายขนาดนี้!”

เด็กสาวตำหนิตัวเองในใจ ให้โอกาสแล้ว... ก็ยังไม่ได้เรื่อง!

_

เมื่อเจียงเช่อได้พบกับเย่เมิ่งเหยาอีกครั้ง เด็กสาวคนนี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนมาก

ดูเหมือนว่าความไร้เดียงสาแบบเด็กสาวได้จางหายไปแล้ว แม้แต่การแต่งกายก็เริ่มไปทางโทนเข้ม เขายังจำได้ว่าเมื่อก่อนเย่เมิ่งเหยาชอบใส่เสื้อผ้าสีขาว หรือไม่ก็สีเหลืองอ่อน แต่ตอนนี้... เปลี่ยนเป็นชุดสีดำไปแล้ว!

ผมหางม้าที่เคยผูกไว้ก็คลายลง ปล่อยผมยาวสลวยลงมา ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างความอ่อนเยาว์กับความเป็นผู้ใหญ่

“พี่เหยาเหยา ทำไมพี่ถึงแต่งตัว... สวยขนาดนี้ล่ะคะ?”

ยวี่หว่านเอ๋อร์รู้สึกว่าเย่เมิ่งเหยามีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่ก็บอกไม่ได้ว่าตรงไหน!

เย่เมิ่งเหย้ายิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มลงจูบแก้มของยวี่หว่านเอ๋อร์เบาๆ แม้ว่าเธอจะมืดมนไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงรักเพื่อนซี้สาวน้อยผู้น่ารักคนนี้มาก

ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยความงามของยวี่หว่านเอ๋อร์ เธอเป็นคนที่ดึงดูดทั้งเพศชายและหญิง ใครจะปฏิเสธสาวน้อยโลลิน่ารักแบบนี้ได้?

“พี่เหยาเหยา~ สองวันนี้พี่หายไปไหนมาคะ? ตกใจแทบตายเลย”

“ไม่ได้ไปไหนหรอก วันนั้นที่งานเลี้ยงฉันดื่มเหล้าไปนิดหน่อย แล้วก็แพ้แอลกอฮอล์นิดหน่อย ก็เลยลาหยุดไปสองสามวัน”

ยวี่หว่านเอ๋อร์พยักหน้าอย่างงุนงง

[ไอ้เจียงเช่อบ้า นายพูดอะไรกับพี่เหยาเหยา? ไม่อย่างนั้นพี่เหยาเหยอไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้หรอก][ไอ้ผู้ชายบ้าเอ๊ย ทำไมนายไม่ไปตายซะ!]

ยวี่หว่านเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่ เธอฉลาดมาก เธอจะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของเย่เมิ่งเหยาไม่ได้ได้อย่างไร?

ในใจเธอก่นด่าความวิปริตและความบ้าของเจียงเช่อไม่หยุด!