บทที่ 6 : คู่หมั้น (2/2)

บทที่ 6 : คู่หมั้น (2/2)

โจ๊กที่ต้มไว้จวนจะสุกได้ที่แล้ว  และแม้ว่าจะมีฝาไม้ปิดอยู่  แต่กลิ่นหอมๆของมันก็ยังสามารถเล็ดลอดออกมาจากหมอโลหะสีเข้มได้  กลิ่นหอมนั้นทำให้เหลียนฟางโจวเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาหน่อยๆ

พวกเด็กๆเอามันเทศมาล้างจนสะอาด  จากนั้นก็หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ  ก่อนจะใส่ลงไปในกระทะ  เหลียนเซ่อกำลังผ่าฟืน  ขณะที่เหลียนซีคอยดูไฟ  และเหลียนฟางชิงตัวน้อยกำลังพยายามต้อนไก่เข้าเล้า

เหลียนฟางโจวเหลียวมองไปรอบๆเมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น  เธอก็เลยหยิบไม้กวาดขึ้นมาแล้วก็เริ่มทำความสะอาดบ้านบ้าง

“เจ้ามาที่นี่ทำไม   ออกไปซะ!!  บ้านนี้ไม่ต้อนรับเจ้า!!”ทันใดนั้นเองเสียงของเหลียนเซ่อก็ดังขึ้นที่ลานหน้าบ้านเสียงของเขาทั้งเย็นชาและไม่เป็นมิตรอย่างมาก  ราวกับกำลังพูดกับศัตรูที่ไม่อาจจะอยู่ร่วมโลกกันได้

เหลียนฟางโจวได้ยินแบบนั้นก็ตกใจ  จากนั้นไม่นานเสียงเล็กๆไร้เดียงสาของเหลียนฟางชิงก็ตะโกนขึ้นมาบ้าง “ออกไปนะ!!  เจ้าไม่มีสิทธิ์มารังแกพี่สาวข้า”

เหลียนฟางโจวรีบขว้างไม้กวาดในมือทิ้งก่อนจะรีบวิ่งออกไปหาน้องๆ  “อาเซ่อ  ชิงเออร์  เกิดอะไรขึ้น?”

“พี่สาว!!” เหลียนเซ่อตื่นตระหนกเมื่อเห็นพี่สาวพุ่งออกมาจากในบ้าน  เขาพยายามที่จะขวางไม่ให้พี่สาวได้เจอกับใครคนหนึ่ง  แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ

ชายหนุ่มสวมชุดสีเขียวอ่อนเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่น“ฟางโจว”  เมื่อพบเธอสีหน้าของเขาทั้งดูประหลาดใจแล้วก็ดีใจในคราวเดียวกันก่อนเขาจะค่อยๆเดินเข้ามาหาเธอ

“เจ้าจะทำอะไร!!  ข้าบอกให้เจ้าออกไปไม่ได้ยินหรอ!!”  เหลียนเซ่อวิ่งไปขวางเขาไว้  ก่อนจะจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“อาเซ่อ!!”เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วแน่น  เพราะเธอไม่สามารถประมวลผลได้ว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น

“พี่สาว  พี่ยังอยากจะเจอหน้าผู้ชายคนนี้อยู่อีกหรือ!!  ตระกูลหยางหาใครดีไม่มีใครสักคน  พี่ลืมแล้วหรือว่าวันนั้นตัวเองพูดว่าอะไร”  เหลียนเซ่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโมโห

“ฟางโจวเจ้าไม่ต้องกังวลนะ  ข้าไม่เคยคิดอยากจะถอนหมั้นเจ้า  นั่นมันเป็นความคิดของท่านแม่แค่เพียงคนเดียว  ข้าเพิ่งจะรู้เรื่องเมื่อตอนกลับมาจากคาราวานพอรู้เรื่องข้าก็รีบมาหาเจ้าที่นี่เพื่อบอกว่า  ไม่ว่ายังไงข้าก็จะยังแต่งงานกับเจ้าแน่นอน!!”  ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงหนักแน่น  และมองไปยังเหลียนฟางโจวอย่างสื่อความหมาย

เหลียนฟางโจวตกใจจนตัวแข็งทื่อ  นี่นะหรอหยางฮุ่ยซานคู่หมั้นของเธอ  คิ้วดกดำ  นัยน์ตากระจ่างใสหน้าตาก็พอไปวัดไปวา  ติดแต่ว่าผิวออกจะคล้ำไปสักหน่อย  แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าใช้ได้

ก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ว่าทำไมเหลียนฟางโจวคนเก่าถึงดึงดันไม่ยอมถอนหมั้น  ก็เพราะถ้าเทียบกับชาวบ้านคนอื่นๆในละแวกนี้แล้ว  เขาก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียวอีกทั้งการปฏิบัติต่อเธอก็พอใช้ได้  แต่น่าเสียดายว่าเธอไม่ใช่เหลียนฟางโจวคนนั้น  เพราะฉะนั้นไม่ว่ายังไงเธอก็จะไม่ยอมให้งานแต่งงานในครั้งนี้เกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน

“ไม่จำเป็น!!”  เหลียนฟางโจวเอ่ยตอบอย่างไม่แยแส  “เรื่องแต่งงานก็ควรต้องฟังคำพ่อแม่  ได้ข่าวว่าแม่ของเจ้าหาสะใภ้คนใหม่ไว้ให้แล้วนิ   ในเมื่อแม่เจ้าต้องการแบบนั้น  ในฐานะที่เจ้าเป็นลูกชายที่ดี  เจ้าก็ไม่ควรขัดคำสั่งของนาง!!”

“ฟางโจว  ข้า-”

“ข้ายังพูดไม่จบ!”  เหลียนฟางโจวพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง  “ตอนนี้พ่อแม่ของข้าล้วนตายหมดแล้ว  ส่วนน้องๆของข้าเองก็ยังเล็กนักเพราะฉะนั้นข้าจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น  จนกว่าพวกเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่และดูแลตัวเองได้  อีกอย่างแม่ของเจ้าก็ไม่ชอบข้า  ถ้าแต่งเข้าบ้านไปก็รังแต่จะไม่มีความสุขทั้งสองฝ่าย  เจ้ามาวันนี้ก็ดีเหมือนกันข้าจะได้พูดให้มันชัดเจนไปเลยจงไปเอาเงินมาสิบสองตำลึงมาให้ข้า  แล้วหลังจากนั้นข้าจะคืนหนังสือสัญญาหมั้นหมายให้  หวังว่าข้าคงไม่ขอมากไปใช่ไหม?”

หยางฮุ่ยซานรู้มึนงงเป็นอย่างมาก  เข้าจ้องหน้าเหลียนฟางโจวอย่างสงสัยเหมือนกับว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน

เหลียนเซ่อเองก็ตกตะลึง  เขาอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างออกมา  แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจแล้วก็เดินมาอยู่ข้างๆเหลียนฟางโจวเงียบๆแทน

“หึหึ!!”หยางฮุ่ยซานหัวเราะกับตัวเองเบาๆอย่างสมเพศ  ก่อนเขาจะพูดกึ่งประชดขึ้นว่า  “สิบสองตำลึง!!  ความรักของข้ามีค่าแค่สิบสองตำลึงหรือ  ในใจของเจ้าความรักที่ผ่านมานานหลายปีมีค่าเท่านี้หรือ!!”

เหลียนฟางโจวมองดูเขาและพูดอย่างใจเย็นว่า “ใจจริงข้าเองก็อยากจะเรียกมากกว่านี้เหมือนกัน  แต่กลัวว่าแม่ของเจ้าจะไม่ยอมจ่าย  เพราะอย่างนั้นแค่นี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ”

“นี่เจ้า!!...”   หยางฮุ่ยซานรู้สึกผิดหวังและโมโหจนแทบอยากจะกระอักเลือดตาย  สายตาของเขาฉายแววเจ็บปวดรวดร้าวอย่างถึงที่สุด

เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเว้าวอน  เพราะไม่อยากจะเชื่อกับคำที่เพิ่งจะได้ยิน  “ฟางโจวนี่ไม่ใช่สิ่งที่หัวใจของเจ้าต้องการ  เจ้าพูดไปเพราะโกรธที่แม่ข้าส่งคนมาก่อกวนเจ้าใช่ไหม?  เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงและมั่นใจได้  เพราะตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว  ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง  ข้าจะไปคุยกับท่านพ่อท่านแม่เอง!!”

เหลียนฟางโจวถอนหายใจและส่ายหัว  ก่อนจะมองหน้าเขาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง  “อย่าหลอกตัวเองอีกเลย!!  ข้าสาบานได้ว่าทุกคำที่ข้าพูดออกไปนั่นคือความต้องการของข้าอย่างแท้จริง  นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วมันคงไม่เหมาะที่จะมีผู้ชายมาอยู่ในบ้านของข้าอย่างนี้  เจ้ากลับไปเถอะ  กลับไปทำตามความต้องการของแม่เจ้า  แล้วก็อย่าลืมเรื่องเงินไถ่ถอนหนังสือหมั้นด้วยล่ะ!”

มือและร่างของหยางฮุ่นซานสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้  เขาทั้งโกรธแล้วก็เศร้าในคราเดียวกัน เขายืนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาราวกับว่าตอนนี้วิญญาณของเขาได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว