บทที่ 40 หลินอวี่โอ้อวดไม่สำเร็จ เข้าคุกครั้งที่สอง!
บทที่ 40 หลินอวี่โอ้อวดไม่สำเร็จ เข้าคุกครั้งที่สอง!
หลินอวี่มึนงงไปหมด
ชีพจรที่เขาสัมผัสได้… นี่มันผิดปกติเกินไปแล้วใช่ไหม?
หลินอวี่เงยหน้าขึ้น มองชายชราที่ยิ้มแหยๆ ให้เขาอย่างประหลาดใจ จากนั้นก็ก้มหน้าลงตรวจชีพจรต่อ คิ้วขมวดแน่นขึ้น
“ขอถามหน่อยครับคุณปู่… ร่างกายของคุณปู่… ดูผิดปกติไปหน่อยนะ!”
ทันทีที่หลินอวี่พูดออกไป ก็เรียกเสียงฮือฮาจากคนรอบข้างทันที
“ผิดปกติเหรอ? ผิดปกติตรงไหน?”
“พูดก็ถูกนะ ไอ้หมอนี่คลำชีพจรได้เหมือนจริงเลยแฮะ”
ชายชราเปิดปากถาม “ชีพจรฉันเป็นอะไรไป? มีปัญหาเหรอ?”
หลินอวี่เงียบ ไม่รู้จะตอบยังไง นี่ไม่ใช่แค่มีปัญหา?
มีปัญหาใหญ่มาก!
“คุณปู่ พูดตรงๆ นะ… ผมรู้สึกว่าในร่างกายของคุณปู่เหมือนมีตัวยามาป่วนเป็นหมื่นตัวเลย”
“เอ่อ… คุณปู่ถอดเสื้อได้ไหมครับ?”
คำพูดของหลินอวี่ทำให้สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไป
ดุดันด้วยเสียงเย็นชา “แกอยากทำอะไร? ตาแก่คนนี้อายุแปดสิบแล้วนะ! แกอยากให้ฉันเสียผู้เสียคนตอนแก่รึไง?”
หลินอวี่สบถในใจ ไอ้แก่คนนี้คิดอะไรอยู่เนี่ย?
ทำเหมือนว่าฉันจะทำอะไรแกอย่างงั้นแหละ
แต่ตอนนี้คนเยอะขนาดนี้ เขาจะโกรธไม่ได้ เพราะตอนนี้เขาคือหมอผู้มีเมตตา
“คุณปู่เข้าใจผิดแล้ว ผมแค่อยากดู…”
“ไม่ให้ดู! ไอ้เด็กเหม็น แกคิดอะไรอยู่ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง? แค่แกเนี่ยนะเป็นหมอเทวดา? ไปหลอกผีโน่นไป!”
ชายชราได้รับเงินมาแล้ว ก็เริ่มแสดงละครทันที
“ทุกคนรีบมาดูเร็วเข้า ไอ้หนุ่มคนนี้กล้าที่จะเรียกร้องอะไรหยาบคายกับชายชราวัยแปดสิบอย่างฉันแบบนี้ นี่มันหมอเทวดาประเภทไหนกัน?”
พูดพลางชายชราก็สะบัดแขนเสื้ออย่างโมโห แต่พลาดท่า แขนเสื้อก็สะบัดเอาลูกบอลสีชมพูรูปวงรีลูกเล็กๆ หลุดออกมา ตกลงพื้นแล้วยังดังอื้อๆ
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศรอบข้างก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที
“แค่กๆ… นี่มันอะไรกัน? ทำไมถึงตกลงมาจากตัวฉันได้?”
หลินอวี่ชาไปทั้งตัว!
ให้ตายสิ!
เขาก็ว่าอยู่ทำไมตอนที่คลำชีพจรถึงได้แปลกประหลาดขนาดนั้น รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเต้นระบำอยู่ ที่แท้ไอ้แก่คนนี้ซ่อนไอ้นี่ไว้ในแขนเสื้อนี่เอง! ไม่น่าแปลกใจเลย!
“คุณปู่ คุณปู่ไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอ? คุณยัดไอ้นี่เข้าไปในแขน ต่อให้เทพบนสวรรค์มาตรวจชีพจรก็ตรวจไม่ออกหรอก?”
หลินอวี่แค่นเสียงเย็นชา
ขณะนั้นชายชราก็ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย รู้สึกอับอายมาก
“เชี่ยเอ๊ย ไอ้แก่นี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ!”
“ไอ้ลิง มีแค่พวกเราแล้วที่ต้องลุยเอง ภารกิจที่พี่เจียงมอบให้ต้องทำให้สำเร็จ!”
หวังเจิ้งกับหลิวเถี่ยคุยกัน เห็นได้ชัดว่า… ที่สองคนนี้ถูกหลินอวี่ซ้อมยับในเรื่องเดิมก็มีเหตุผล เพราะพวกมันทั้งสองคนโง่จริงๆ
แต่ก็ยังดี หลินอวี่เองก็ไม่ได้ฉลาดนัก
หวังเจิ้งกับหลิวเถี่ยเดินออกไปข้างหน้าทันที
“เฮ้ย ไอ้หมอนี่ แกออกมาเป็นหมอ… มีใบอนุญาตทางการแพทย์รึเปล่า?”
“ใช่แล้ว แกเรียนจบจากคณะแพทย์ที่ไหนมา?”
สองคนนี้ประสานเสียงกันจนหลินอวี่งงไปหมด
แต่หลินอวี่ก็จำพวกเขาได้ทันที “พวกแก…”
หวังเจิ้งไม่ได้ให้โอกาสหลินอวี่พูดต่อ “เราถามแกอยู่นะ! แกมีใบอนุญาตทางการแพทย์หรือเปล่า? ถ้าแกไม่มีใบอนุญาตก็ถือว่าเป็นการรักษาโดยผิดกฎหมาย ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้น แกต้องติดคุกนะ!”
ทั้งสองคนพูดด้วยความเคร่งขรึม รู้สึกราวกับว่าตัวเองได้กลายเป็นทูตแห่งความยุติธรรม ที่ต้องออกมาแสดงความยุติธรรม!
หลิวเถี่ยยังคงขยิบตาให้ชายชราไม่หยุด
ชายชราก็เป็นนักแสดงฝีมือดีคนหนึ่ง ก่อนที่จะถูกเรียกมาเขาก็เคยรับบทตัวประกอบในกองถ่ายหลายครั้งแล้ว ถึงแม้อายุจะแปดสิบกว่าแล้ว… ก็ยังมีความฝันในการเป็นนักแสดงอยู่
“ใช่ๆ นี่มันหมอกระจอกชัดๆ! เขาว่ากันว่าหมอจีนแก่ๆ แต่ทำไมหมอจีนคนนี้ถึงได้หนุ่มขนาดนี้? โชคดีที่ฉันไม่ให้เขารักษา… ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะถูกเขารักษาจนตายไปแล้วก็ได้!”
หลินอวี่แทบจะโมโหตายแล้ว อกกระเพื่อมขึ้นลง อยากจะชกไอ้แก่คนนี้ให้ตายไปเลย!
หลังจากที่หวังเจิ้งและหลิวเถี่ยเตือนความจำ คนทำงานในโรงพยาบาลหลายคนก็เห็นด้วย
“ใช่! ใบอนุญาตทางการแพทย์ของแกอยู่ไหน? ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นแพทย์แผนจีนหรือแพทย์แผนตะวันตก ก็ต้องมีใบอนุญาตถึงจะรักษาคนได้!”
“แกชื่ออะไร? เรียนจบจากสถาบันไหน?”
เผชิญหน้ากับการซักไซ้ไล่เลียง หลินอวี่ก็ปวดหัวไปหมด
แม้ว่าเขาจะมั่นใจในทักษะทางการแพทย์ของตัวเองอย่างยิ่ง แม้แต่ผู้ป่วยที่ใกล้ตายเขาก็ยังสามารถช่วยชีวิตกลับมาได้ด้วยทักษะทางการแพทย์ที่เหนือกว่า
แต่เขาไม่มีใบอนุญาตทางการแพทย์จริงๆ!
ก่อนที่เขาจะลงจากเขา อาจารย์ก็ไม่ได้บอกเขาเลยว่า… การรักษาคนยังต้องมีใบอนุญาตด้วย?
เขาจะไปหาใบอนุญาตจากที่ไหน?
“พวกคุณใจเย็นๆ ก่อน ผมรู้ว่าพวกคุณไม่เชื่อผม แต่ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง!”
แต่คนอื่นไม่สนใจหลินอวี่เลย พวกคนมุงก็ชอบก่อกวนอยู่แล้ว
“แกจะพิสูจน์ตัวเองได้ยังไง? แกเป็นคนไม่มีใบอนุญาตทางการแพทย์ ใครจะกล้าให้แกไปรักษา? ถ้าแกทำให้คนตาย… ผลที่ตามมามันร้ายแรงขนาดไหนแกไม่รู้เหรอ?”
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์สีขาวและหน้ากากอนามัยเดินออกมา มองหลินอวี่ด้วยความโกรธ
เป็นหมอมาเกือบครึ่งชีวิต เซียวหยางผ่าตัดมาแล้วนับพันครั้ง ช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน แม้ว่าเขาจะเป็นแพทย์แผนตะวันตก แต่เขาก็ยังเคารพแพทย์แผนจีนมาก แต่เขาเกลียดพวกหมอเถื่อนที่แอบอ้างว่าเป็นแพทย์แผนจีนเพื่อหลอกลวงคนอื่น!
เห็นได้ชัดว่าในสายตาของเขา หลินอวี่คือตัวอย่างของหมอเถื่อนทั่วไป!
“ท่านคณบดีเซียว ท่านมาแล้วหรอครับ?”
“ท่านคณบดีเซียวครับ ท่านดูสิครับ ไอ้หมอนี่มันบ้ามาก ไม่มีใบอนุญาตทางการแพทย์ยังกล้าออกมาเป็นหมอ… นี่มันไม่เป็นการทำร้ายคนหรอกหรอ”
หลินอวี่ก็ตกใจเช่นกัน “ผมรักษาคนได้จริงๆ นะ แม้แต่คนตายผมก็ยังทำให้ฟื้นได้!”
และในขณะนั้นเอง เรื่องบังเอิญก็เกิดขึ้น มีรถพยาบาลคันหนึ่งมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินพอดี
“เร็วเข้า มีผู้ป่วยใกล้ไม่ไหวแล้ว!”
มุมปากของหลินอวี่กระตุก เหมือนกับว่ากระหายน้ำก็มีคนนำน้ำมาให้ ง่วงก็มีคนนำหมอนมาให้
ทุกคนหลีกไป! ฉันจะเริ่มโอ้อวดแล้ว!
หลินอวี่ไม่สนใจคนเหล่านั้น พุ่งตรงไปยังรถพยาบาลทันที!
เขารู้ดีว่าคนพวกนี้ไม่มีทางฟังคำอธิบายของเขา มีเพียงการใช้ทักษะทางการแพทย์ที่แข็งแกร่งของตัวเองเท่านั้นที่จะสามารถเอาชนะพวกเขาได้
“แกจะทำอะไร? รีบลงมาเดี๋ยวนี้!”
“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ไหน? เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปไหนหมด? มีไอ้บ้าคนหนึ่ง!”
หลินอวี่กัดฟัน ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรมากแล้ว
เขาพุ่งตัวขึ้นไปบนรถพยาบาลทันที แล้วควักห่อผ้าออกมา… ห่อผ้าเล็กๆ ในมือ ในนั้นเต็มไปด้วยเข็มเงิน
สุดยอดวิชาของพระเอก การฝังเข็ม!
พระเอกอย่างหลินอวี่ สามารถรักษาได้ทุกโรคด้วยการฝังเข็มเพียงครั้งเดียว แม้แต่โรคเอดส์ก็ยังรักษาให้หายได้~
แต่เมื่อหลินอวี่เห็นสภาพของผู้ป่วยบนรถพยาบาล สีหน้าของเขาก็แข็งค้างไป
เอ่อ… ขอโทษที!
แขนครึ่งหนึ่งของชายคนนี้ถูกบดขยี้ไปแล้ว กะโหลกศีรษะด้านซ้ายแตกละเอียด น้ำไขสันหลังไหลออกมาจากจมูก ลูกตาแตกออก ถ้าไม่ใช่เพราะอะดรีนาลีนที่ยังคงช่วยพยุงชีวิตไว้ คาดว่าคงตายไปนานแล้ว
ทักษะทางการแพทย์ของเขาเจ๋งมากจริง ๆ ขึ้นชื่อว่าสามารถช่วยชีวิตคนตายและฟื้นฟูกระดูกได้ แต่นี่มันไม่ใช่เวทมนตร์คืนชีพนะเว้ย!
“จับมันไป! นี่มันไอ้บ้า! ไอ้บ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้า!”
จากทุกทิศทุกทางมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเต็มไปหมด ทำให้หลินอวี่รู้สึกขนหัวลุก
รักษาคนอะไรกัน… ทำแบบนี้ต่อไปเขาคงต้องเข้าคุกอีกแล้ว