บทที่ 33 ตระกูลเย่สู่ขอ? กระตุ้นตัวเลือกระดับเทพอีกครั้ง!

เย่เมิ่งเหยาสะดุ้งตกใจ

นับตั้งแต่เมื่อไม่นานมานี้ที่เธอตระหนักถึงความรู้สึกที่แท้จริงที่มีต่อเจียงเช่อ เธอก็พยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อมแซมความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจียงเช่อมาโดยตลอด

ยังคงให้กำลังใจตัวเองอยู่เสมอ… ตราบใดที่เธอจริงใจมากพอ จะต้องทำให้เจียงเช่อประทับใจได้อีกครั้งอย่างแน่นอน

เย่เมิ่งเหยาเช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างไม่ยอมแพ้ เมื่อมองกลับไปอีกครั้ง กลับพบว่าหน้าต่างมีเพียงเจียงเช่อคนเดียว

“หรือว่า… ความยึดมั่นในตัวเจียงเช่อของฉันมันมากเกินไป จนเกิดภาพหลอน?”

ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ!

ถึงแม้ช่วงนี้เจียงเช่อจะดูสนิทสนมกับหว่านเอ๋อร์มากขึ้น แต่เธอก็ยังรู้จักเพื่อนสนิทของตัวเองดี

เธอประกาศความเป็นเจ้าของในตัวเจียงเช่อไปแล้ว ยวี่หว่านเอ๋อร์จะกล้าทำเรื่อง ‘แทงข้างหลัง’ แบบนี้ได้อย่างไร?

ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

……

“แค่กๆ… ทำไมยังผลักฉันอีกเล่า?”

ในห้องนอน เจียงเช่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางเล่นกับกิ๊บติดผมรูปผีเสื้อเล็กๆ ในมือ

ใบหน้าเล็กๆ ของยวี่หว่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

“แย่แล้วๆ! ฉันตายแน่! พี่เหยาเหยาเห็นแล้ว”

“ฉันต้องซวยเพราะนายแน่ๆ! พี่เหยาเหยาจะมองฉันยังไงเนี่ย?”

“ฮึ! ก็เพราะนายคนเดียว ไอ้คนน่ารังเกียจ!”

โลลิตัวน้อยโยนความผิดให้เจียงเช่อทันที

แต่เจียงเช่อไม่เคยตามใจเธอ เขาหยิบโทรศัพท์สารพัดประโยชน์ออกมาอีกครั้ง “ฉันว่าเธอก็ดูเหมือนจะ…”

“ไอ้โรคจิต! ไอ้โรคจิตตายยาก!”

ยวี่หว่านเอ๋อร์เริ่มคุ้นเคยกับเจียงเช่อแล้ว แม้จะโกรธและจนปัญญาอยู่บ้าง แต่เธอดูเหมือนจะชินกับความโรคจิตของเจียงเช่อแล้ว

ไม่นานนัก เสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากข้างล่าง เย่เมิ่งเหยาและครอบครัวกำลังพูดคุยกับพ่อแม่ของเจียงเช่อ

“เจียงเช่อ ทำยังไงดี? เดี๋ยวถ้าเย่เมิ่งเหยาเห็นฉัน…”

ยวี่หว่านเอ๋อร์เริ่มร้อนใจ ถึงขั้นเตรียมจะหาตู้เสื้อผ้าเข้าไปซ่อนตัว

“เจียงเช่อ เดี๋ยวช่วยฉันบังหน้าหน่อยนะ เย่เมิ่งเหยาดูซื่อๆ หลอกง่ายจะตาย… นายพูดอะไรเธอก็เชื่อแน่”

เจียงเช่อกอดอก “ทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วยล่ะ?”

ยวี่หว่านเอ๋อร์ขู่ฟ่อๆ “ฮึ! นายก็เอาเปรียบฉันไปหมดแล้ว ช่วยฉันหน่อยจะเป็นอะไรไป?”

“เฮ้ย ฉันจ่ายเงินไปแล้วนะ! ตกลงราคากันแล้ว เธอจะมาเล่นแง่กับฉันตอนนี้ได้ยังไง?”

“ได้โปรดเถอะค่ะ พี่เจียงเช่อ~~~” โลลิตัวน้อยเริ่มออดอ้อน กอดแขนเจียงเช่อ

พูดจริงๆ คงไม่มีผู้ชายคนไหนปฏิเสธการออดอ้อนของโลลิน้อยได้หรอก

“เลิกทำท่าทางแบบนี้กับฉันได้แล้ว”

“เธอรออยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวฉันลงไปก่อน เธอจะถูกจับได้หรือเปล่า… ก็แล้วแต่โชคชะตาของเธอแล้วกัน!”

“อื้อ~”

โลลิตัวน้อยหาตู้เสื้อผ้าเข้าไปซ่อนตัว เธอเองก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้เย่เมิ่งเหยากำลังตามจีบเจียงเช่อ… การที่เธอคลุมเครือกับเจียงเช่อตอนนี้ก็เหมือนกับการ ‘แทงข้างหลัง’ เพื่อน

ถ้าเย่เมิ่งเหยารู้เรื่องนี้ เย่เมิ่งเหยาจะต้องระแวงเธออย่างแน่นอน

……

ในห้องรับแขกชั้นล่าง

พ่อแม่ของเย่เมิ่งเหยากำลังคุยกับพ่อแม่ของเจียงเช่อ

“ขอบคุณจริงๆนะคะ ถ้าไม่ได้เสี่ยวเช่อ… เหยาเหยาคงแย่ไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรครับๆ เสี่ยวเช่อลูกชายผมเป็นคนตรงไปตรงมา แม้แต่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาเขาก็ช่วย”

เย่ฉางเฟิงและภรรยาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความห่างเหินของเจียงหยวนและภรรยา

ดูเหมือนพวกเขากำลังพยายามตีตัวออกห่าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาของเจียงหยุนหลี่ที่มองไปยังเย่เมิ่งเหยาแฝงไปด้วยความรังเกียจอย่างประหลาด ผู้หญิงคนนี้ ‘กั๊ก’ ลูกชายเธอมาหลายปีแล้ว ในใจของเจียงหยุนหลี่ เย่เมิ่งเหยาถูกตีตราว่าเป็น ‘ชาเขียว’ ไปนานแล้ว

เย่เมิ่งเหยาก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร แม่ของเจียงเช่อดูเหมือนจะไม่ชอบเธอ

“พี่เจียงยวน เสี่ยวเช่อไม่อยู่บ้านเหรอ?” เย่ฉางเฟิงถาม

“อ๋อ… เสี่ยวเช่อเขากำลังเรียนอยู่ข้างบนน่ะ…”

ขณะที่เจียงยวนกำลังจะพูดต่อ ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินลงมาจากบันได

“เรื่องขอบคุณไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ”

เจียงเช่อกลับมาสวมมาดเย็นชาอีกครั้ง เดินลงมากลางห้องรับแขกช้าๆ

สายตาของเขาเหลือบมองเย่เมิ่งเหยา แล้วมองไปยังสามีภรรยาเย่ฉางเฟิง

แต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ก็เหมือนพูดทุกอย่างแล้ว

“เสี่ยวเช่อ พวกเรามาวันนี้ไม่ได้มาแค่ขอบคุณ เหยาเหยาบ้านเราชอบเธอมากนะ… เมื่อก่อนเธอก็เคยตามจีบเหยาเหยาทั้งสองคนก็มีใจให้กัน ถ้าได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน…”

แม่ของเย่เมิ่งเหยาเปิดเผยจุดประสงค์ออกมาตรงๆ คือมาสู่ขอ

เจียงหยุนหลี่แค่นเสียงเย็นชา “เมื่อก่อนลูกสาวบ้านคุณยังไม่เห็นค่าลูกชายฉันเลยนี่ ทำไมตอนนี้ถึงมาพูดเรื่องแต่งงาน? ประตูบ้านตระกูลเจียงของเราไม่ใช่ที่ที่คุณจะเข้ามาได้ง่ายๆ นะ”

เจียงหยุนหลี่ยังจ้องเย่เมิ่งเหยาอย่างดุดัน ราวกับแม่สามีใจร้าย

เย่เมิ่งเหยาแทบจะร้องไห้ออกมา บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วน เย่เมิ่งเหยาและครอบครัวตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ทั้งๆ ที่โกรธมาก แต่ท้ายที่สุดเจียงเช่อก็ช่วยเย่เมิ่งเหยาไว้… ดังนั้นพวกเขาจึงต้องประนีประนอม

เย่ฉางเฟิงกระแอมไอ “เรื่องของเด็กๆ… ก็ให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ ว่าไง… เสี่ยวเช่อ?”

ในชั่วพริบตา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่เจียงเช่อ

ถ้าเจียงเช่อพูดอะไรออกมาตอนนี้… แสดงว่าเขายังมีใจให้เย่เมิ่งเหยาอยู่ ประมาณว่าคุณหนูเย่จะต้องกลายเป็นคู่หมั้นของเขาในทันที

ถ้าปฏิเสธ เกรงว่าเย่เมิ่งเหยาจะหมดหวังอย่างสิ้นเชิง ท้ายที่สุดต่อหน้าพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย… การปฏิเสธเธอ ก็เท่ากับการตบหน้าเธอโดยตรง ผู้หญิงก็ต้องมีศักดิ์ศรีของตัวเองด้วย

【ติ๊ง! ตระกูลเย่ยื่นข้อเสนอการหมั้นหมายให้โฮสต์ กระตุ้นตัวเลือกระบบตัวร้าย】

【ตัวเลือกที่ 1: ยอมรับด้วยความยินดี กลายเป็นลูกเขยของตระกูลเย่ โฮสต์ได้รับค่าความรู้สึกดีของเย่เมิ่งเหยา 100 แต้มทันที และได้รับฉายา ‘ชายที่แต่งงานแล้ว’】

【ตัวเลือกที่ 2: ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด และตบหน้าตระกูลเย่ ทำให้เย่เมิ่งเหยาอับอาย ค่าความรู้สึกดีของเย่เมิ่งเหยา -80 ได้รับรางวัล: พลังภายในสามปี】

【ตัวเลือกที่ 3: แสดงละครเต็มที่ ท่าทีของฉันขึ้นอยู่กับการคาดเดาของพวกคุณ ค่าความรู้สึกดีของทุกคน +10 ได้รับรางวัลฉายา: ‘เจ้าแห่งฮาเร็ม’】

กระตุ้นตัวเลือกระบบตัวร้ายอีกครั้ง!

เจียงเช่อพิจารณาตัวเลือกทั้งสามนี้ ตัวเลือกที่หนึ่งสามารถได้รับค่าความรู้สึกดีเต็มที่ของเย่เมิ่งเหยาทันที แต่รางวัลฉายาข้างหลังนั้นน่าขยะแขยงเกินไป

【ชายที่แต่งงานแล้ว: หลังจากโฮสต์สวมใส่ฉายานี้แล้ว เย่เมิ่งเหยาจะรักคุณอย่างหมดหัวใจ แต่ในขณะเดียวกันโฮสต์จะไม่สามารถได้รับค่าความรู้สึกดีจากนางเอกแห่งโชคชะตาคนอื่นๆ ได้อีกต่อไป】

ของห่วยๆ หมายังไม่ใช้!

ในฐานะที่เป็นคนโรคจิตที่มีคุณภาพ น้ำสามพันสายจะดื่มแค่สายเดียวได้อย่างไร?

ถึงเย่เมิ่งเหยาจะหอมมาก คนทั่วไปแต่งงานด้วยคงอายุสั้นไปยี่สิบปี

แต่เจียงเช่อไม่ใช่คนทั่วไป!

เขาไม่ใช่เด็กๆ แล้ว!