บทที่ 30 หลินอวี่: ฉันแตกสลายแล้ว!
บทที่ 30 หลินอวี่: ฉันแตกสลายแล้ว!
ขณะนั้นเอง หลินอวี่ที่โรงพยาบาลก็ฟื้นจากอาการหมดสติแล้ว
เนื่องจากเขาเป็นหนึ่งในผู้ที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ด้วย ตำรวจสองนายจึงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง
เมื่อทั้งสองเห็นหลินอวี่ฟื้นขึ้นมา ก็เริ่มสอบถามทันที
แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้ตำรวจทั้งสองตกตะลึง เพราะมันแตกต่างจากที่เจียงเช่อพูดอย่างสิ้นเชิง!
แต่หลังจากที่พวกเขาขอคำแนะนำจากผู้บังคับบัญชาแล้ว พวกเขาก็ปฏิเสธคำพูดของหลินอวี่ทันที เนื่องจากไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด
“คุณหลินครับ สิ่งที่คุณพูดมานั้นเลื่อนลอยมาก ไม่มีหลักฐานใดๆ ที่พิสูจน์ได้ว่าคุณเป็นคนช่วยคุณหนูเย่ไว้ ตอนที่พวกเราตำรวจไปถึงที่เกิดเหตุ… คุณก็ถูกคนร้ายจับแขวนไปแล้ว”
ตำรวจทั้งสองมองหลินอวี่ด้วยสายตาดูถูก
พวกเขาไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอหลินอวี่ ก่อนหน้านี้ตอนที่หลินอวี่ถูกจับกุมเพราะทะเลาะวิวาท… พวกเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย
“คุณหลินครับ พวกเราเข้าใจว่าตอนนั้นคุณร้อนใจที่จะช่วยคน ถึงขั้นยอมถูกยิง… แต่คนที่ช่วยจริงๆ ไม่ใช่คุณ…”
คำพูดของตำรวจเกือบทำให้หลินอวี่เป็นลมไป
“ไม่ใช่ผมช่วยแล้วใครช่วย? พวกคุณดูสภาพผมสิ เป็นยังไงบ้างแล้ว?”
“ตอนหลังผมโดนไอ้หกเล่นงาน! มีไอ้หกเด้วย!” (เป็นคำแสลงของจีน แนวๆคนหักหลัง เจ้าเล่ห์ แหวกแนว พวกนี้)
“เดี๋ยวนะ… ตอนนี้ใครช่วยเย่เมิ่งเหยา? พวกคุณบอกผมมาว่าใครช่วยเย่เมิ่งเหยา!”
ในที่สุด CPU ของหลินอวี่ก็ทำงาน
เขาก็เข้าใจแล้วว่า ต้องมีไอ้หกที่ไหนสักคนแอบเล่นงานเขาอยู่เบื้องหลัง สวมรอยเป็นฮีโร่ช่วยสาวงามแทนเขา!
ตำรวจถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ขออภัยที่เราไม่สามารถเปิดเผยได้!”
จากนั้นตำรวจทั้งสองก็เดินจากไป ทิ้งให้หลินอวี่นอนอยู่บนเตียงคนเดียว
“เวรเอ๊ย! ไอ้โง่คนไหนแอบทำร้ายฉันข้างหลังวะ?”
“แม่งเอ๊ย โดนตีไปสองที แถมยังโดนยิงอีก เกือบไม่ได้เจอหน้าบรรพบุรุษ… เสือกไปทำให้คนอื่นได้หน้าได้ตาอีก?”
เมื่อกี้เขายังฝันอยู่เลย ฝันว่าเย่เมิ่งเหยารู้ว่าเขาเสี่ยงตายช่วยเธอไว้ จนเธอตกหลุมรักเขาอย่างหมดหัวใจ เขาได้สาวงามมาครอง… ฟินสุดๆ
แต่ตอนนี้ล่ะ?
ไม่มีอะไรเหลือ แถมยังต้องมาเจ็บตัวฟรีๆ อีก!
“อย่าให้รู้นะว่าแกเป็นใคร!!!”
ขณะที่เขากำลังโกรธจัด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“เย่ฉางเฟิง?”
หลินอวี่คว้าโทรศัพท์ราวกับเจอเส้นตาย รีบรับสายทันที
แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นการด่าทออย่างรุนแรง
“ฉันให้แกปกป้องเหยาเหยา แกแม่งทำอะไรอยู่วะ? แกเนี่ยนะเป็นผู้เชี่ยวชาญ?”
หลินอวี่ตกใจ “คุณอาเย่ครับ ฟังผมอธิบายก่อน ผมไปช่วยเหยาเหยาจริงๆ นะครับ”
“เหยาเหยาอะไรของแก? แกยังกล้าพูดว่าไปช่วยเหยาเหยาอีก… แกมันไปตายมากกว่ามั้ง!”
ถ้าเป็นวันปกติ ใครกล้าพูดกับหลินอวี่ด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เขาคงแสดงสีหน้าไม่พอใจไปแล้ว
แต่ตอนนี้มันต่างกัน เย่ฉางเฟิงต้องประจบเอาใจ ถ้าเย่ฉางคงไม่ให้เขาเป็นบอดี้การ์ดของเย่เมิ่งเหยาแล้วจะทำยังไง?
แผนการจีบสาวของเขาก็พังหมดสิ?
“คุณอาเย่ครับ ฟังผมอธิบายก่อน เย่เมิ่งเหยาจริงๆ แล้วผมเป็นคนช่วยเธอไว้…”
“แกไปพูดจาเหลวไหลที่อื่นไป๊! เห็นๆ อยู่ว่าเจียงเช่อเป็นคนช่วยไว้ แกคิดว่าฉันตาบอดรึไง? ตั้งแต่วันพรุ่งนี้แกไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว ฉันไม่อยากให้คนไร้ศีลธรรมมาปกป้องลูกสาวฉัน”
พูดจบเขาก็วางสายไป
หลินอวี่ทั้งตัวแข็งทื่อ
“เวรเอ๊ย! ไอ้เจียงเช่ออีกแล้ว!!!”
หลังจากที่เขาจัดการพวกโจรไปแล้ว ไอ้หกที่แอบทำร้ายเขาก็คือเจียงเช่อ!
มันถึงกับหน้าด้านมาสวมรอยเป็นฮีโร่ช่วยเย่เมิ่งเหยาแทนเขา?
พอนึกถึงว่าเขาเสียสละไปมากมายขนาดไหน… แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่ายกความดีความชอบให้เจียงเช่อ มันก็ทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่ง
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดมากแล้ว เขาเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในโรงเรียนได้ไม่นาน สาวสวยมากมายในโรงเรียนสือหลานเขายังไม่มีโอกาสได้มองเลย
แถมคัมภีร์ลับและจี้หยกประจำตัวของเขาก็ยังอยู่ในมือของเจียงเช่อ
ถ้าต้องจากไปแบบเงียบๆ แบบนี้ เขายอมไม่ได้จริงๆ!
“ไอ้เจียงเช่อ! ถ้าฉันไม่ฆ่าแก ฉันไม่ใช่คน!”
กำปั้นของหลินอวี่กำแน่นจนดังกร็อบแกร็บ
จากนั้นเขาก็เริ่มคิด “ฉันต้องการอำนาจและภูมิหลัง ต้องการคนช่วยให้ฉันกลับไปโรงเรียนสือหลานได้อีกครั้ง”
ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก มุมปากของหลินอวี่ก็ยกขึ้นเล็กน้อย
รักษาคน!
อาจารย์ทั้งสองของเขา คนหนึ่งมีทักษะทางการแพทย์เป็นเลิศ อีกคนมีทักษะการลอบสังหารที่ไม่มีใครเทียบได้ เขาได้รับการสืบทอดจากอาจารย์ทั้งสอง… ทักษะทางการแพทย์ของเขาจึงเก่งกาจมาก การมีทักษะทางการแพทย์ขั้นสุดยอดเป็นหนทางที่ง่ายที่สุดในการผูกมิตรกับผู้มีอำนาจ
ตั้งแผงรักษาคน สร้างชื่อเสียง!
ในไม่ช้า แผนธุรกิจก็ก่อตัวขึ้นในหัวของเขา
“ไอ้เจียงเช่อ! แกคอยดู ฉันจะฆ่าแกให้ได้!”
……
วันรุ่งขึ้น
เรื่องราวที่เจียงเช่อช่วยเย่เมิ่งเหยาไว้ก็แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนสือหลานทันที
เรื่องนี้เป็นเหมือนระเบิดลูกใหญ่ในใจของทุกคน
มันทำให้โรงเรียนตกตะลึง เจียงเช่อแทบจะกลายเป็นแฟนหนุ่มในฝันที่สมบูรณ์แบบของนักเรียนหญิงทุกคนในโรงเรียนสือหลาน
“เธอได้ยินข่าวหรือยัง? เมื่อวานเย่เมิ่งเหยาถูกลักพาตัวไป แล้วคุณชายเจียงก็เป็นคนช่วยเธอไว้”
“รู้สิ! เขาว่ากันว่าพวกที่ลักพาตัวเย่เมิ่งเหยาเป็นทีมทหารรับจ้างมืออาชีพจากต่างประเทศ แถมบางคนยังมีปืนด้วยนะ”
“ได้ยินมาว่ามีพวกอันธพาลติดอาวุธปืนสิบกว่าคน คุณชายเจียงบุกเดี่ยวเข้าไปในถ้ำเสือแล้วช่วยเย่เมิ่งเหยาออกมา คิดดูสิหล่อระเบิดไปเลย ความเป็นแฟนหนุ่มพุ่งกระฉูด เย่เมิ่งเหยาผู้หญิงคนนี้ก็ไม่รู้จักบุญคุณจริงๆ ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ยังกล้าปฏิเสธ”
“เย่เมิ่งเหยาอะไรกัน? ฉันว่าก็แค่สาวชาเขียว เจียงเช่อสู้กับคนสิบกว่าคนเพื่อเธอ ถ้าเป็นฉันนะ คืนนั้นคงซึ้งจนถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้ว”
“เป็นไปได้ยังไง? คนเดียวสู้กับสิบกว่าคน?”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? ฉันได้ยินคนพูดว่าเจียงเช่อเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ด้วยนะ! เป็นศิษย์เอกของปรมาจารย์ที่ซ่อนตัวอยู่ เป็นถึงระดับพลังแปรเปลี่ยนในตำนาน…”
ยิ่งเล่าก็ยิ่งเกินจริง แทบจะบรรยายให้เจียงเช่อกลายเป็นซูเปอร์แมนไปแล้ว
……
“เจียงเช่อ กินข้าวเช้ามาหรือยัง? นี่ฉันเอาอาหารเช้ามาให้”
แก้มของเย่เมิ่งเหยาแดงระเรื่อ ถืออาหารเช้าร้อนๆ มาตรงหน้าเจียงเช่อ
คุณหนูหยิ่งยโสลดทิฐิในใจลง
และในขณะนั้นเอง หลินอวี่ก็เข้ามาในห้องเรียน พอดิบพอดีเห็นฉากนี้เข้า
เขามาทำเรื่องลาออก หรือที่เรียกว่าเก็บของแล้วไป
สำหรับโรงเรียนชนชั้นสูงอย่างสือหลาน การไล่นักเรียนธรรมดาออกก็แค่คำพูดของผู้บริหาร
หลินอวี่เบิกตากว้าง
“เจียงเช่อ ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ!”
ท่าทางขวยเขินของเย่เมิ่งเหยา แทงใจดำหลินอวี่อย่างจัง
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาสั่นระริกอย่างบ้าคลั่ง
เย่เมิ่งเหยาเป็นเขาที่ช่วยไว้แท้ๆ!!!
เวรเอ๊ย ตอนนี้ไหล่เขายังมีรอยแผลจากกระสุนอยู่เลย ถ้าเขาไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ระดับพลังลับ… โดนปืนยิงขนาดนั้นคงตายไปนานแล้ว
ฉันเสี่ยงชีวิตไปช่วยเธอ แต่เธอกลับหันไปขอบคุณผู้ชายคนอื่น?
นี่คือความจริงที่เขารับไม่ได้อย่างเด็ดขาด!
“ฉันกินข้าวเช้ามาแล้ว เธอไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันเคยพูดไปแล้ว… ต่อให้เป็นเพื่อนร่วมชั้นธรรมดา ฉันก็จะไปช่วย”
เจียงเช่อยืนกรานท่าทีเย็นชา อาหารเช้าแค่นี้คิดจะทำให้คุณชายเปลี่ยนใจงั้นเหรอ?
ถึงตอนนี้ฉันจะอยากได้ตัวเธอมากก็จริง แต่ถึงอยากก็ต้องแกล้งเธออยู่ดี
เย่เมิ่งเหยากัดริมฝีปากแน่น เจียงเช่อต้องยังโกรธเธออยู่แน่ๆ!
มันเป็นความผิดของเธอจริงๆ ทำไมเมื่อก่อนถึงได้อารมณ์เสียขนาดนั้น? ทำให้เรื่องมันแก้ไขไม่ได้ไปแล้ว ถ้าเธอเว้นที่ว่างไว้สักนิด เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นใช่ไหม?
สีหน้าของหลินอวี่ก็เริ่มตึงเครียด เขาแทบรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแตกสลาย
คุณหนูสูงศักดิ์… กลายเป็นหมาของเจียงเช่อไปแล้วงั้นเหรอ?
แล้วเขาล่ะคืออะไร?
ในความมืดมิด เขารู้สึกเพียงว่ามีหมวกสีเขียวสดใสวางอยู่บนหัวของเขา