บทที่ 16 รีบๆ เข้าเรื่องตามจีบให้ทันใจ

เจียงเช่อในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับพลังลับ (อันจิ้น) ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาได้รับการยกระดับไปอีกขั้น

แน่นอนว่าเขารู้ตัวนานแล้วว่ามีแมวน้อยตัวหนึ่งแอบมองเขาอยู่

แต่เขาไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้แอบมองไปก็เท่านั้น เพราะ... ถึงเวลาที่เธอต้องร้อนรนแล้ว!

เขาสามารถควบคุมความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเย่เมิ่งเหยาได้อย่างแม่นยำ

ส่วนตัวเลือกระบบน่ะเหรอ?

จำเป็นต้องเลือกหรอ? ก็ต้องเลือก 3 สิ!

จะให้รีบไล่หวังเยี่ยนหรานลงจากรถเหรอ? หวังเยี่ยนหรานก็ไม่ใช่คุณหนูเอาแต่ใจอะไรนั่นสักหน่อย

แล้วจะให้ทำตัวเป็นคนดีเหรอ? ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

ดูตัวเลือกที่สามสิ! รุกหนักไปเลย ค่าความรู้สึกดีก็เพิ่มขึ้นด้วย

เข้าใจยัง? นี่แหละผู้หญิง!

แถมยังมีรางวัลเป็นพลังภายใน 10 ปีให้อีก?

ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจแล้วกัน

......

"พี่เยี่ยนหราน เมื่อกี้ผมได้ยินคุณอาหวังบอกว่า... พี่ไม่เคยมีแฟนเลยเหรอ?"

คำพูดของเจียงเช่อทำให้หวังเยี่ยนหรานอึ้งไปทันที

"นายคิดจะทำอะไร? นายคงไม่ได้คิดจะมาเป็นแฟนฉันหรอกนะ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!" หวังเยี่ยนหรานก็ยิ้มขำๆ ออกมา

ในสายตาของเธอ เจียงเช่อก็เป็นแค่เด็กผู้ชายที่ยังไม่ประสาโลกคนหนึ่งเท่านั้น

"พี่เยี่ยนหราน... พี่จำตอนเล่นเป็นครอบครัวเมื่อตอนเด็กๆ ได้ไหมครับ?"

คำพูดที่ไม่ทันตั้งตัวของเจียงเช่อ ทำให้หวังเยี่ยนหรานหน้าเจื่อนไปทันที จากนั้นใบหน้าทั้งใบก็แดงก่ำขึ้นมา

"นาย... ทำไมนายยังจำได้?"

เจียงเช่อทำหน้าซื่อ "ผมจำไม่ได้ได้ยังไงล่ะครับ? ตอนนั้นผมอายุแค่ 7 ขวบเองนะครับ..."

"นายๆๆ... ห้ามจำได้! ลืมไปซะ! ลืมซะเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ความสุขุมเยือกเย็นของหวังเยี่ยนหรานหายไปหมดสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความอับอายอย่างสุดจะพรรณนา

ตอนเด็กๆ เด็กๆ มักจะชอบเล่นเป็นครอบครัว จำลองเป็นพ่อเป็นแม่กัน มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนั้นหวังเยี่ยนหรานก็อยู่ในวัยที่กำลังอยากรู้อยากเห็นเรื่องเพศตรงข้าม

ทุกคนคงเข้าใจใช่ไหม!

หวังเยี่ยนหรานคนนี้แทบไม่มีเรื่องด่างพร้อยในชีวิต... มีเรื่องนี้แหละ ที่พอนึกถึงทีไร ก็อยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ สักที แล้วก็อยากจะมุดหัวลงไปในทราย

"พี่เยี่ยนหราน ผมจะลืมได้ยังไงล่ะครับ! ตอนนั้นผมอายุแค่ 7 ขวบเองนะ! ยังเป็นเด็กน้อยน่ารักอยู่เลย"

"ไม่ต้องพูด!!! ฉันไม่ได้ทำอะไรนายสักหน่อย!"

หวังเยี่ยนหรานไม่เคยอับอายขนาดนี้มาก่อน

"แต่พี่ก็ทิ้งบาดแผลไว้ในใจผมนะครับ~"

พอมองเจียงเช่อที่ทำหน้าเหมือนโดนรังแก หวังเยี่ยนหรานก็อยากจะตบเขาสักฉาด

"นายมันไอ้บ้ากาม!" ถึงกับหลุดภาษาบ้านเกิดออกมาเลยทีเดียว

อาการออกชัดเจนว่ากำลังโมโหสุดๆ!

"เอางี้ไหมพี่เยี่ยนหราน มาจูบผมทีนึง"

"จูบผีน่ะสิ! ฉันว่านายเพ้อเจ้อไปแล้ว"

...

กระจกรถมายบัคไม่ได้ปิด

ฉากตรงหน้าทั้งหมดอยู่ในสายตาของเย่เมิ่งเหยาอย่างชัดเจน

สมองของเด็กสาวถึงกับอื้ออึงไปหมด สับสนวุ่นวายไปหมด

แม้แต่การ์ดเชิญในมือก็ยังร่วงลงบนพื้น ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายค่อยๆ แผ่ซ่านมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

มันคือความรู้สึกเปรี้ยวๆ!

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

เธอเข้าใจแล้ว ในชั่วพริบตาเดียว เธอก็เข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเจียงเช่อทั้งหมดแล้ว

ที่แท้นี่ไม่ใช่ความรู้สึกแบบพี่ชายกับน้องสาวอย่างที่เธอคิด แต่เป็น... ความชอบ

แต่ตอนนี้เจียงเช่อกลับไปสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว.... ร่างกายบอบบางของเด็กสาวสั่นเทาไม่หยุด กัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม

นี่เธอ... ไม่มีโอกาสอีกแล้วจริงๆ เหรอ?

รีบๆ เข้าเรื่องตามจีบให้ทันใจ

ฉากตรงหน้ามันบาดตาบาดใจเกินไป เย่เมิ่งเหยาร้องไห้แล้ววิ่งจากไป

ก่อนไปก็ยังก้มลงเก็บการ์ดเชิญบนพื้นขึ้นมา ราวกับว่ากำลังเก็บเศษเสี้ยวหัวใจที่แตกสลายของตัวเอง