บทที่ 10 ยวี่หว่านเอ๋อร์สาวชาเขียว!

"ฉลาด!"

เจียงเช่อพยักหน้า

ความสามารถในการปรับตัวของยวี่หว่านเอ๋อร์นั้นค่อนข้างแข็งแกร่ง เธอไม่ได้ยอมจำนนอย่างเดียวเพราะถูกจับได้ว่ามีจุดอ่อน

"นาย--"

ยวี่หว่านเอ๋อร์เริ่มลนลาน ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย... ถ้าไอ้บ้านี่ใช้กำลังกับเธอ เธอคงได้แต่ร้องไห้

"นายเชื่อไหมว่าฉันจะแจ้งตำรวจ?"

"ไม่ๆๆ ฉันเป็นนักเรียนดีเด่น ฉันไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายหรอกนะ!"

ยวี่หว่านเอ๋อร์พูดไม่ออก กับเรื่องผิดกฎหมายเนี่ยนะไม่ทำ?

ตอนนี้บนหน้าแกแทบจะเขียนคำว่าอันธพาลตัวโตๆ อยู่แล้ว

"เอางี้ เรามาประนีประนอมกันดีกว่า ฉันจะไม่เปิดเผยความลับของเธอ... แต่ฉันมีข้อแม้ข้อหนึ่ง"

"นายๆๆๆ..."

ยวี่หว่านเอ๋อร์พูดตะกุกตะกักไปหมด

"ฉันจะช่วยจีบเหยาเหยาเป็นไง? ฉันรู้ว่านายชอบพี่สาว... นายให้ฉันช่วยได้นะ" ที่จริงเธอรู้ความลับส่วนตัวที่น่าอายของเย่เมิ่งเหยาเยอะมาก

แต่เธอไม่กล้าพูดออกมา กลัวว่าเจียงเช่อจะแอบอัดเสียงไว้อีก

คราวที่แล้วเธอโดนเจียงเช่อขู่จนเข็ด ตอนนี้เวลาคุยกับเขาเลยต้องระวังทุกคำพูด

เธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเย่เมิ่งเหยาต้องมีรอยร้าวเพราะเรื่องส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้

......

"ฮ่าฮ่าฮ่า เธอเป็นน้องสาวที่คอยแต่จะหาหลุมให้พี่สาวแท้ๆ เลยนะเนี่ย!"

เจียงเช่อก้มหน้ามองเธอ

ระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่ถึงหนึ่งกำปั้น

จนกระทั่งเขาได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวยวี่หว่านเอ๋อร์ กลิ่นดอกพุดปนกับกลิ่นนมจางๆ

โลลิตัวน้อยที่ดูเหมือนจะไม่เป็นพิษเป็นภัยคนนี้ ที่จริงแล้วร้ายกาจสุดๆ มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว

เขารู้เรื่องราวในอนาคต

จริงๆ แล้ว ครอบครัวของยวี่หว่านเอ๋อร์ไม่ได้มีฐานะดีเท่าไหร่ เหตุผลที่เธอมาเป็นเพื่อนสนิทกับเย่เมิ่งเหยาก็เพราะเธอเห็นแก่เงินของเย่เมิ่งเหยา!

วันๆ เอาแต่กิน ดื่ม เที่ยวเล่น และนอนกับเย่เมิ่งเหยา เพราะเย่เมิ่งเหายังไงก็เป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ที่มีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน

ใช้เงินเป็นเบี้ย ไม่รู้จักคำว่าประหยัด

ต่อให้มีปลิงตัวเล็กๆ เกาะอยู่บนตัวสักตัว เธอก็ไม่รู้สึกอะไร

"เจียงเช่อ ฉันไม่ได้หาหลุมให้พี่เหยาเหยานะ อย่านะ อย่านะ นายอย่าพูดมั่วๆ นะ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ยวี่หว่านเอ๋อร์ เธอกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง" เจียงเช่อหัวเราะเสียงดัง

"เธอคิดว่าฉันดูไม่ออกรึไง? ยัยหนูจนๆ อย่างเธอ คลุกคลีอยู่กับคุณหนูไฮโซแบบนั้นทุกวัน กินของๆ คนอื่น ใช้ของๆ คนอื่น แถมยังไปอาศัยอยู่บ้านคนอื่นอีก"

"ต่อให้เป็นผีดูดเลือดยังดูดเลือดเก่งไม่เท่าเธอเลย!"

ในดวงตาของยวี่หว่านเอ๋อร์ฉายแววตกใจและหวาดกลัว เจียงเช่อรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

"นาย... นายนั่นแหละผีดูดเลือด! ฉันกับพี่เหยาเหยาเป็นเพื่อนสนิทกันที่สุด นายอย่าหวังจะมาเสี้ยมให้ฉันกับพี่เหยาเหยาแตกคอกันเลย!"

ยวี่หว่านเอ๋อร์หมือนจิ้งจอกที่โดนเหยียบหาง รีบโวยวายขึ้นมาทันที

"ฮึ... ถ้าฉันจำไม่ผิดนะ เสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ตอนนี้... น่าจะราคาหลักหมื่นขึ้นไปใช่ไหมล่ะ?"

"แล้วก็รองเท้าของเธอ ของใช้ประจำวันของเธออีก... เย่เมิ่งเหยาใช้เงินไปกับเพื่อนสนิทอย่างเธอปีละเป็นแสนๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"

"นี่ไม่ใช่ผีดูดเลือดแล้วมันคืออะไร? ถ้าเย่เมิ่งเหยาเป็นผู้ชายนะ... หึหึหึ"

คำพูดตรงไปตรงมาของเจียงเช่อเหมือนดาบแหลมที่แทงทะลุหัวใจที่เปราะบางของเด็กสาว

เม็ดฝนเม็ดเล็กๆ หล่นจากดวงตาของยวี่หว่านเอ๋อร์ แก้มของเธอแดงก่ำ ดูน่าสงสาร

ที่จริงแล้ว เจียงเช่อพูดถูก เธอและเย่เมิ่งเหยาเป็นเพื่อนสนิทที่ไม่ธรรมดาจริงๆ เย่เมิ่งเหยามักจะเรียกเธอไปที่บ้านตอนกลางคืน... แล้วกอดเธอเหมือนหมอนข้าง

เธอไม่ได้เป็นพวกชอบไม้ป่าเดียวกัน ความสนิทสนมที่มากเกินไประหว่างเด็กผู้หญิงด้วยกัน ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

เจียงเช่อบีบแก้มยวี่หว่านเอ๋อร์เล็กน้อย คนเรามักจะมีความรู้สึกอยากทำลายล้างกับสิ่งที่น่ารักอยู่เสมอ

โดยเฉพาะกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงหน้า

"จริงๆ แล้ว ถ้าฉันอยากจะเสี้ยมให้เธอและเย่เมิ่งเหยาแตกคอกันน่ะ มันง่ายมาก ฉันแค่บอกให้เธอรู้ว่าเบื้องหลังเพื่อนสนิทใสซื่ออย่างเธอ มันซ่อนหัวใจที่เห็นแก่เงิน และเป็นปลิงที่คอยดูดเลือดเธอเท่านั้นเอง!"

"นายๆๆๆ--"

ยวี่หว่านเอ๋อร์โดนเจียงเช่อด่าจนร้องไห้ ตาแดงก่ำเหมือนกระต่ายน้อยที่โดนรังแกอย่างหนัก

คำพูดของเจียงเช่อทำให้เธอรู้สึกไร้ค่า แต่เธอเถียงไม่ได้สักคำ... เพราะเธอพึ่งพาคนอื่นจริงๆ

"แน่นอนว่าฉันจะไม่ทำแบบนั้นหรอก! แค่เธอทำตามที่ฉันบอก ฉันก็จะไม่ทำให้เธอต้องลำบาก"

วนไปวนมา เจียงเช่อก็กลับมาเข้าเรื่องเดิม

ยวี่หว่านเอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้น หน้าตาเหมือนคนน่าสงสารสุดๆ... ถ้าพวกชอบโลลิมาเห็นเข้า คงยอมจำนนแต่โดยดี กลายเป็นหมาให้เธอจูงไปแล้ว

แต่เจียงเช่อไม่ใช่คนธรรมดา... เขาแค่หัวเราะเบาๆ

"เธอคงจำหลินอวี่ที่เพิ่งเข้ามาใหม่เมื่อเช้าได้ใช่ไหม?"

"อืม!" ยวี่หว่านเอ๋อร์พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว

"พอหลินอวี่กลับมา เธอมีหน้าที่คอยแขวะเขา เข้าใจไหม? แค่ทำให้เขาหงุดหงิดก็พอ"

ยวี่หว่านเอ๋อร์เบะปาก เธอเองก็ไม่ชอบหลินอวี่เหมือนกัน ทั้งขี้เหร่ ทั้งหลงตัวเอง แถมยังเป็นไอ้บ้าที่น่าสมเพชสุดๆ

"เจียงเช่อ หลินอวี่ก็แค่เด็กจนๆ คนนึง ตอนนี้ก็ทำผิดกฎหมายไปแล้วด้วย... ทำไมนายไม่หาเรื่องไล่เขาออกจากโรงเรียนไปเลยล่ะ?"

เจียงเช่อส่ายหน้า ในโรงเรียนเขายังพอจัดการหลินอวี่ได้บ้าง แต่ถ้าออกจากโรงเรียนไปแล้ว ใครจะรู้ว่าหลินอวี่จะแอบไปพัฒนาตัวเองลับๆ เมื่อไหร่

ช่วงแรกๆ ก็ค่อยๆ ดำเนินเรื่องไปตามบทก่อน ขัดขวางไม่ให้เขาได้โชว์เทพ ขโมยโอกาสของเขา แล้วค่อยๆ ฆ่าเขาไปทีละนิด