บทที่ 5 หลินอวี่ผู้หยิ่งผยอง, การเลือกที่เกิดขึ้นอีกครั้ง

ช้าวันต่อมา

เจียงเช่อตื่นนอนแต่เช้า

เจียงหยวน พ่อของเขา ตื่นไปทำงานที่บริษัทตั้งแต่เช้าแล้ว บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าที่จัดไว้อย่างสวยงามพร้อมการ์ดใบหนึ่ง

บนการ์ดเขียนว่า:

【ภรรยาที่รัก อรุณสวัสดิ์ ผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วด้วยความรัก】

เจียงเช่อ: “......”

ให้ตายสิ พ่อแม่นี่แหละรักแท้ ลูกก็แค่อุบัติเหตุสินะ?

รอให้พวกท่านไปสู่สุขคติเถอะ จะฝังคนหนึ่งไว้ขั้วโลกใต้ อีกคนไว้ขั้วโลกเหนือเลย!

เจียงเช่อถอนหายใจ พลางคิดถึงแม่ผู้เอาแต่หลับสบายของเขา

เขาส่ายหัวแล้วเดินลงไปข้างล่าง

แม้ว่าบ้านเจียงจะเป็นบ้านของมหาเศรษฐี แต่ก็ไม่ได้มีคนรับใช้อยู่มากมายนัก มีเพียงป้าเฉินที่ทำหน้าที่ทำอาหาร และมีแม่บ้านที่จะมาทำความสะอาดบ้านเป็นประจำ

“คุณชายค ฉันเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วค่ะ!”

ป้าเฉินเดินออกมา เธออายุประมาณห้าสิบปี

อายุไล่เลี่ยกับแม่ของเขา แต่ดูแลตัวเองไม่ดีเท่า ดูเหมือนป้าทั่วไป

“อืม...”

เจียงเช่อพยักหน้า

เขาทานอาหารเช้าไปนิดหน่อยแล้วก็ออกไป

......

เจียงเช่อกับเย่เมิ่งเหยาเรียนอยู่ห้องเดียวกัน

เย่เมิ่งเหยากับยวี่หว่านเอ๋อร์เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกัน

ตอนที่เจียงเช่อปรากฏตัวที่หน้าห้องเรียน หลายคนก็ตกใจ

เจียงเช่อมาเช้าขนาดนี้ได้ยังไง? ปกติแล้วเจียงเช่อไม่เคยเข้าเรียนสองคาบแรกด้วยซ้ำ บางครั้งก็ไม่มาทั้งเช้าหรือไม่ก็ทั้งวัน

ที่สำคัญคือทางโรงเรียนก็ทำเป็นมองไม่เห็น เพราะบ้านของเจียงเช่อเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของโรงเรียน

เย่เมิ่งเหยาและยวี่หว่านเอ๋อร์ก็มองไปที่เจียงเช่อ ยวี่หว่านเอ๋อร์มองด้วยสายตาอาฆาต ในขณะที่เย่เมิ่งเหยาดูงุนงงเล็กน้อย

เธอรู้สึกเสมอว่าเจียงเช่อดูเปลี่ยนไป

แต่ก็บอกไม่ได้ว่าเปลี่ยนไปตรงไหน

เธอทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ

......

ไม่นาน คาบเรียนแรกก็เริ่มขึ้น อาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามา

“สวัสดีนักเรียนทุกคน วันนี้ห้องเรียนของเรามีนักเรียนใหม่คนหนึ่ง ชื่อ หลินอวี่”

พูดจบ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน

ชายหนุ่มไว้ผมสั้นเดินเข้ามา สวมกางเกงยีนส์ขาดวิ่น และเสื้อเชิ้ตสีซีด

แต่สีหน้าของเขาแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่ง

“ผม หลินอวี่”

หลินอวี่ยืนอยู่บนแท่นบรรยาย กวาดสายตาไปทั่วห้องเรียน และสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เย่เมิ่งเหยาทันที

จู่ๆดวงตาของเขาเป็นประกาย และกลืนน้ำลายลงคอ

ผู้หญิงคนนี้สวยกว่าในรูปถ่ายมาก เต็มไปด้วยเสน่ห์ของสาวงาม

นี่คือเป้าหมายที่เขาต้องปกป้อง แต่เย่ฉางเฟิงบอกให้เขาปิดบังตัวตน

และคอยคุ้มครองเย่เมิ่งเหยาอยู่ลับๆ

ในขณะนั้นเอง สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดโดยสาวน้อยโลลิที่อยู่ข้างกายเย่เมิ่งเหยา จนตาค้างไปทั้งตัว

ช่างเป็นโลลิที่น่ารักอะไรเช่นนี้ หากเขาสามารถกอดสาวงามทั้งสองไว้ในอ้อมแขนได้... ชีวิตนี้ก็คงจะคุ้มแล้ว

จากนั้นเขาก็สำรวจเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ในห้องเรียน

นักเรียนที่สามารถมาเรียนในโรงเรียนชนชั้นสูงอย่างสือหลานได้ โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นลูกคนรวยทั้งนั้น เด็กผู้หญิงแต่ละคนแต่งตัวสวยงาม

หลินอวี่เป็นเด็กบ้านนอกเพิ่งลงจากเขา ไม่เคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงมาก่อน ในเวลานี้จึงรู้สึกตื่นเต้นมาก

...

หลังจากที่หลินอวี่แนะนำตัวเสร็จ เขาก็เดินลงจากแท่นบรรยาย

ที่น่าอึดอัดก็คือ... ในห้องเรียนไม่มีที่นั่งว่างเหลืออยู่เลย

หลินอวี่มองไปรอบๆ และในที่สุดสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เจียงเช่อ

เจียงเช่อนั่งคนเดียวใช้หนึ่งโต๊ะ และที่นั่งของเขาอยู่ใกล้กับเย่เมิ่งเหยามาก โดยมีเพียงทางเดินคั่นอยู่

ในเวลานี้ เจียงเช่อก็สังเกตเห็นสายตาของหลินอวี่เช่นกัน และในใจก็รู้สึกเหยียดหยาม

คงจะถูกพระเอกจับจ้องแล้วสินะ?

และก็เป็นไปตามคาด ในวินาทีต่อมา หลินอวี่ก็เดินตรงมาหาเขา

“เฮ้ นาย ลุกขึ้น แล้วยกที่นั่งให้ฉัน!”

หลินอวี่ยืนค้ำหัวเจียงเช่อ มองลงมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยท่าทีที่สูงส่ง

คำพูดนี้ทำให้ทั้งห้องเรียนเงียบลงทันที ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มหล่น

นักเรียนบางคนเริ่มซุบซิบกัน

“ว้าว ไอ้เด็กใหม่นี่มันบ้าบิ่นขนาดนี้เลยเหรอ? กล้าไล่ให้เจียงเช่อลุก?”

“เขาไม่รู้เหรอว่าเจียงเช่อเป็นลูกชายของมหาเศรษฐี?”

“ไอ้บ้านี่มันโง่หรือเปล่า? เพิ่งมาถึงก็ไล่คนอื่นซะแล้ว? คนที่หยิ่งผยองขนาดนี้... ไม่โง่ก็บ้า!”

“มีเรื่องให้ดูสนุกแล้วสิ ฉันว่าไอ้บ้านั่นโดนคุณชายเจียงเล่นงานแน่!”

หลินอวี่ไม่ได้สนใจความคิดเห็นของคนอื่น สำหรับเขาแล้ว... โลกนี้ยิ่งใหญ่ การอวดเบ่งสำคัญที่สุด!

นอกจากผู้หญิงแล้ว การอวดเบ่งคือเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง!

เจียงเช่อพูดไม่ออกเลย นี่เขาเป็นตัวร้าย หรือว่าฉันเป็นตัวร้ายกันแน่วะ?

คำพูดที่หยิ่งผยองขนาดนี้ มันควรจะเป็นฉันพูดไม่ใช่เหรอ?

【ติ๊ง! โฮสต์เจอกับความยากลำบากของหลินอวี่ กระตุ้นตัวเลือกระบบตัวร้าย】

【ตัวเลือกที่ 1: ตะโกนว่าฉันจะกลับมา แล้วหลีกทางให้ด้วยความอับอาย รางวัล ‘หมวกสีเขียวหนึ่งใบ’】

【ตัวเลือกที่ 2: ทุบโต๊ะอย่างแรง โกรธต่อหน้าทุกคน ลงมือกับหลินอวี่ จากนั้นก็ถูกซ้อมปางตาย ค่าความรู้สึกดีของเย่เมิ่งเหยา +5】

【ตัวเลือกที่ 3: เยาะเย้ยถากถาง ประชดประชัน ทำให้หลินอวี่โกรธจัด รางวัลทักษะ ‘ความรู้ทุกวิชา’】

ไม่ต้องคิดมาก เลือกสาม!

เขาไม่มีทางสวมหมวกสีเขียวเด็ดขาด เขาเป็นได้แค่คนที่ทำให้คนอื่นสวมหมวกสีเขียวเท่านั้น ——

แต่จากตัวเลือกที่สอง พอจะเดาได้ว่าตอนนี้เขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินอวี่

ในเนื้อเรื่องเดิม ความแข็งแกร่งของหลินอวี่ตอนลงจากเขาคือขั้นต้นของระดับพลังลับ(อันจิ้น) สามารถต่อสู้กับคนสิบคนได้อย่างง่ายดาย

ใช่แล้ว โลกนี้เป็นโลกศิลปะการต่อสู้ระดับต่ำ มีนักศิลปะการต่อสู้ที่เก่งกาจอยู่บ้าง แต่ไม่มีผู้ฝึกตนบำเพ็ญเซียนอะไรพวกนั้น

พลังเปิดเผย (หมิงจิ้น), พลังลับ (อันจิ้น), พลังแปรเปลี่ยน (ฮว่าจิ้น)...

ตอนนี้เขาอยู่ในระดับพลังปิดเผยอย่างหวุดหวิด แต่เจียงเช่อก็ไม่ได้กังวล เพราะเขามีระบบและคุ้นเคยกับบท ถ้าเขายังจัดการหลินอวี่ไม่ได้ เขาก็คงจะขายหน้าเกินไปแล้ว

......

“ฉันเลือกสาม ทำให้หลินอวี่โกรธจัด”

บางครั้ง พลังของคำพูดก็ทำร้ายคนได้มากกว่ากำลัง

“ไอ้โง่เอ๊ย!”

เจียงเช่อเหลือบมองหลินอวี่ แล้วก็ด่าออกไปตรงๆ

“แก ——”

ในดวงตาของหลินอวี่มีประกายของความโกรธ เขาพับแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะต่อยคน

“อะไร? แกยังอยากจะทำร้ายคนอีกเหรอ?”

“ก็ต่อยแกนี่แหละ!”

หลินอวี่กำลังจะลงมือ อาจารย์ประจำชั้นบนเวทีก็ทนไม่ไหวแล้ว

นี่ไม่ใช่เรื่องตลกเลย

ถ้าเจียงเช่อได้รับบาดเจ็บในห้องเรียน อาจารย์ประจำชั้นอย่างเขาก็เตรียมตัวตกงานได้เลย

“หลินอวี่! แกทำอะไรของแก? แกเป็นนักเรียนยากจนที่เพิ่งย้ายโรงเรียนมา ไม่คิดจะใฝ่ดีแล้วยัง... ยังจะทำร้ายคนอีกเหรอ?”

คำพูดของอาจารย์ประจำชั้นทำให้ทั้งห้องเรียนส่งเสียงฮือฮากัน

“อี้ ~ ที่แท้ก็เป็นนักเรียนยากจนนี่เองเหรอ?”

“กล้าลงมือกับคุณชายเจียง? ฉันนึกว่าเป็นคนใหญ่คนโตมาจากไหน ที่แท้ก็เป็นนักเรียนยากจนนี่เองเหรอ”

“ไอ้กระจอกเอ๊ย! ออร่าความกระจอกของมัน... มันแผ่ออกมาเต็มๆ เลย”

หลินอวี่ที่กำลังจะลงมือ กำปั้นของเขาก็แข็งค้างไปทันที

อาจารย์ประจำชั้นก็มีอำนาจข่มขู่เขาอยู่บ้าง เขายังอยากจะจีบสาวสวยประจำโรงเรียนอยู่นะ ถ้าเขาถูกไล่ออกเพราะทำร้ายคน มันก็คงจะไม่ดีแน่

“เฮอะ... ที่แท้ก็เป็นไอ้กระจอกนี่เอง! ดูชุดที่แกใส่นี่สิ? แกเพิ่งออกมาจากกองขยะหรือไง? ไปให้พ้นหน้าฉันหน่อย... แกเหม็นจนฉันจะอ้วกแล้ว”

คำพูดของเจียงเช่อทำให้คนทั้งห้องหัวเราะกันอีกครั้ง เขากำลังยั่วโมโหหลินอวี่อย่างบ้าคลั่ง

“แก!”

หลินอวี่เป็นคนอารมณ์ร้อน เขาจะทนได้ยังไง?

ดวงตาของเขาแดงก่ำ และเขาก็กำลังจะลงมือกับเจียงเช่อ

“กฎของโรงเรียนสือหลาน ทำร้ายคนต้องไล่ออกนะเว้ย แล้วแกมันก็จนขนาดนั้น กว่าจะเข้ามาได้คงต้องจ่ายเงินเยอะน่าดู?”

“แกเข้ามาเลย! ถ้าแกต่อยฉันนะ... ฉันจะนอนแม่งตรงนี้เลย แล้วก็จะแจ้งตำรวจด้วย! วันนี้ถ้าฉันไม่ได้เอาเงินจนแกไม่มีกางเกงใส่ ฉันจะไม่เลิก!”

คำพูดกวนๆ ของเจียงเช่อ ไม่เพียงแต่ทำให้หลินอวี่เส้นเลือดปูดที่หน้าผากเท่านั้น แม้แต่นักเรียนและอาจารย์คนอื่นๆ ก็ตกใจ

แม้แต่เย่เมิ่งเหยาในเวลานี้ก็ยังเบิกตากว้างเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเจียงเช่อในมุมมองแบบนี้!

หลินอวี่โกรธจนตัวสั่น

เขาอยากจะต่อยหน้าเจียงเช่อสักหมัด แต่อาจารย์บอกเขาว่า... ห้ามลงมือ!

ถ้าเขาลงมือ เขาอาจจะถูกไล่ออกจริงๆ ก็ได้!

ตอนนั้นเขาจะไปจีบสาวที่ไหนได้?

ในโรงเรียนมีสาวสวยวัยรุ่นมากมายเลยนะ

ทน! ต้องทน! ความอดทน +1

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคิดเลยว่า... เจียงเช่อจะยิ่งได้ใจ!