ตอนที่ 163 ระดับสาม (ฟรี)

ตอนที่ 163 ระดับสาม

หวังผิงอันบินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงเทือกเขาอันยาวไกลแห่งหนึ่ง เขาตรวจดูรอบๆ แล้วพบว่าไม่มีที่อยู่อาศัยของมนุษย์เลยในรัศมีหลายสิบกิโลเมตร

แม้ว่าเหมาเหมาบอกว่ามีโอกาสที่จะโดนฟ้าผ่า แต่เขาก็ยังไม่ค่อยแน่ใจนัก เขาหวังว่าจะไม่เจอทัณฑ์สายฟ้าเหมือนในนิยายที่เคยอ่าน และสามารถเข้าสู่ระดับสามได้อย่างราบรื่น

ก่อนอื่น เขาซื้อหินวิเศษมาหลายพันก้อน เมื่อทำการเลื่อนระดับ จำเป็นต้องเพิ่มความหนาแน่นของพลังเวทในบริเวณโดนรอบ ดังนั้น จึงต้องมันมาเตรียมเอาไว้ก่อน

ชุดที่เขาสวมใส่ก็รวมเอาอุปกรณ์เวทระดับตำนานเข้าด้วยกัน มันสามารถเพิ่มพลังป้องกัน และความต้านทานเวทได้ และยังมอบความหวังมากขึ้นในระหว่างเจอกับทัณฑ์สายฟ้า

ไม่ว่าจะเกิดทัณฑ์สายฟ้าหรือไม่ก็ตาม การเตรียมการยังคงต้องสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

หลังจากเพิ่มมาตรการป้องกันต่างๆ และทุกอย่างก็เตรียมพร้อมแล้ว หวังผิงอันก็ซื้อค่าพลังเวทอีก 1 จุด เพื่อเติมเต็มเงื่อนไข

[ แจ้งเตือน : ค่าสถานะของฮันเตอร์ … ได้มาถึงขีดกำจัด ต้องการเลื่อนระดับหรือไม่? ]

หวังผิงอันกดยืนยัน

[ แจ้งเตือน : การเลื่อนระดับกำลังเริ่มต้นขึ้น... ตรวจสอบค่าพลังเวท... ตรงตามข้อกำหนดสำหรับระดับสาม... ตรวจสอบค่าจิตสัมผัส... ตรงตามข้อกำหนดสำหรับระดับสาม... ตรวจสอบค่าพลังกาย... ตรงตามข้อกำหนดสำหรับระดับสาม ตรวจสอบความเข้มข้นของพลังเวทรอบตัว ความเข้มข้นตรงตามข้อกำหนด เริ่มทำการเลื่อนระดับ ]

แต่คราวนี้ไม่มีเหมือนคราวก่อน จิตวิญญาณของเขาไม่ได้ล่องลอย แต่เกิดเสียงดังก้องจากบนท้องฟ้าแทน

เมื่อเขามองขึ้นไป เมฆสีดำเริ่มรวมตัวกันบนท้องฟ้าไร้แสงจันทร์ รวมตัวกันทางด้านนี้ และมีร่องรอยของสายลมค่อยๆ หมุนวน

จากนั้น ไม่กี่วินาที สายลมก็เปลี่ยนเป็นพายุ ในไม่ช้า เมฆหนาทึบก็รวมตัวกันเหนือหัวของหวังผิงอัน ราวกับว่ามันต้องการจะกดทับลงมา

มีฟ้าแลบแวบหนึ่ง แต่ไม่มีเสียงฟ้าร้อง และเกิดฟ้าผ่า ราวกับว่ามีพลังที่ยิ่งใหญ่กำลังก่อตัว

หวังผิงอันไม่ได้เรียกเหมาเหมา และตัวอื่นๆ ออกมา เขาต้องพึ่งพาตนเองเพื่อก้าวผ่านทัณฑ์สายฟ้าไปให้ได้ ถ้าคนอื่นๆ เข้ามาแทรกแซง ระดับความรุนแรงก็จะพุ่งสูงขึ้น

เวลาค่อยๆ ผ่านไป และหวังผิงอันก็ตื่นตัวอยู่ตลอด

เมื่อทัณฑ์สายฟ้าสะสมพลังจนมากพอ หวังผิงอันรู้สึกเหมือนเห็นแสงสีขาววาบหนึ่งเบื้องหน้า และตัวเขาก็ถูกโจมตีในทันที

เพียงชั่วพริบตา เขาก็รู้สึกว่าโล่ป้องกันทั้งหมดถูกทะลวงผ่าน และเสี้ยวพลังงานที่เหลือก็ไหลผ่านไปทั่วร่าง

หวังผิงอันมองดูค่าพลังชีวิตแล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ค่าพลังชีวิตสูญเสียไปไม่มากแค่เพียง 40 หน่วยเท่านั้น

หลังจากดื่มโพชั่นหนึ่งขวด เขาก็ไม่รอช้า และร่างคาถาป้องกันกับตัวเองอีกครั้ง

หลังจากถูกฟ้าผ่าไปรอบหนึ่ง หวังผิงอันก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

เปรี้ยง

เมื่อเสียงฟ้าร้องเริ่มขึ้น ฝนก็เริ่มตกหนัก

จากนั้นก็เกิดฟ้าผ่าเป็นครั้งที่สอง และมันก็ถูกดูดซับไปด้วยโล่ป้องกัน

จากนั้น ครั้งที่สาม และครั้งที่สี่ก็ตามมาติดๆ ฟ้าผ่าแต่ละครั้งก็เร็วกว่าครั้งก่อนๆ หวังผิงอันไม่มีเวลาที่จะร่ายคาถาป้องกัน เขาจึงทำได้เพียงใช้โพชั่นเพื่อเติมเต็มค่าพลังชีวิตที่เสียไป พยายามทำให้มันเต็มหลอดอยู่เสมอ

ร่างกายของเขารู้สึกราวกับว่าถูกแผดเผาจนไหม้เกรียมภายใต้พลังแห่งสายฟ้า ผิวหนังของเขามีควันลอยออกมา และเขายังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเนื้อย่างอีกด้วย

หลังจากผ่านฟ้าผ่าครั้งสุดท้าย และหวังผิงอันก็ต้านทานทัณฑ์สายฟ้าได้จนครบ จิตวิญญาณของเขาเข้าสู่สภาวะลึกลับ ก่อนที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้าย

เมื่อพลังที่สะสมอยู่ในเมฆดำถูกปลดปล่อยออกไปจนหมด สายลมก็หยุด และฝนก็หยุดตก มันมา และจากไปอย่างรวดเร็ว

หินเวทที่อยู่รอบๆ หวังผิงอันก็ถูกดูดซับพลังเวทจนหมด และกลายเป็นผง

-

แคร็ก

เกิดเสียงต่างๆ มากมาย และผิวหนังที่ไหม้เกรียมบนร่างของหวังผิงอันก็หลุดลอกออก เผยให้เห็นผิวหนังที่ขาวเนียน และเรียบข้างใต้ ภายใต้แสงจันทร์มันก็เหมือนกับส่องประกายแวววาว

“สำเร็จ ในที่สุดก็ก้าวผ่านมาได้” หวังผิงอันถอดเสื้อผ้า เมื่อมองสำรวจตัวเอง “ผิวของฉันตอนนี้ดีเกินไปแล้ว แม้แต่ผิวของอาซิ่วก็ยังไม่ดีถึงขนาดนี้เลย”

หวังผิงอันรู้สึกว่าการที่ผู้ชายมีผิวแบบนี้เป็นเรื่องสิ้นเปลือง

หลังจากยืดเส้นยืดสายแล้ว เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก

หวังผิงอันมองขึ้นไป และเห็นกำแพงที่แตกร้าวปกคลุมไปทั่ว เมื่อมองผ่านรอยแตกร้าวเหล่านี้ เขาสามารถมองเห็นความว่างเปล่าสีดำสนิทที่บดบังทุกสิ่งจากภายนอกได้

สีดำมืดเช่นนี้มักจะทำให้ผู้คนรู้สึกกลัว และรังเกียจจากก้นบึ้งของหัวใจ

“นี่คือภาพของโลกที่ถูกโอบล้อม เหมือนกับที่เหมาเหมาคอยบอกเอาไว้…” ในที่สุดหวังผิงอันก็มองเห็นความจริง

จริงๆ เขาเคยรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แต่ก็เพิ่งได้เห็นด้วยตาตัวเอง ก่อนหน้านี้ เขารู้เพียงแนวคิดคร่าวๆ เท่านั้น

หวังผิงอันถอนหายใจ หยุดคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น และเปิดแผงสเตตัส

[ ชื่อ : หวังผิงอัน ]

[ อาชีพ : นักเวทย์ธาตุ ( ระดับสาม )

[ พลังเวท : 31 + 14 ( เพิ่ม 6 จุดจากเลเวล 43 และเพิ่ม 8 จุดจากสกิลพลังวิญญาณระดับสาม ) ]

[ จิตสัมผัส : 54 + 8 ( เพิ่ม 8 จุดจากสกิลหยั่งรู้ระดับสาม ) ]

[ พลังกาย : 27 + 3 ( เพิ่ม 2 จุดจากสกิลพลังวิญญาณ ) ]

[ มานา : 15500 + 7000 ]

[ พรสวรรค์ด้านมิติ : พรสวรรค์ต้นกำเนิด ]

[ สายใยแห่งธาตุ : เนื่องจากระดับความสัมพันธ์ที่สูงกับธาตุทั้งหมด หากเลือกเป็นนักเวทย์ จะสามารถปรับตัว และดูดซับธาตุต่างๆ ได้ง่ายขึ้นในระหว่างการฝึกฝน รวมถึงเพิ่มความเร็ว และความรุนแรงของคาถานั้นๆ ]

[ ความเชี่ยวชาญด้านพลังเวท : ลดเงื่อนไข และระดับความยากในการปรับปรุงค่าพลังเวท ]

[ ควบคุมพลังเวท : ครอบครองความสามารถในการควบคุมเวทมนตร์ขั้นสูง สามารถรับรู้ตรรกะพื้นฐานของธาตุต่างๆ และสร้างวงเวทต่างๆ ด้วยตัวเอง ]

[ ประกายวิญญาณ : จิตวิญญาณ และเวทมนตร์เริ่มเปิดภูมิปัญญา และสามารถทำให้วัตถุที่เดิมไร้ชีวิตเคลื่อนไหวได้ ทำให้วัตถุนั้นมีความฉลาด และมีชีวิตในช่วงระยะเวลาสั้นๆ พร้อมโอกาสเล็กน้อยที่จะทำให้วัตถุนั้นมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ ]

[ ทักษะฝึกฝน ]

[ ทักษะซานไห่ : ดูดซับพลังเวทจากภายนอกผ่านการทำสมาธิ เพิ่มค่าพลังเวท และฟื้นฟูมานาที่ใช้ไปอย่างรวดเร็ว ]

[ แปลงมนตรา : สามารถเปลี่ยนเวทมนตร์เป็นธาตุใดก็ได้ ]

[ สะท้อนมิติ : สั่นสะเทือนมิติในพื้นที่หนึ่ง เพื่อเผยให้เห็นภาพจากอดีต ]

[ ตัดมิติ : เดินทางผ่านรอยแยกมิติ ไม่สามารถถูกพบเห็นได้โดยผู้ที่ไม่ถือครองพรสวรรค์ด้านมิติ และจะไม่ได้รับความเสียหายจากพลังประเภทอื่นๆ ที่ไม่ใช่พลังมิติ เว้นแต่พลังนั้นๆ จะมากพอที่จะฉีกกระชากมิติออกจากกันได้ ]

[ คาถา : ลอยตัว บิน สนามพลังจิต สนามพลังเวท ล่วงรู้ภาษา ล่วงรู้ข้อความ ญาณเวท มายา สนามพลังป้องกัน สนามบิดเบือน ลวงสัมผัส ลวงสายตา ตราวิญญาณ โซ่สายฟ้า เรียนรู้ วิเคราะห์ ]

[ สกิล : บอลไฟ วงแหวนไฟ แสงล่อลวง เพลิงนรก สายฟ้า เทเลพอร์ต เพลิงยักษ์ กำแพงเพลิง แฟลช ]

“นี่มันสุดยอดไปเลย” เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลง หวังผิงอันก็รู้สึกว่าการปรับปรุงหลังมาถึงระดับสามนั้นเป็นการก้าวกระโดดครั้งใหญ่จริงๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพรสวรรค์ด้านมิติของเขาถูกปลอดล็อค เขาก็ได้รับสกิลใหม่ถึงสองสกิล

ตอนแรกเมื่อได้ยินคำอธิบายเกี่ยวกับ ‘พรสวรรค์ด้านมิติ’ เขาก็เคยคิดว่าเหมาเหมาเคยคุยโว และรู้สึกว่ามันไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แม้ว่าพรสวรรค์ต้นกำเนิดจะดูน่ากลัว แต่ก็ไม่มีผลใดๆ และดูเหมือนจะขาดหายไปเล็กน้อย

แต่เมื่อเขาเห็นความสามารถของสกิลทั้งสอง เขาก็ตระหนักได้ถึงพลังจริงๆ ของมัน

แม้ว่าสกิลสะท้อนมิติจะดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ และไม่มีผลมากนักในการต่อสู้ก็ตาม

แต่สกิลตัดมิติเป็นสกิลที่แสนมหัศจรรย์สำหรับการหลบหนี อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องมีพลังมากพอที่จะฉีกกระชากมิติออกจากกัน จึงจะสามารถหยุดยั้งเขาได้

ด้วยสกิลนี้ แม้ว่าศัตรูจะฆ่าเหมาเหมา และตัวอื่นๆ ได้ ก็ยังไม่แน่ว่าจะมีหนทางในการฆ่าเขาได้