ตอนที่ 156 พลังประหลาด (ฟรี)

ตอนที่ 156 พลังประหลาด

แม้ว่าหลิวซู่จะได้เห็นหลายสิ่งผ่านเวิลด์คริสตัล แต่การตรวจสอบด้วยรากของตัวเองโดยตรงก็ทำให้เขาสัมผัสอะไรได้มากขึ้น

ตอนแรกมันต้องใช้รากเพื่อฆ่าหวังผิงอัน แต่เมื่อลองคิดดูอีกที ก็ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ เพราะสัตว์เวทข้างกายอีกฝ่ายคอยปกป้องอยู่ เขาจึงต้องเลือกเป้าหมายที่รองลงมา นั่นคือ สัตว์เวทตัวนั้น

อย่างไรก็ตาม มันก็ต้องหวาดกลัวต่อพลังป้องกันของสัตว์เวทตรงหน้า รากหลักของมันไม่สามารถเจาะทะลุการป้องกันของอีกฝ่ายได้ และทำให้เกิดความเสียหายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

พลังป้องกันดังกล่าวนั้นมากยิ่งกว่าพืชกลายพันธุ์อย่างเขาเสียอีก

หลิวซู่มองดูซอมบี้พลังจิตที่ยังคงวิวัฒนาการอยู่ ซอมบี้พลังจิตเหล่านี้ได้ดูดซับพลังต้นกำเนิด และกำลังวิวัฒนาการไปสู่ระดับที่สูงกว่า

เดิมที มันคิดว่าคงจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากซอมบี้พลังจิตเหล่านี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันยังคงประเมินหวังผิงอัน และสัตว์เวทของเขาต่ำไป ความแข็งแกร่งของอันเดดอีกสองตนที่เพิ่มเข้ามาก็ไม่ได้ต่ำเลย

พวกซอมบี้พลังจิตก็มาถึงที่นี่ช้าเกินไป พวกมันใช้เวลาเดินทางนับเดือน ไม่งั้น ถ้ามาเร็วกว่านี้ การวิวัฒนาการก็คงจะเสร็จสิ้นไปนานแล้ว

…

หวังผิงอันเรียกเฮยอัน สื่อหวาง และหวางกู่ออกมา เพราะบางทีพวกเขาอาจได้เผชิญหน้ากับผู้ถือครองเวิลด์คริสตัลแล้ว

จากการคาดเดาของเขา ผู้ถือครองเวิลด์คริสตัลน่าจะเป็นพืชกลายพันธุ์ ไม่ใช่ซอมบี้พลังจิตอย่างที่เขาคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้ “พืชกลายพันธุ์… เป็นศัตรูที่รับมือยากไม่น้อยเลย”

เมื่อเห็นระบบรากที่ใหญ่โตแผ่ขยายออกไปหลายกิโลเมตร ดูเหมือนว่าจะต้องกำจัดสิ่งเหล่านี้ก่อน “ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเราจะต้องเหนื่อยกันหน่อย และอาจต้องไปสู้กันใต้ดินด้วย พวกนายโอเคมั้ย?”

“อัง~”

แกร็ก แกร็ก

ทั้งสี่jส่ายหัว พวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริงๆ ดังนั้น ต่อให้สู้ที่ไหนก็ไม่สำคัญ พวกมันสามารถฟื้นคืนชีพได้เรื่อยๆ อยู่แล้ว ศัตรูที่ต่ำกว่าระดับตำนานจะถูกพวกมันฆ่าไม่ว่าจะมามีจำนวนมากแค่ไหนก็ตาม

เช่นเดียวกับครั้งก่อน เหมาเหมาสามารถสังหารซอมบี้ได้นับล้านตัวด้วยความร่วมมือของหวังผิงอัน

ร่างของเหมาเหมา เฮยอัน และสื่อหวางขยายขนาดใหญ่ขึ้นด้วยสกิล ความสูงของพวกมันแต่ละตัวมากราวๆ 70 ถึง 80 เมตร

ตอนนี้หวังผิงอันอยู่แค่ระดับสองเท่านั้น เขาจึงทำได้แค่ให้กำลังใจอยู่ที่แนวหลัง “หวางกู่ นายอยู่ที่นี่ และคอยปกป้องฉัน”

แกร็ก แกร็ก

หวางกู่พยักหน้า มันรู้ตัวว่าต่อให้เข้าร่วมการต่อสู้ ก็มีแต่จะตายอย่างไร้ประโยชน์ ดังนั้น จะเป็นการดีกว่าหากมันคอยช่วยปกป้องหวังผิงอันอยู่ที่นี่ แม้ว่าจะมีศัตรูเข้ามา มันก็น่าจะถ่วงเวลาได้สักพักหนึ่ง

เมื่อหวังผิงอันเห็นว่าทั้งสามเริ่มเคลื่อนไหว เขาก็เริ่มร่ายสกิล

กำแพงเพลิงลุกลาม และแผดเผาอย่างรวดเร็ว รากที่อยู่ใต้ดินหลบเลี่ยงได้ในตอนแรก แต่หลังจากนั้น ก็เฉยเมยอย่างสิ้นเชิง

“นี่…เป็นไปได้ยังไง?” หวังผิงอันค้นพบจากญาณเวทว่าผลของกำแพงเพลิงนั้นไม่รุนแรงมาก นัก และรากเหล่านั้นสามารถต้านทานความเสียหายได้เป็นส่วนใหญ่

หวังผิงอันรู้สึกท้อแท้จริงๆ พืชกลายพันธุ์พวกนี้ปฏิบัติกับเขาเหมือนอากาศธาตุโดยสิ้นเชิง และมุ่งความสนใจไปที่พวกเหมาเหมา

หลังจากการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น รากเกือบทั้งหมดจึงพุ่งไปหาพวกเหมาเหมาเหมือนงู

เหมาเหมา เฮยอัน และสื่อหวางวิ่งไปมาอยู่บนพื้นดิน ไม่ว่าจะเป็นกรงเล็บของเหมาเหมา หรือดาบของเฮยอัน และสื่อหวาง รากไม้ตรงหน้าพวกมันก็เหมือนกับรากธรรมดาๆ และถูกทำลายจนหมดสิ้นทันทีที่พวกมันเข้าไปใกล้

เมื่อมองไปที่เศษซากของรากไม้ที่ยังคงสั่นไหวอยู่บนพื้น หวังผิงอันรู้ว่าเขาคงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากรอบดูอยู่ข้างสนาม

หวังผิงอันคว้าเศษรากไม้ผ่านญาณเวท และเคาะมันด้วยมือ เสียงที่เกิดขึ้น ราวกับว่าเขากำลังเคาะเหล็กอยู่

หวังผิงอันควบแน่นบอลไฟในมือ และลองเผารากตรงหน้า

เมื่อมองไปที่รากไม้ที่กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา ก็เห็นได้ชัดว่าพลังป้องกันของมันลดลงกว่าเดิมหลายเท่า

หวังผิงอันรู้สึกสับสนเล็กน้อย และสงสัยว่าช่องว่างนั้นใหญ่เกินไปหรือเปล่า

เขาสร้างกำแพงเพลิงอีกครั้งโดยคราวนี้เติมมานาเข้าไปมากขึ้น แต่ก็ยังไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับรากที่อยู่ใต้ดินได้มากนัก

สิ่งนี้ทำลายความเข้าใจเดิมของเขาที่ว่าไม้แพ้ไฟ พืชกลายพันธุ์ต้นนี้ไม่กลัวการโจมตีด้วยไฟเลยแม้แต่น้อย “ภูมิต้านทานต่อธาตุไฟของมันสูงมากจริงๆ”

เมื่อเห็นแบบนี้ เขาก็หยุดร่ายคาถากำแพงเพลิง และลองร่ายสกิลพิษดู

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หวังผิงอันสัมผัสได้ว่าหลังร่ายสกิลพิษ รากไม้ทั้งหมดถูกย้อมเป็นสีเขียวพร้อมๆ กัน “หรือว่า…”

รากไม้เหล่านี้มาจากพืชต้นเดียว สกิลพิษของเขาสามารถใช้ได้ผลกับเป้าหมายเดี่ยวได้เท่านั้นในแต่ละครั้ง เนื่องจากรากทั้งหมดถูกย้อมเป็นสีเขียว จึงหมายความได้ว่ารากหนาๆ เหล่านี้มาจากพืชกลายพันธุ์ต้นเดียวกัน

บางทีอาจเป็นเพราะขนาดอันใหญ่โต ทำให้ความเสียหายที่เกิดจากกำแพงเพลิงไม่มีนัยสำคัญในสายตาของอีกฝ่าย จึงดูเหมือนว่าไฟแทบจะไม่ได้ผลเลย

หวังผิงอันกวาดตามองไปในระยะไกล ในโลกซอมบี้สีเทาแห่งนี้ เขาก็ยังมองไม่เห็นพืชกลายพันธุ์เลย

สกิลพิษถูกร่ายอีกครั้ง หลอมรวมพิษหลากหลายชนิดเข้าด้วยกัน ซึ่งช่วยบรรเทาแรงกดดันที่พวกเหมาเหมาต้องแบกรับได้เป็นอย่างมาก

รากไม้จำนวนนับไม่ถ้วนเจาะทะลุออกมาจากพื้นดิน ทำให้พื้นดินแถวๆ นั้นถล่มลงมา เมื่อเห็นโอกาส พวกเหมาเหมาก็บุกเข้าไปโดยไม่ลังเล

ในขณะนั้น รากที่หักนับไม่ถ้วนปลิวว่อนไปทั่วทุกแห่ง แต่พวกมันก็ไม่สามารถหยุดยั้งการรุกคืบของทั้งสามได้

“มันคิดจะลอบโจมตีฉัน…” ผ่านญาณเวท หวังผิงอันรับรู้ได้ว่ารากไม้กำลังแผ่มาจากทางสองด้าน พยายามโอบล้อมตัวเขาเอาไว้

เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังผิงอันก็เก็บหวางกู่เข้าไปในมิติอัญเชิญ และบินขึ้นไปบนท้องฟ้า มองดูจากด้านบน

ความเร็วในการโจมตีของรากเหล่านั้นไม่มากเท่าความเร็วเสียง ดังนั้น เมื่ออยู่ไกลพอ ระดับความเป็นอันตรายก็จะลดลงมาก

แต่เพื่อความปลอดภัย เขาจึงบินขึ้นไปกลางอากาศเพื่อที่จะหลบได้ง่ายขึ้น

เขาไม่รู้ว่าพืชกลายพันธุ์ต้นนี้มีสกิลอะไรบ้าง หากมันสามารถทำอันตรายต่อเขาได้ รากที่มากมายอาจฆ่าเขาได้ในพริบตาเดียว

แม้ว่าเขาจะมีแหวนคืนชีพ ก็ยังดีกว่าหากหลีกเลี่ยงความตายได้

หวังผิงอันกังวลว่าน้ำมันวอร์ก็อดไม่สามารถซ่อมแซมแหวนวิเศษได้ และอาจจะไม่ง่ายนักที่จะได้รับแหวนคืนชีพอีกวงในอนาคต

รากไม้จำนวนนับไม่ถ้วนงอกขึ้นมาจากพื้นดิน และพุ่งเข้ามาหาหวังผิงอัน แต่ความเร็วของพวกมันช้าเกินไป ด้วยระยะห่างที่มากกว่าหนึ่งกิโลเมตร หวังผิงอันก็สามารถหลบเลี่ยงได้ทุกครั้ง

แต่ก็มีรากมากเกินไปจนแทบจะปิดกั้นท้องฟ้าทั้งหมด

เมื่อหวังผิงอันโดนรากบางเส้นโจมตีโดยแบบถากๆ เขาสัมผัสได้ทันทีว่ามีพลังประหลาดกำลังรุกรานเข้ามา

“ฉันทำถูกแล้วที่ระมัดระวังตัว รากเหล่านี้มีอันตรายแฝงอยู่จริงๆ ด้วย”

หวังผิงอันร่ายสกิลเทเลพอร์ตทันที เพื่อหลบหนีจากการถูกปิดล้อม และขึ้นไปบนสูงมากขึ้น เพื่อหาโอกาสพักหายใจ

หลังจากเทเลพอร์ตออกห่างมาไกล ในที่สุดเขาก็มีเวลาเฝ้าสังเกตพลังประหลาดในร่าง “พลังนี่แปลกจริงๆ แปลกจากพลังอื่นๆ ที่ฉันเคยเห็นมาก่อน ไม่เคยเห็นพลังแบบนี้จากฮันเตอร์คนไหนแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่ามันอันตรายจริงๆ”

พลังที่หวังผิงอันพบแปลกประหลาดมาก มันสามารถทำลายสภาวะล่องหนของเขาได้