บทที่ 691 เงินเดือนขึ้น

เกาเยี่ยนใช้พลังจิตอำพรางสายตาลูกน้องทั้งสาม แล้วแอบปล่อยน้ำจากแม่น้ำในมิติส่วนตัว ลงไปผสมกับน้ำในแม่น้ำตรงหน้าอย่างแนบเนียน

ทว่า เกาเยี่ยนใช้พลังจิตห่อหุ้มมวลน้ำก้อนนั้นไว้ แต่จงใจเปิดช่องว่างเล็กๆ ให้น้ำที่มีอณูวิญญาณค่อยๆ ไหลซึมกระจายออกไปรอบทิศ

สัตว์มักจะมีสัญชาตญาณไวต่อพลังวิญญาณอยู่แล้ว

ดังนั้น ทันทีที่กระแสน้ำวิญญาณแผ่ซ่านออกไป ปลาใหญ่น้อยในบริเวณใกล้เคียงต่างก็พากันแหวกว่ายมุ่งหน้าเข้าหาแหล่งกำเนิดพลังงานนี้ทันที

เพียงแค่ห้านาที

บริเวณที่เกาเยี่ยนปล่อยน้ำวิญญาณก็เต็มไปด้วยฝูงปลาอัดแน่นยั้วเยี้ย

จังหวะนั้นเอง

เกาเยี่ยนก็เหวี่ยงแหในมือลงไปเต็มแรง!

แม้ฝูงปลาจะตื่นตระหนก แต่ความอยากอาหารจากน้ำวิญญาณทำให้พวกมันไม่ยอมว่ายหนีไปไหน!

เมื่อเกาเยี่ยนเริ่มสาวแห

ปลาที่หลงเข้ามาติดกับดักถึงเพิ่งรู้ตัวว่าภัยมาถึงตัว ต่างพากันดิ้นรนหนีตายอยู่ในแหกันจ้าละหวั่น

“แม่เจ้าโว้ย หัวหน้า! แหปากนี้ท่าทางจะได้เยอะนะเนี่ย!”

เจี่ยเสี่ยวตงอุทานตาโต

“อย่างต่ำก็ร้อยจิน!”

เกาเยี่ยนตอบยิ้มๆ แต่ทันใดนั้น สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะสัมผัสได้ว่าแหปากนี้เก่าเกินไป รับน้ำหนักปลาเป็นร้อยจินไม่ไหวแน่ๆ

โชคดีที่เขาไม่ใช่คนธรรมดา เกาเยี่ยนจึงใช้พลังจิตห่อหุ้มแหทั้งปากไว้ คราวนี้ต่อให้เป็นปลาหมื่นจินก็ไม่มีทางทำแหขาดได้!

พอลากแหขึ้นฝั่งได้ ไม่ต้องรอให้เกาเยี่ยนสั่ง ลูกทีมทั้งสามก็รีบกระโจนเข้าไปช่วยกันจับปลาใส่ถังทันที!

จากนั้น

เกาเยี่ยนก็ใช้วิธีเดิมซ้ำอีก

เปลี่ยนที่เหวี่ยงแหไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ได้ปลาแม่น้ำมาทั้งหมดกว่า 500 จิน!

เมื่อขนปลากลับไปที่ที่ทำการหมู่บ้าน

เกาเยี่ยนแบ่งปลาให้หมู่บ้านไป 100 จิน แถมยังแบ่งปลาอีก 10 จินให้ชาวบ้านเจ้าของแหเป็นพิเศษเพื่อเป็นการขอบคุณ!

ส่วนหมูป่าสี่ตัวของโรงงาน ตอนนี้ถูกชำแหละเรียบร้อยแล้ว

เกาเยี่ยนจึงสั่งให้ทุกคนช่วยกันขนหมูและปลาขึ้นรถ แล้วมุ่งหน้ากลับโรงงานรีดเหล็กทันที!

เมื่อคณะของเกาเยี่ยนกลับมาถึงโรงงาน

ผู้บริหารโรงงานก็มายืนรอต้อนรับกันพร้อมหน้าอีกแล้ว (มากันบ่อยจัง!)

ผู้บริหารต่างพึงพอใจกับผลงานของทีมล่าสัตว์เป็นอย่างมาก วันนี้ไม่เพียงได้หมูป่าตัวใหญ่มาสี่ตัว แต่ยังได้ปลาแม่น้ำมาอีกสี่ร้อยกว่าจิน

แม้ทีมล่าสัตว์จะกลับมาถึงก่อนเวลาเลิกงาน

แต่ผู้บริหารเห็นว่าทุกคนทำงานหนักมาแล้ว จึงอนุญาตให้กลับบ้านไปพักผ่อนได้เลย ไม่ต้องอยู่ทำงานต่อ

แถมยังมอบรางวัลพิเศษเป็นคูปองธัญพืชและเงินสดให้อีก

แน่นอนว่า ในฐานะหัวหน้าทีม เกาเยี่ยนย่อมได้ส่วนแบ่งมากที่สุด

ดังนั้น ก่อนเที่ยง เกาเยี่ยนจึงหิ้วเนื้อหมูและปลาสดๆ กลับมาถึงบ้านสี่ประสาน

“ที่รัก เที่ยงนี้เรากินปลาต้มผักดองกันเถอะ!”

เกาเยี่ยนชูปลาเฉาตัวโตหนักห้าจินสองตัวให้ภรรยาดู

ช่วงนี้เกาเยี่ยนหิ้วเนื้อกลับบ้านทุกวัน เขาจึงเอาเนื้อไปแลกของกินอื่นๆ จากเพื่อนบ้านมาไม่น้อย หนึ่งในนั้นคือผักดอง

ซึ่งผักดองฝีมือสะใภ้บ้านหลินอร่อยเด็ดที่สุด ได้ยินว่าเป็นคนเสฉวนแท้ๆ ฝีมือทำผักดองเลยไม่ธรรมดา

ปลาต้มผักดองสิบจิน กินกันสามคนไม่หมดแน่ๆ

พอทำเสร็จ

เกาเยี่ยนเลยให้น้องเมียวิ่งเอาไปแจกจ่ายเพื่อนบ้านที่ยากจนคนละชาม!

หลังมื้อเที่ยง!

เกาเยี่ยนบอกสองพี่น้องว่า “บ่ายนี้พี่ไม่ต้องไปทำงาน เดี๋ยวพี่พาไปดูหนังกัน!”

ว่าแล้ว ครอบครัวสุขสันต์สามคนก็ขี่จักรยานสองคันออกจากบ้าน!

เนื่องจากหลี่เมิ่งเยายังขี่ไม่แข็ง หลี่เมิ่งหยาจึงต้องซ้อนท้ายเกาเยี่ยน

ตลอดทาง น้องเมียตัวน้อยกอดเอวพี่เขยแน่น

เกาเยี่ยนเองก็เห็นเธอเป็นแค่เด็กน้อย จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

พูดตามตรง

หนังในยุคนี้ไม่ว่าจะเอฟเฟกต์หรือเนื้อเรื่อง ล้วนธรรมดามากสำหรับเกาเยี่ยน

เขาจึงดูไปงั้นๆ แต่สองพี่น้องกลับดูอย่างตั้งใจตาไม่กะพริบ

ดูหนังจบ

เกาเยี่ยนพาสองสาวไปเดินห้าง

ซื้อเสื้อกันหนาวให้คนละสองชุด

แม้หลี่เมิ่งเยาจะบ่นเสียดายเงิน แต่ก็โดนเกาเยี่ยนดุจนเงียบกริบ

มื้อเย็น พวกเขาไม่ได้กลับไปกินที่บ้าน แต่แวะกินหม้อไฟเนื้อแพะที่ร้านตงไหลซุ่น

มีอีกเรื่องที่น่าสนใจ

นั่นคือทีมล่าสัตว์ของแผนกรักษาความปลอดภัยโรงงานทอผ้าแห่งที่ 2

พวกเขากลับออกจากป่ามาถึงหมู่บ้านตระกูลหวงตอนใกล้ค่ำ

แต่ผลงานกลับน้อยนิดน่าเวทนา

ได้ไก่ป่ามาแค่ห้าตัว กับกระต่ายป่าแปดตัว

ต้องเข้าใจว่าสัตว์เล็กๆ รอบนอกป่าโดนเกาเยี่ยนกวาดไปเกือบหมดแล้ว ส่วนหมูป่าก็โดนเกาเยี่ยนไล่ล่าอย่างหนักตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา

จนพวกมันรู้ตัวว่ามีภัย จึงหนีเตลิดเข้าไปในป่าลึกกันหมด

แถมพวกมันยังตื่นกลัวเสียงปืนมากเป็นพิเศษ

ดังนั้น แม้วันนี้ทีมของโรงงานทอผ้าจะเจอหมูป่าถึงสามตัว แต่พอได้ยินเสียงปืน หมูป่าที่เคยดุร้ายกลับวิ่งหนีหางจุกตูด

ไม่มีทางจะวิ่งเข้ามาชนเป้าให้ยิงง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อน

สรุปคือ วันนี้พวกเขาไม่ได้หมูป่ากลับไปเลยสักตัวเดียว

“หัวหน้าหมู่บ้านครับ ทีมล่าสัตว์ของโรงงานรีดเหล็กมาหรือเปล่าครับวันนี้?”

หลี่จวิน หัวหน้าทีมถาม

“มาครับ แต่พวกเขากลับไปตั้งแต่ยังไม่เที่ยงแล้ว!” หัวหน้าหมู่บ้านตอบอึกอัก

หลี่จวินได้ยินแบบนั้นก็แอบดีใจ กลับเร็วขนาดนั้น สงสัยคงไม่ได้อะไรติดมือกลับไปแน่ๆ คิดได้ดังนั้นเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ

แต่เขาก็ยังถามต่อด้วยความอยากรู้ “แล้วพวกเขาได้อะไรกลับไปบ้างไหมครับ?”

หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มตอบ “อ๋อ ได้หมูป่าตัวใหญ่ไปห้าตัวครับ แล้วก็จับปลาในแม่น้ำได้อีกห้าร้อยกว่าจิน!”

ได้ยินคำตอบ หลี่จวินถึงกับหน้าชา หัวใจกระตุกวูบ ไม่น่าถามเลยตู!

โบราณว่าไว้ ยิ่งเปรียบเทียบยิ่งเจ็บปวด

พวกเขาขนคนมาตั้งยี่สิบกว่าคน ได้แค่ไก่ป่ากระต่ายป่าไม่กี่ตัว แต่อีกฝั่งมากันแค่ห้าคน ล่าหมูป่าได้ตั้งห้าตัว แถมปลาอีกเป็นกองพะเนิน

พอนึกถึงหน้าผู้บริหารโรงงานที่รอความหวังอยู่ที่โรงงาน หลี่จวินก็รู้สึกกดดันจนแทบอยากจะมุดดินหนี!

ด้วยเหตุนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่เกาเยี่ยนมาถึงโรงงาน เขาก็ถูกสวี่ต้าลี่เรียกไปพบ

“เว่ยกั๋ว ครั้งนี้นายกู้หน้าให้โรงงานเราได้มหาศาลเลยรู้ไหม!”

เกาเยี่ยนทำหน้างง

สวี่ต้าลี่ไม่รอช้า รีบเล่าให้ฟัง “เมื่อวานพวกนายเจอคนของโรงงานทอผ้าที่ 2 ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ!”

เกาเยี่ยนพยักหน้า “แต่พวกเขาไปเช้ากว่า ส่วนพวกเรากลับก่อน เลยไม่ได้เจอกันจังๆ!”

“แล้วรู้ไหมว่าเมื่อวานพวกเขาได้อะไรกลับไปบ้าง?”

“ได้น้อยเหรอครับ?”

“ขนคนไปยี่สิบกว่าคน ได้ไก่ป่าสี่ตัว กระต่ายแปดตัว!”

สวี่ต้าลี่หัวเราะอย่างสะใจ “ได้ข่าวว่าเมื่อวานพอหลี่จวิน หัวหน้าแผนกของทางนั้นกลับถึงโรงงาน โดนผู้บริหารด่าเละเทะจนเสียหมาเลยทีเดียว!”

“ก็น้อยจริงๆ นั่นแหละครับ!”

เกาเยี่ยนยิ้มขำ เอารถบรรทุกไปสองคัน รถจี๊ปอีกคัน แต่ได้ของกลับมาแค่นั้น เป็นใครก็ต้องด่าเปิงทั้งนั้นแหละ!

เดิมทีโรงงานอื่นก็กะจะตั้งทีมล่าสัตว์เหมือนกัน แต่พอเห็นสภาพอนาถของโรงงานทอผ้าที่ 2 ต่างก็พากันพับโครงการทิ้งทันที

แผนกรักษาความปลอดภัยของโรงงานทอผ้าที่ 2 กลายเป็นตัวตลกของวงการไปแล้ว ใช้ทรัพยากรไปตั้งเยอะได้ของมาแค่นั้น น่าอายชะมัด!

แน่นอนว่า เมื่อมีตัวเปรียบเทียบ ผู้บริหารโรงงานรีดเหล็กจึงยิ่งให้ความสำคัญกับทีมล่าสัตว์ของเกาเยี่ยนมากขึ้นไปอีก

อย่างแรก เบี้ยเลี้ยงธัญพืชเพิ่มเป็นสองเท่า

แม้ธัญพืชจะขาดแคลน แต่ทีมล่าสัตว์มีแค่ห้าคน เพิ่มเบี้ยเลี้ยงแค่นี้โรงงานไม่สะเทือนหรอก

อย่างที่สอง

ปรับขึ้นเงินเดือน

เกาเยี่ยนในฐานะหัวหน้าทีม ได้เลื่อนขั้นเงินเดือนสองขั้นรวด จาก 52 หยวน เป็น 65 หยวน

ลูกทีมอีกสี่คนได้เลื่อนขั้นคนละหนึ่งขั้น

พอรู้ว่าเงินเดือนขึ้น ทั้งสี่คนก็ดีใจจนเนื้อเต้น ปรึกษากันว่าจะลงขันเลี้ยงข้าวเกาเยี่ยนเพื่อเป็นการขอบคุณ

เพราะที่พวกเขาได้ดีขนาดนี้ ก็เพราะบารมีของเกาเยี่ยนล้วนๆ

ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ต่างก็พากันเข้ามาประจบประแจงเกาเยี่ยน เผื่อวันหน้าทีมล่าสัตว์จะรับคนเพิ่ม เกาเยี่ยนจะได้นึกถึงพวกเขาบ้าง

เพราะสวัสดิการของทีมล่าสัตว์มันช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน!

เกาเยี่ยนตอบรับคำเชิญของลูกทีมทั้งสี่ เพราะถือว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจ นัดหมายกันเป็นเย็นนี้เลย

สุดท้าย ทางโรงงานได้อนุมัติรถบรรทุกคันนั้นให้เป็นรถประจำตำแหน่งของทีมล่าสัตว์อย่างเป็นทางการ ตราบใดที่ทีมล่าสัตว์ยังไม่ถูกยุบ พวกเขาก็มีสิทธิ์ใช้รถคันนี้ได้ตลอดเวลา

จบบท