บทที่ 471 กับดักฆ่า (ตอนที่ 2)

จริงๆ แล้วตอนที่เห็นชายผมหางม้ากอดรัดฮุ่ยฮุ่ยขึ้นรถ ในดวงตาของเติ้งอวี้ก็แวบผ่านความโกรธแค้น แต่สุดท้ายเขาก็อดกลั้นเอาไว้

เพราะชายชุดจีนโบราณสองคนนี้อาจจะช่วยให้เขาและตระกูลเติ้งได้แก้แค้นก็ได้!

ในตอนนี้ หวงอวี่ฮุยเข้ามาข้างเติ้งอวี้ เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องของฮุ่ยฮุ่ย แต่กลับพูดว่า "เราพบหลี่เว่ยแล้ว แต่เขาบาดเจ็บหนัก พวกเราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล สองคนนั้นดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนที่หาเรื่องง่าย นายจะไปกับพวกเราไหม?"

"ไปเหรอ?"

เติ้งอวี้ส่ายหน้า ถ้าตัวเองไป แฟนสาวคนใหม่ที่เพิ่งคบกันก็ต้องโดนคนอื่นเล่นฟรีๆ น่ะสิ

ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "ผมจะอยู่ที่นี่ นายพาคนอื่นไปเถอะ!"

"นายบ้าไปแล้วเหรอ!"

หวงอวี่ฮุยรู้สึกไม่เข้าใจเติ้งอวี้ "สองคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา แถมอารมณ์ยังผันผวน ถ้านายอยู่ต่อแล้วทำให้พวกเขาโกรธ นายอาจจะได้ลงเอยเหมือนกับหลี่เว่ยก็ได้!"

"ขอบใจนะเพื่อน ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไร นายพาคนไปก่อนเถอะ!"

เติ้งอวี้ส่ายหน้าอย่างดื้อดึง

"งั้นก็ได้ ฉันจะทิ้งรถอีกคันไว้ให้นาย!"

หวงอวี่ฮุยเห็นว่าเติ้งอวี้ยืนยันจะอยู่ต่อ ก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่พาคนอื่นรีบออกไปอย่างรวดเร็ว!

เวลาผ่านไปเป็นช่วงเช้าของวันถัดมา!

ชายผมหางม้าโอบกอดอู๋ฮุ่ยลงจากรถ ก็เห็นเติ้งอวี้รีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ทำให้เขาอดถามอย่างล้อเลียนไม่ได้ "ทำไมนายไม่ไปล่ะ?"

เติ้งอวี้ยิ้มเจื่อนๆ "ท่านครับ ถ้าผมไป แล้วใครจะคอยรับใช้พวกท่าน อ้อ ผมสั่งให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้แล้วนะครับ!"

"นายนี่มันน่าสนใจดีนะ!"

ชายผมหางม้ายิ้มอย่างมีเลศนัย

ในไม่ช้า เติ้งอวี้ก็สั่งให้บอดี้การ์ดจัดเก้าอี้เตรียมไว้ พร้อมนำอาหารเช้าสามชุดมาเสิร์ฟ และชายในชุดโบราณอีกคนก็เดินออกมาจากรถอีกคัน!

"ท่านทั้งสอง อาหารเช้านี้ถูกปากไหมครับ ถ้าไม่ชอบ ผมจะให้คนทำใหม่นะครับ!"

เติ้งอวี้ยืนข้างโต๊ะ พูดด้วยท่าทางนอบน้อม!

"ก็ใช้ได้!"

ชายผมหางม้าตอบเรียบๆ

ส่วนเติ้งอวี้ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เพียงแค่ยืนอยู่ข้างๆ คอยรับใช้ทั้งสามคน

เมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเติ้งอวี้ ในดวงตาของอู๋ฮุ่ยก็แวบผ่านความดูแคลนและเยาะเย้ย ก่อนหน้านี้ชายคนนี้ยังทำตัวสูงส่ง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสมุนเอาใจไปเสียแล้ว

"ไอ้หนุ่ม!" หลังอาหาร ชายผมหางม้ามองเติ้งอวี้ถามว่า "นายคงต้องการบางอย่างจากพวกเราสินะ?"

"ขอถามว่าท่านทั้งสองมีชื่อว่าอะไรหรือครับ?"

เติ้งอวี้ถามอย่างระมัดระวัง

"ฉันชื่อไป๋หย่งเจิน นี่คือพี่ร่วมสำนักของฉัน ไป๋หย่งเฉิง!"

"ท่านไป๋ทั้งสอง ผมชื่อเติ้งอวี้ครับ"

เติ้งอวี้พูด "ไม่ทราบว่าท่านไป๋ทั้งสองเป็นนักยุทธ์ระดับไหนครับ?"

"นายถามเรื่องนี้ทำไม?"

ชายผมหางม้าสีหน้าเย็นชาลง!

เติ้งอวี้รีบพูดว่า "ท่านไป๋ทั้งสอง เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ครอบครัวของผมมีศัตรูคนหนึ่ง เป็นผู้แข็งแกร่งระดับตันจิ้น ถ้าท่านไป๋ทั้งสองยินดีช่วยผมจัดการกับเขา ผมยินดีจ่ายค่าตอบแทนหนึ่งพันล้านหยวนครับ!"

"เฮอะ คุณชายเติ้ง แค่หนึ่งพันล้านหยวนก็จะให้คุณเจินทำงานแล้วเหรอ นายนี่ช่างตระหนี่จริงๆ!" ตอนนี้ อู๋ฮุ่ยก็เปิดปากพูดขึ้นมา

"ใช่ หนึ่งพันล้านน้อยเกินไป!"

ไป๋หย่งเจินโอบกอดอู๋ฮุ่ยแล้วจูบเธอ

เติ้งอวี้อยากจะบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตายในใจ แต่บนใบหน้ากลับแสดงรอยยิ้ม "ถ้าท่านไป๋ทั้งสองรับประกันได้ว่าจะฆ่าศัตรูของครอบครัวผมได้ ผมยินดีเพิ่มให้อีกหนึ่งพันล้านครับ!"

"เห็นแก่ที่ไอ้หนุ่มนายนี่เอาใจเก่ง ธุรกิจนี้พวกเราพี่น้องรับไว้ล่ะ!"

ไป๋หย่งเจินยิ้มอย่างยโส

"กล้าถามว่าท่านทั้งสองมีวรยุทธ์ระดับไหนครับ!"

"ยังไง นายกลัวว่าพวกเราพี่น้องจะสู้ไม่ได้เหรอ?" ไป๋หย่งเจินแสดงความไม่พอใจ

เติ้งอวี้รีบพูดอย่างหวาดกลัว "ท่านทั้งสองเข้าใจผิดแล้ว ผมได้ยินมาว่าผู้เชี่ยวชาญระดับตันจิ้นหาได้ยากในโลก ถ้าฆ่าศัตรูไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมกลัวแต่ว่าท่านทั้งสองจะบาดเจ็บ!"

ตอนนี้ ไป๋หย่งเจินหัวเราะเยาะ "แค่ระดับตันจิ้นเท่านั้น ก็แค่สามารถข่มขู่พวกนายพวกนี้ได้เท่านั้นแหละ พวกเราสองพี่น้องไม่ว่าใครคนใดคนหนึ่งออกมือ ก็ฆ่ามันได้เหมือนฆ่าหมา!"

"งั้นก็ดีมากเลยครับ!"

เติ้งอวี้ดีใจมาก "อ้อใช่ คุณไป๋หย่งเจิน คุณไป๋หย่งเฉิง ในช่วงเวลาต่อจากนี้ พวกคุณมีอะไรต้องการ บอกผมได้เลย ผมรับรองว่าจะทำให้พวกคุณพอใจ!"

ไป๋หย่งเจินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ไม่เลว นายนี่เอาใจเก่งจริงๆ อย่างนี้ พวกเราสองพี่น้องอาศัยอยู่ในภูเขาลึกมานาน ต่อจากนี้การใช้ชีวิตของพวกเราสองพี่น้องก็ขอให้นายจัดการ อ้อใช่ หาสาวสวยมาให้ฉันอีกหลายคน ต้องไม่แย่กว่าฮุ่ยฮุ่ยของฉันนะ!"

พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของอู๋ฮุ่ยก็เปลี่ยนไปทันที แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

ส่วนเติ้งอวี้กลับรู้สึกยินดีอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้กล้าวางแผนหลอกเขา รอให้เขาหาสาวสวยมาให้ไป๋หย่งเจินอีกหลายคน อีกฝ่ายคงไม่สนใจฮุ่ยฮุ่ยอีกต่อไป

เมื่อถึงเวลานั้น เขาไม่อยากจะจัดการกับเธอยังไง ก็จัดการได้ตามใจชอบ!

หลังจากนั้น

บอดี้การ์ดจึงขับรถทั้งสามคันมุ่งหน้าสู่หนานตู!

ระหว่างทาง เติ้งอวี้ก็คอยรับใช้อย่างเต็มที่

ตกเย็น

รถทั้งสามคันขับเข้าไปในหนานตู

จากนั้นก็มาถึงวิลล่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง!

ก่อนที่จะกลับมา เติ้งอวี้ได้ให้ลุงเต๋อหาสาวสวยเจ็ดแปดคนมาจัดเตรียมไว้ที่วิลล่า!

เมื่อเห็นสาวสวยเหล่านี้ ดวงตาของไป๋หย่งเจินก็เปล่งประกาย

"คุณสาวๆ ทุกคน ขอแค่พวกคุณคอยดูแลคุณไป๋ทั้งสองให้ดี ผมจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวังแน่นอน!"

พูดพลางเติ้งอวี้ก็ส่งสัญญาณให้ลุงเต๋อ

ลุงเต๋อรีบนำกระเป๋าใบใหญ่เข้ามา และเปิดออก ข้างในเต็มไปด้วยเงินสดมัดเป็นกองๆ!

"พวกคุณคนละห้าล้านก่อน หลังจากนี้ ถ้าคุณไป๋ทั้งสองพอใจ ผมจะให้พวกคุณอีกคนละห้าล้าน!"

"ขอบคุณคุณชายเติ้ง ขอบคุณคุณไป๋ทั้งสอง!"

สาวๆ พูดพร้อมกัน

"คุณไป๋ทั้งสอง วันนี้พวกคุณพักผ่อนที่นี่นะครับ พรุ่งนี้ผมจะมาต้อนรับพวกคุณอย่างเป็นทางการนะครับ?"

เติ้งอวี้ยิ้มพูด

"ไปเถอะ!"

ไป๋หย่งเจินโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์

จากนั้นเติ้งอวี้ก็มองฮุ่ยฮุ่ยอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะพาลุงเต๋อรีบจากไป!

"คุณชาย สองคนนี้เป็นใครกัน?"

บนรถ ลุงเต๋อถามอย่างเป็นห่วง

"ลุงเต๋อ นี่คือผู้เชี่ยวชาญที่ผมเชิญมา พวกเขาจะช่วยเราจัดการกับเกาเยี่ยน!" ในดวงตาของเติ้งอวี้ปรากฏแววสังหารอันเย็นเยียบ!

พอได้ยินคำพูดนี้ ลุงเต๋อก็ตกใจ "คุณชาย อย่าทำอะไรเสี่ยงๆ เกาเยี่ยนเป็นยอดฝีมือระดับตันจิ้น ถ้าเรื่องไม่สำเร็จ ตระกูลเติ้งของเราอาจจะต้องเจอหายนะได้!"

"วางใจเถอะ ผมมั่นใจ!"

เติ้งอวี้พูดอย่างหนักแน่น

"คุณชาย เรื่องนี้ไม่ปรึกษาท่านก่อนหรือครับ?"

"ไม่ต้องกังวลไป คราวนี้ผมกลับไปก็เพื่อปรึกษาพ่อผมอยู่แล้ว อย่างไรผมก็สัญญาว่าจะจ่ายค่าจ้างสองพันล้าน ถ้าไม่มีการสนับสนุนจากพ่อ ผมเอาเงินมากขนาดนี้ไม่ได้หรอก!"

กลับถึงบ้าน

เติ้งอวี้ก็พาพ่อตัวเองไปพูดคุยกันในห้องหนังสืออย่างลับๆ

ตอนแรก พ่อของเติ้งอวี้ยังไม่เห็นด้วย แต่เติ้งอวี้ยืนยันรับรองว่า สองคนนั้นที่แซ่ไป๋มีพลังความสามารถมาก แน่นอนว่าจะสามารถฆ่าเกาเยี่ยนได้!

ในที่สุด อีกฝ่ายก็ถูกเติ้งอวี้โน้มน้าวใจ สาเหตุสำคัญคือการถูกหวังหว่านหลินเตะออกจากกลุ่มบริษัทหวั่นหลงทำให้เขารู้สึกอัดอั้น ขอแค่เกาเยี่ยนตาย ไม่มีเกาเยี่ยนคอยหนุนหลัง พวกเขาก็จะไปจัดการกับหวังหว่านหลัน!

หลังจากนั้น พ่อลูกสองคนก็เริ่มวางแผนว่าจะฆ่าเกาเยี่ยนอย่างไร!

เที่ยงวันรุ่งขึ้น พ่อลูกตระกูลเติ้งได้ออกหน้าต้อนรับพี่น้องไป๋หย่งเจิน ไป๋หย่งเฉิง และยังจัดให้นักยุทธ์ระดับอันจิ้นของตระกูลเติ้งทดสอบฝีมือกับพวกเขาด้วย

ผลปรากฏว่า นักยุทธ์ระดับอันจิ้นที่พวกเขาภูมิใจนักหนายังรับมือกับอีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ พ่อลูกตระกูลเติ้งก็วางใจเป็นอย่างมาก

ตกเย็นวันเดียวกัน!

เกาเยี่ยนมองลุงเต๋อที่มาเยือนและถามอย่างยิ้มๆ "คราวนี้มาที่นี่ มีธุระอะไรอีกล่ะ?"

"คุณเกา ท่านผู้อาวุโสของผมอยากเชิญท่านไปงานเลี้ยง เพื่อสลายความบาดหมางระหว่างสองตระกูล เพื่อแสดงความจริงใจ ท่านผู้อาวุโสของผมยังเตรียมของขวัญลับไว้ให้ท่านด้วย!"

พูดพลาง ลุงเต๋อก็หยิบบัตรเชิญออกมาอย่างเป็นทางการ!

"ได้"

เกาเยี่ยนรับบัตรเชิญมาดูสองตา "พรุ่งนี้เย็น ผมจะไปตรงเวลา!"

จบบท